Archief

Het verhaal van gisteren moest eerst van mijn lever, maar het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel, want er werd ook gefeest voorbije week.

Hermans verlate verjaardagsfeest werd in schuifkes gevierd : vrijdagnamiddag kwamen mijn ouders vanaf ’s middags en op zaterdag mochten we met kinderen en kleinkinderen feesten.

Papanje!  zegt Dario, als hij de fles bubbels in de koeler ziet staan. Niet dat het ventje er ook maar een druppel van krijgt, maar sedert de geboorte van zijn kleine zus –toen er bij ieder kraambezoek champagnekurken knalden- weet hij maar al te goed hoe zo’n fles eruit ziet.

Elke keer staan we weer te kijken hoeveel de kleintjes op korte tijd bijleren, hoe snel ze veranderen en hoe grappig ze kunnen zijn.

Ben bezig, is één van zijn nieuwste uitspraken en die horen we ook vandaag wel een paar keer.

Het orgel, onze poes en kip Dora, zijn hier de grootste troeven.

                               

We gieren het uit wanneer hij –met zonnebril en al-als een kleine Stevie Wonder op het orgel zit te tokkelen en met zijn hoofd begint te zwaaien. Hij beseft duidelijk dat hij voor een welwillend publiek speelt!

Maura laat zich ook niet onbetuigd, maar houdt het voorlopig nog bij percussie met houten lepel op plastieken deegkom.

Lief kon er wegens ziekte helaas niet bij zijn, maar voorts werd het de gebruikelijke gezellig-drukke chaos, met veel geklets, lekker eten en fijne cadeaus voor papa.

Zoals altijd heb ik weer veel te veel gekookt, dus krijgen ze allemaal nog wat mee en kunnen we morgen nog eens feesten met de overschotjes.

En dat is maar goed ook, want ik ben uitgeteld en in mijn knie lijkt een razende wesp te zitten, zelfs Herman kan aan te buitenkant voelen dat er iets in rond lijkt te brommen.

Na twee rustige dagen gaat het heel wat beter en ik begin te geloven dat het nu de goede kant lijkt op te gaan…Hout vasthouden !

link naar meer foto's : http://fotoalbum.seniorennet.be/Paz/feestje1november

Vorige week donderdag was de vermeende beterschap van mijn knie alweer foetsie.

De foto’s die van mijn heupen gemaakt waren lieten niets spectaculairs verkeerd zien en de huisdokter verwijst me naar een heupspecialist.

Als ik een afspraak in het ziekenhuis wil maken, vertelt de receptioniste dat ik voor een afspraak 20 € extra zal moeten betalen, waar het ziekenfonds niets van terugbetaalt.

Omdat het maandag a.s. vrije raadpleging is, besluit ik daarheen te gaan. Op afspraak zou ik trouwens toch niet eerder terecht kunnen.

Als ik de hoorn neerleg, dringt het bericht pas goed tot me door.

Ik word er een beetje boos van.

Waarom moet een onderzoek op afspraak 20 € méér kosten?

Word je minder goed behandeld, als je naar de vrije raadpleging komt?

Dat noem ik klasse-geneeskunde en dat màg niet, vind ik!

Rijk of niet : je hebt recht op een zelfde goede medische verzorging voor dezelfde prijs. De bakker vraagt voor een brood toch geen 50 % méér omdat je met een Mercedes rijdt in plaats van met een oud klein karretje?

Het maakt me ook achterdochtig : als ik naar vrije raadpleging ga, zal mijn geval dan met evenveel aandacht en zorg worden behandeld, als op afspraak? Is mijn kwaal dan minder belangrijk?

Maandag bracht antwoorden op de vragen hierboven.

Ik kan niet zeggen dat “mijn geval” lichtzinnig werd behandeld, maar kan me anderzijds niet van de indruk ontdoen dat ik als individu niet meetelde.

De heup, die knie, werden au sérieux genomen, maar als mens bleef ik in de kou staan. Ik heb geen enkel rechtstreeks antwoord gekregen op mijn vele concrete vragen, die werden ontweken of gewoon genegeerd. Ik voelde mij als een lastige vlieg die rond de belangrijke geleerde zijn hoofd vloog.

Vreemd genoeg heb ik toch het gevoel dat hij me niet slecht heeft behandeld. Van half tien ’s ochtends tot 7 uur ’s avonds heb ik in het ziekenhuis gezeten – met slechts een onderbreking van 2 uur die ik thuis doorbracht .

2 uur wachten vooraleer het mijn beurt was op de vrije raadpleging.

10 minuten bij de specialist, die me even onderzocht, verwijsbrief las en een volledige botscan voorschreef.

Half uur naar cafetaria voor een broodje en koffie

Half uur wachten op de dienst nucleaire geneeskunde

Enkele minuten binnen voor inspuiting van een radioactief product

Dan naar huis voor een paar uur om tegen 4 uur weer in de kliniek te zijn.

Botscan van heel het lichaam en nog eens apart voor heupen en knieën

Ik lig er behaaglijk en val bijna in slaap.

De radioloog is iets mededeelzamer dan de heupspecialist, maar ik zie hem maar even.

Zijn assistente zegt dat ik misschien dezelfde avond nog terug naar de raadpleging kan…Oef! Dan hoef ik niet weer een andere dag terug te komen.

Nog maar een potje thee gaan drinken in de cafetaria en om kwart voor zes terug naar de consultatie. Deze keer zit er nauwelijks volk.

5 minuten binnen bij de specialist. Het enige wat me duidelijk werd gemaakt is dat er volgens hem geen verband is tussen de pijn in mijn knie en heup. Er zit een ontsteking in de heup, hij stelt voor om cortisone in te spuiten. Of het daarmee opgelost is? vraag ik…

Dat is een eerste fase, antwoordt hij kortaf, zonder iets over eventuele verdere “fases” te zeggen. Die inspuiting wil hij wel, nà zijn consultaties komen geven, op de afdeling radiologie.

Half uur wachten bij radiologie

Dan mag ik op de röntgentafel en terwijl mijn heup wordt doorgelicht wordt ook de inspuiting gegeven. Het wordt even tanden bijten! Weer krijg ik geen of nauwelijks antwoord op mijn vragen.

Misschien babbel ik gewoon teveel en is dit wel een bekwaam arts, maar niet communicatief vaardig…

Als ik van de tafel mag, is hij al verdwenen.

Over drie weken moet ik eens op controle komen, maar ik voel direct het effect van de nare inspuiting : mijn heup doet minder pijn.

Die 20 € die je méér moet betalen voor raadpleging op afspraak, zijn waarschijnlijk alleen maar om de dokter aan het praten te krijgen.

Doet het pijn?  Vraagt de dokter, terwijl hij de injectienaald verder mijn knie indrijft.

Het gaat wel, antwoord ik dapper.

Ha nee hé! Dat is niet goed, het moèt juist pijn doen, anders zit ik niet op de goeie plek!

Oh! Okee dan…ja! Ja! Ja! Auw! Ja! Nog Ai! Geef ik dan maar grif toe, terwijl ik de naald nu naar verschillende richtingen binnenin voel steken.

Even later prijkt er een pleisterke op mijn linkerknie en zit er vanbinnen een dosis cortisone mèt pijnstiller.

Hopelijk komt er nu een einde aan de maandenlange pijn in die knie. De pillen die ik al eerder kreeg, schenen wel even te helpen, maar bezorgden me maagpijn en misselijkheid.

Maar van die kniepijn geraak ik beslist af, verzekerden beide dokters me (ik ga naar een groepspraktijk en de behandelende arts haalde er nu ook zijn confrater bij, wat ik toch wel een geruststelling vind : je krijgt vaak overleg en een tweede opinie).

De oorzaak zou evenwel artrose van mijn linkerheup kunnen zijn, die heup mag donderdag, samen met haar tweelingzuster op de foto, om beiden te vergelijken.

We zien wel wat er dan verder moet gebeuren.

Ik ben al blij dat de eeuwige borende pijn in mijn knie nù al vervangen is door een licht kneuzinggevoel, dat het noemen niet meer waard is.  

Als ik maar mag blijven stappen door “mijn” bossen !

Het was echt een leuke dag hé… zucht Herman tevreden, als we die verjaardag-zondag in bed liggen.

En dat terwijl er niet echt gefeest werd in de gebruikelijke zin van het woord.

Maar Pjan en Lief zijn op tijd en in de opperbeste stemming teruggekomen van Indonesië. Hun vlucht was zelfs één minuut eerder geland dan aangekondigd.

Met onze tweede zoon staan we altijd voor verrassingen en ik was dan ook op alles voorbereid, terwijl we in de aankomsthal stonden te wachten.

‘k Had pas tegen Herman gezegd : Ge moet niet verschieten, als hij hier in tradionele Indonesische kledij aankomt… of daar kwam het stel, zo goed als lichtgevend de hal ingelopen.

Niet in een traditioneel kostuum, maar in het groenste groen-groen-groen maatpak dat je je maar kan voorstellen : hij had dat nog op de valreep door een kleermaker laten maken!

Ze hebben een schitterende vakantie gehad en over 3 weken wordt P terug in Java verwacht om alvast zes maanden op proef te werken bij een fabrikant-exporteur van teak meubelen.

We brachten de kids naar Doel, waar het toch even slikken was, toen ze vaststelden dat naast de laptop, ook een dvd-speler en Liefs startkassa van het restaurant verdwenen waren bij de inbraak tijdens hun afwezigheid. Als wij hadden geweten dat ze dat alles in huis achterlieten, hadden wij die spullen zeker naar een veiliger plek meegenomen, maar gedane zaken nemen geen keer…

Zoals verwacht waren de twee stikkapot van de lange vluchten en niet gebrand op een etentje in de stad, dus lieten we hen na korte tijd alleen om te gaan rusten, echter niet vooraleer we de meegebrachte cadeautjes hadden gekregen : een gebatikt hemd voor Herman en een snoer van grijze parels en oorringetjes voor mij !

Hulst ligt niet ver van Doel en daar gingen we dan maar wat ronddwalen. Alle winkels waren er trouwens open, maar het begon zo erg te regenen, dat we het na een uurtje opgaven en kozen voor een film in de Metropolis, op weg naar huis…

’t Was minstens twee jaar geleden dat we nog in de cinema waren, maar terwijl we in de rij voor de kassa stonden aan te schuiven, kregen we telefoon van Wout, die was net thuisgekomen van Arizona (en niet van Washington, zoals ik gisteren dacht) en zou niet gaan slapen, dus konden we gerust langskomen als we dat wilden…

We moesten daar niet over nadenken, lieten “De Loft” voor wat het was : een film die we ooit wel eens op TV zullen zien en trokken veel liever naar onze oudste zoon en zijn gezin.

Kort na onze aankomst daar, kwam Frauke met de twee kleintjes terug van een bezoekje aan haar grootmoeder en konden wij weer met volle teugen genieten van onze twee kleine hartenbrekertjes.

Wout bracht voor ons allebei Crocs mee(jaja, Bojako! We zijn gezwicht voor ’t comfort) De mijne zijn lichtblauw en het is alsof ik op lucht loop!

’s Avonds thuis gegeten, samen met Dries en we spraken al met de andere broers af dat er hier thuis a.s. zaterdag eindelijk nog eens met zijn allen gefeest kan worden.

Herman kreeg de hele dag op alle mogelijke manieren verjaardagswensen, en we besloten zijn verjaardag met een gewoon rustig tv-avondje.

Toch een speciale dag, vond hij…én leuk!

Hewel…ik vond dat ook.

“Ge zult door uw blogclubke in de ban geslagen worden!” orakelt Herman wanneer ik zeg dat mijn laatste stukje al drie weken geleden is.

Hij vraagt of ik geen onderwerp heb om over te schrijven…

Integendeel! Er zijn er teveel en dat maakt het altijd moeilijker om te beginnen.

Door ernstige computerproblemen, die nu gelukkig van de baan zijn, kon ik een hele tijd niet meer bloggen.

Dankzij de hulp van buurman T en van onze Dries, die het hele zaakje hier heeft opgekuist en alles terug geïnstalleerd, kan ik nu opnieuw veilig én veel sneller werken.

Maar er blijft hoedanook een groot hiaat in mijn webdagboek.

In plaats van gezellig samen met ventje TV te gaan kijken, zet ik me dus maar aan de PC.

’t Was nog onverwacht droog vandaag, dus konden we voor de derde dag op rij eens grondig in de tuin rommelen.

Woensdag begonnen we al met een heel stuk grond af te graven naast de oprit en enkele oude rododendrons uit te graven en te verplanten in de hoop dat ze het overleven. Er zijn ettelijke kruiwagens aarde van dat voormalig heuveltje naar achterin de tuin verhuisd.

We hebben nu een strook van 7x1m gewonnen, zodat de motorhome uiterst links tegen de perceelsgrens kan staan in plaats van zo dominant schuin over de parkeerplaats. Dat verzoent me ook weer wat meer met het feit dat we de zwerfwagen zullen houden.

De voorbije maanden hebben we trouwens enkele heel aangename uitstappen van telkens een viertal dagen gemaakt en er zullen er nog volgen, zolang we het niet te koud krijgen in ons huisje op wielen.

Morgen wordt Herman 64 jaar, maar ’t zal een wat ongewone feestdag worden. Met al de kinderen samen vieren zal niet lukken : Wout komt pas laat op de dag terug van Washington, de kleintjes moeten al om kwart over zes naar bed en… Pjan en Lief verwachten dat wij hen om 11 uur in de voormiddag in de luchthaven komen afhalen. Hun 6 weken- vakantie in Indonesië is afgelopen. Ze vroegen wel om samen te gaan eten bij de Mexicaan, waar Lief tijdens weekends opdient.

Ik hoop dat ze na die lange vlucht nog zin hebben om uit eten te gaan.

We moeten hen alleszins eerst nog naar Doel brengen – en hopelijk is het thuiskomen in een huis waar ingebroken is tijdens hun afwezigheid niet te schokkend!

Natuurlijk zijn wij heel benieuwd naar hun vakantiebelevenissen en vooral ook naar de toekomstplannen.

Pjan zal slechts 3 weken in België blijven om allerlei te regelen en dan vertrekt hij voor 6 maanden terug naar Indonesië om er te werken.

Lief blijft voorlopig nog in België, want zij heeft nog enkele weken te draaien voor “De Kotmadam”, waarin zij nu voor het tweede jaar studente Jill speelt.

Hoe het daarna verder moet met haar acteerwerk, of zij samen in Indonesië (waar haar roots liggen) zullen gaan wonen en werken… Het zijn allemaal nog vragen, waarop morgen hopelijk al een aantal antwoorden komen.

Een familiaal verjaardagsfeestje zit er morgen dus niet in, maar vooraleer Pjan weer vertrekt halen we in één keer alle achterstallige, enkele toekomstige verjaardagen én Kerst en Nieuwjaar op een weekend in.

Van maandag tot en met vrijdag waren we aan de Moezel.
Het waren fijne dagen!
Ik maak graag gebruik van de nieuwe optie van seniorennet en zette al onze foto's op het net. Wie ze eens wil bekijken kan ze vinden op :
http://fotoalbum.seniorennet.be/Paz/Moezelreis

Eens terug thuis is het weer opruimen, wassen en plassen geblazen en ...terug naar de tandarts, een kaakchirurg deze keer.

We zijn nog niet aan de nief patatjes! Ik krijg het gevoel dat ik van het kastje naar de muur word gestuurd en elke "specialist" waarnaar ik verwezen word, is boos op de vorige, terwijl ik daar maar lig en het over mij moet laten gaan.

Tot hiertoe zijn er al veel kilometers verreden, veel uren verspild, het heeft al wat gekost bovendien en alles wat er tot hiertoe concreet gebeurde is dat ik zonder kroon zit en voorts nog geen zier verder werd geholpen.
Gelukkig heb ik geen pijn en er zijn natuurlijk véél erger dingen.

Morgen moet ik dus eerst nog op consultatie bij die kaakchirug en dan zal er wel een ingreep volgen, maar dat kan dan weer niet op dezelfde dag, sakker-de-sakker.

Altijd gedacht dat ik met een goed stel tanden gezegend was.

De laatste tijd lijkt het echter alsof mijn gebit meer en meer in duigen valt.

Er sprongen onlangs al stukjes glazuur van mijn onderste tanden en vlak voor ons vertrek naar Zwitserland moest ik nog een kies laten trekken, omdat daar een ontsteking onder zat. Die kies zelf was al te vaak gerepareerd om nog eens een keertje te laten uitboren. Dus moest hij eruit.

Op dat moment werd ook een foto genomen en  bleek dat onder zijn buurman eveneens een ontsteking zat.

Daarvoor zou ik vandaag een wortelkanaalbehandeling krijgen…had ik gedacht!

Bleek dat een van de 2 kanaaltjes te fijn is en bij uitboren het risico geeft dat de wortel verloren raakt. Dus moet er een afspraak gemaakt worden met een andere tandarts, die microscopisch kan werken.

Die afspraak heb ik zojuist gemaakt. Vrijdagmorgen mag ik er al naartoe, moet 305€ meebrengen, waarvan een derde door het ziekenfonds wordt terugbetaald.

Als dan de ontsteking geweken is, moet er een nieuwe kroon op, omdat de oude (slechts vijf jaar oud; kostte toen ruim 600€!)onbruikbaar is.

Ik ben een beetje boos. Boos op die vorige tandarts, die mij de duurste kroon aansmeerde en die niet eens passend heeft geplaatst, waardoor waarschijnlijk die ontsteking veroorzaakt is. Ik had gedacht dat zo’n ding gemakkelijk 20 jaar zou meegaan…Niet dus.

Dit wordt een duur maandje.