Archief

Zelfs al wil het weer niet altijd mee, de tuin ziet er nu toch op zijn mooist uit.
Het "artistiek gat" in de haag om gemakkelijk met buurvrouw Natoken te babbelen, zoals Bojako suggereert, zal er wel niet komen. Er ligt namelijk nog een buurman tussen ons in, die waarschijnlijk niet akkoord zou gaan met twee "artistieke gaten". 


Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Het zonneke schijnt en mijn knoken voelen vandaag wat beter dan gisteren : reden genoeg om goedgezind aan de dag te beginnen!

Na het ontbijt bel ik mijn kapper, of hij vandaag een plaatske voor me heeft. Gelukkig kan ik om half elf bij hem terecht, want ineens is er niks meer met mijn coiffure te beginnen : tijd voor een goeie coupe!

Om half tien spring ik mijn fiets op : overschot van tijd om eerst nog een dikke brief naar onze zoon in Oostenrijk bij de post binnen te doen en even geld af te halen bij de bank, denk ik.

Herman roept me nog toe : “Haal bij de bank dan ineens die envelop gereedliggende documenten af ook!” Zelfs dat moet nog lukken…

Ja, Taraaara!

In het postkantoor staat een lange rij, maar ik blijf toch maar aanschuiven, omdat ik Dries zijn paperassen zo vlug mogelijk wil laten toekomen.

Natuurlijk sta ik vlak achter een bejaarde man, die zijn hele familiegeschiedenis uit de doeken wil doen tegen de zeer geduldige postbediende!

Aan het andere loket schuift ondertussen de ene klant na de andere voorbij. Ik heb al enkele keren ostentatief op mijn horloge gekeken (ja, zo’n franke tik ben ik wel) en durf tenslotte zelfs met mijn enveloppe zwaaien.

De postbediende knipoogt en gebaart “kom geef die maar gauw”.

Ik schuif naast de babbelaar, zeg “Sorry, meneer, maar ik heb over 5 minuten een afspraak”. Hij muist er stilletjes vanonder, terwijl de bediende mij een dankbare blik toewerpt.

Ik heb nu nog 4 minuten om naar de bank te fietsen, geld af te halen, rekeninguittreksels af te drukken en die bewuste envelop gaan opvragen…

Het is of de duivel ermee gemoeid is : voor mij staat aan het enige open loket een vrouw die na het afhalen van haar buitenlandse geld een heel verhaal over

“onze Frederik” begint…

Ik sta te trappelen van ongeduld, ik haat te laat komen!

Eindelijk geraak ik aan de gereedliggende documenten en cross een kilometer verder naar de kapper….waar ik nog rustig vijf minuten mag uitzweten en -puffen vooraleer het mijn beurt is!

Eens te meer neem ik me voor om mij nooit meer druk te maken over te laat komen op een afspraak:

1)   Je opwinden verandert helemaal niets aan het feit dat je te laat komt

2)   je ziet eruit als een beest wanneer je tenslotte arriveert

3)   de meeste mensen bezien je als een ongeduldig, vervelend of agressief mens

4)   om die reden voel je jezelf dan ook nog eens slecht

Gelukkig word ik altijd vrolijk van een bezoek aan mijn kapper, niet alleen omdat hij geweldig snel en goed werkt, maar ook omdat hij een optimistische, zeer stereotiepe homo is, waarmee de luchtigste nieuwtjes kunnen worden uitgewisseld. Hoe getalenteerd ook in zijn vak, toen de hersenen werden uitgedeeld, stond hij beslist niet op de eerste rij en ik moet me vaak inhouden bij een of andere dolle uitspraak van hem. Als ik dan zijn salon verlaat, barst ik zowat van ingehouden plezier en er is dan heel weinig nodig om mij aan het lachen te brengen.

Zoals die vrouw die ik even later bij de supermarkt zie…ze viel me al op toen we samen een winkelkarretje gingen halen : zowat mijn leeftijd, bolrond, met een zeer open, slim gezicht : een vrouwelijke clown, denk ik. Wanneer ik binnen wil gaan, begint haar gsm te rinkelen. Ze stopt, staat als een blok graniet en haalt onverstoord het toestel uit haar flodderbroek, terwijl ze met een lijzig kempisch accent zegt “Dàà hààdde ze nij noëwet meugen euttvinne sè”, kijkt op het schermpje en terug naar mij “’S mènne vent” met een air van “ik had het kunnen denken”. Allemaal met een uitgestreken gezicht, maar oerkomisch en ze besefte het!

Ik heb staan gieren.

Er liggen veel goedgevulde weken achter ons.

Zo gevuld, dat er geen tijd en zin meer overbleef om te bloggen.

Om de achterstal wat in te halen volgt hier een kleine opsomming van de belangrijkste gebeurtenissen…

Mijn nachten zaten nog lange tijd vol Indonesië.

Deze reis was een unieke belevenis. Ik ben heel blij dat we dit ondernomen hebben en die andere wereld leerden kennen.

Zoals uit mijn reisverslag (4 maart) al kon vermoed worden, is PJ terug naar België gekomen. Met zijn gezondheid gaat het gelukkig een pak beter.

Omdat weldra het doek definitief over Doel zal vallen, hebben Lief en hij nu een huis in de Antwerpse rand gehuurd. Er moet nog een en ander opgefrist worden, maar binnen afzienbare tijd zullen ze een heel stuk dichter bij ons wonen, wat een prettige gedachte is.

Eentje kwam dus terug uit het buitenland, maar Dries, ons ander emigrantje liet daarentegen kort na onze thuiskomst weten dat hij zijn baan bij het taxibedrijf heeft opgezegd en zich definitief in Oostenrijk wil nestelen!

Tenminste als hij er zomerwerk kan vinden, nadat het snowboardseizoen is afgelopen. Wij zijn in hoopvolle verwachting : vandaag of morgen zullen we weten hoe het met zijn laatste sollicitatie is afgelopen, want ook in Oostenrijk liggen de jobs precies niet voor het rapen.

Op tweede paasdag ging een jarenlang gekoesterde droom in vervulling : onze kleinkindjes raapten paaseieren in onze tuin!

Voor het zover was, hebben wij in diezelfde tuin ontzettend hard geploeterd om hem toonbaar en vooral : veilig te maken. Met de vijver die er sedert vorig jaar ligt, was het nodig om hekken te plaatsen, zodat de kindjes veilig konden rondlopen en de gemoedsrust van ouders en grootouders verzekerd was.

Ook de gracht voor het huis werd “geschoeid” en we reden ettelijke malen met aanhangwagen naar het kringlooppark en naar de aannemer voor ladingen teelaarde, die dan weer moest weggewerkt worden. Hard werk, maar het ziet er voor ons nu toch allemaal picobello uit.

Na 15 jaar stond onze Hollandse vriend opnieuw op de planken en natuurlijk wilden wij dat niet missen, dus togen wij naar het noorden en zagen een heerlijke voorstelling van “De Revisor” van Gogol, met onze ijzersterke Adam in de rol van de rechter. Het was alsof hij nooit was gestopt met toneelspelen.

De kwaliteit van dit amateurgezelschap was van de bovenste plank!

Het toeval wilde dat net in deze periode de bollenvelden op hun mooiste waren, dus werd het ook nog eens een feest voor ogen en neus, toen we met onze vrienden een fietstocht door al die pracht gingen maken.
                         

Hermans oude buurjongens en hun partners kwamen vorige week naar ons, voor de halfjaarlijkse bijeenkomst en ’s anderendaags pikten we Jade op voor een rit per motorhome naar Lichtaart, waar we in ons huisje op wielen kookten, spelletjes deden en de nacht doorbrachten. Het hoogtepunt van haar verjaarscadeau was het bezoek aan Bobbejaanland, de volgende dag.

Het was stralend weer en niet te druk, onze grote kleindochter heeft beslist genoten en wij mét haar.

Bij onze thuiskomst vond ik op het antwoordapparaat het bericht dat mijn Amerikaanse vriendin (pennevriendin sedert we 14 waren) over 2 weken naar hier komt. Eerst was nog niet duidelijk of ze alleen, met haar man, of met de drie kinderen zou komen, maar na enkele mislukte telefoonpogingen van mijn kant, kreeg ik haar eindelijk zelf te pakken en kwam er meer duidelijkheid : ze komt samen met haar jongste dochter van 20 en blijft slechts drie dagen hier…

Precies goed gemikt tussen de logeerpartijen in, van onze twee kleine hartediefjes Maura en Dario en de steeds wisselende buitenlandse volksdanslogees die we ieder jaar herbergen.

We vervelen ons niet!

Tussendoor zijn er de gewone familiale en huishoudelijke beslommeringen… Bezoekjes aan mijn ouders, afspraken, vergaderingen, voorstellingen allerhande…

En wat had ik graag meer tijd gehad om bij PJ en Lief te helpen bij het opknappen van hun huis, dat is tot hiertoe nog maar één dag gelukt; wegens teveel andere bezigheden, maar ook door de artrose in mijn heup en knie die steeds meer de kop terug opsteekt en bijwijlen erg pijnlijk en hinderlijk is.

Nog even afwachten of het niet spontaan betert, anders moet ik misschien toch weer zo’n inspuiting halen.

Maar kijk : ik ben al terug beginnen bloggen, nu even doorbijten voor ik de draad weer verlies…

Zondag 8 maart en maandag 9 maart

Voor ons vertrek wandelen we naar Jalan Padma, om het bruin lederen rugzakje te kopen, dat we vrijdag gezien hadden. We moeten wat zoeken vooraleer we het kleine atelier Bali Bella terugvinden.

Vandaag zit er een jongen aan het tafeltje. Ik probeer uit te leggen dat we vorige keer een prijs hadden bedongen via zijn baas en de verkoopster.  Na tevergeefs zijn baas bellen, kijkt hij in een register en zegt : “340.000 Rph yesterday, Okay!” …en ik kan mijn mooie rugzakje (er past perfect een a4-toneelbrochure in!) meenemen.

Terug in ons hotel is het inpakken geblazen en reiskleding aantrekken.

We betalen onze hotelrekening en installeren ons nog een poos op de vrij koele receptie-veranda.

Om kwart over één, een half uur te vroeg, is onze taxi er al. Madam Hotel rijdt zelf ook mee. Ze neemt afscheid van ons alsof we familie waren. Van Sari, het jonge meisje aan de receptie moet ik Lief veel groeten overmaken.

In de luchthaven hebben we tijd zat, we gaan nog iets eten en met onze laatste roepias kopen we nog een pakje koffie (Bali Gold…mmm!)

“Leddiiies en gennelmèn, make shoe yo sea-bell ies faashion!” klinkt het door de luidsprekers en stipt om 16u15 gaan we de lucht in.

We hebben 3 stoelen voor ons 2 : fijn! Kunnen we seffens wat liggen.

Om 18 uur klappen de TV-schermpjes open. Ik zet even de koptelefoon op. Auto’s rammen elkaar een ravijn in en de “overwinnaar” rijdt een soort tunnel binnen, waarna die achter hem sluit…James Bond, denk ik, hoewel deze “held” eruit ziet als Poetin; en jawel : “Quantum of Solace” wordt over het scherm gerold. Dit moet de nieuwste 007 zijn, met acteur nummer elvendertig als de huidige James Bond. Al de rest ziet er dezelfde zever uit als altijd. Zelfs Herman zet zijn headphone niet op, terwijl hij lang geleden een echte fan was. ’t Kan natuurlijk ook zijn, dat hij meer interesse heeft voor het mooie chinese stewardessje dat het eten begint te serveren.

                                  
Half zeven en de zon begint onder te gaan… Onder ons zien we een groep eilanden : de Filippijnen?
Er brandt geen enkel lichtje, zoveel onbewoonde eilanden nog…ze zijn nochtans niet echt klein.

Om 21u30 komen we aan in Taipei : grote stad! Veel lichtjes, héél propere, rustige luchthavengebouwen, wat een groot contrast vormt met Indonesië.

We moeten hier meer dan twee uur opvullen en beginnen door de zeer kalme gangen te wandelen. Er zijn verscheidene tentoonstellingsruimten met grote foto’s en voorwerpen van Taiwan, heel mooi voorgesteld. Ik denk dat dit een zeer mooi eiland is. Het is hier al merkbaar koeler dan op Bali.

Je kan hier gratis internetten en ik maak er een halfuurtje gebruik van.

Dat was wel wat zoeken : de startpagina was de chinese Yahoo. Dit was het enige woord dat ik herkende…moest dus hier en daar klikken op al die vreemde tekens, tot ik in de “mail” geraakte, eens dat gelukt, kon ik mijn post nazien en even facebooken.

Om vijf voor middernacht stijgen we op voor onze tweede vlucht van 14 uur. Helaas zitten we met 3 op een rij, dus is er geen kans om even te liggen. Voor ons ligt een vrouw over 3 zetels…Weeeeii! ’t Is niet eerlijk…

De eerste uren verlopen nogal hobbelig en ik voel me mottig.

Na een viertal uren vliegen komt er wat inwendige paniek opzetten : ik hou dat hier niet uit!...Ik speur rond, maar over alle ongebruikte stoelen ligt allang iemand uitgestrekt. Naast ons zit een hoffelijke jonge chinees, maar die wil je natuurlijk niet voortdurend laten opstaan om jou even de benen te laten strekken.

Alle mogelijke houdingen worden uitgeprobeerd. Het gewatteerd dekentje bedekt mijn schaamteloze posities. Ik lig onderuit in de zetel, mijn benen languit omhoog tegen de rugleuning van de vorige rij, dan weer een beetje op mijn zij, knieën opgetrokken en voeten op mijn klaptafel. Even doet dat deugd, maar auw! Mijn poep en rug!

Ik bekijk de aangrijpende film “Changeling” met Angelina Jolie en volg verder de voortgang van onze vlucht.
Het eten smaakt me niet, mijn maag ligt overhoop en ik raak nauwelijks wat aan.

We moeten drie kwartier wachten op onze bagage, dat wordt spannend!!! Dan de shuttle nemen om van terminal1 naar 2 te geraken…

We rennen-rennen-rennen…het TGV perron is leeg!!!! We kijken bedremmeld rond en zien hem al een eind verder staan, weer hollen met de valiezen -gelukkig hebben we er elk maar één- en kunnen nog net op tijd in het voorste rijtuig springen.

Het scheelde geen 5 seconden!
Terwijl de trein al rijdt, sleuren wij onze valiezen door het smalle gangpad van wagon 1 naar wagon 8, waar we eindelijk kunnen neerploffen in een zo goed als leeg treinstel.

De lucht is blauw en het uitzicht op het rustige Franse landschap doet ons goed. Tot onze verrassing zien we nog kleine plekjes sneeuw in de berm liggen.
                        

        

Vanop de trein bellen we Leo, die met onze auto naar Brussel zou komen om ons op te pikken.

De arme man doet er dankzij de files ruim anderhalf uur langer over om vanuit Oud-Turnhout tot in Brussel bij het station te geraken, dan wij vanuit Parijs.
De GSM gebruikt hij alleen om te antwoorden, en we willen hem niet afjagen terwijl hij in het verkeer zit, dus staan wij de hele tijd beleefd te verkleumen op het stationsplein.

Het is een welkom gezicht, als hij er eindelijk aankomt, met onze als nieuw herstelde auto!

Nadat we Leo bij hem thuis hebben afgezet kunnen we eindelijk naar ons eigen huisje.
Als ik daar de gordijnen van de living openschuif krijgen we een schitterend welkom : in onze tuin staan een paar honderd krokussen in bloei!

Zó blij dat we terug thuis zijn !!!!

Vrijdag 6 maart

Een zeldzaam stralende zonnedag vandaag !

Na het ontbijt stappen we langs de zee naar de Discovery Mall, daar naartoe loopt een mooi aangelegd wandelpad van ongeveer een kilometer lengte, maar het grootste deel ervan is omzoomd met vuil en smeulend afval. Het zou hier nochtans zo mooi kunnen zijn.

De meisjes van Optik Seis herkennen ons direct. Hermans bril wordt nog wat aangepast tot hij helemaal goed staat en het verdwenen schroefje van mijn eigen leesbril wordt gratis vervangen.

We betalen en gaan blij naar buiten om een smoothie te gaan drinken bij Bali Colada,


voor een begrafenisstoet wordt de drukke hoofdstraat een hele poos afgesloten

wandelen nog eens de hele mall door, vinden nog wat cadeautjes en laten ons voor een keertje door McDonalds verleiden.

 de frangipanibloemen in mijn haar, staan bij honderden op de bomen rond het hotelzwembad

In de namiddag ga ik nog even op internet om onze terugvlucht te controleren. Alles ziet er ongewijzigd uit, ondertussen valt er buiten weer een stortbui uit. Nadien gaan we toch nog een uurtje zwemmen, wandelen naar het strand, onderweg alle menu’s bestuderend van de eethuisjes en dat zijn er véél !

Uiteindelijk kiezen we voor een “Italiaans” restaurant, waar ze een uitstekende Indonesische J rijsttafel aanbieden.bij La porchetta  is de rijsttafel bijzonder lekker, maar zo overvloedig dat we het met ons beiden nog niet opkrijgen...

Terug in ons hotel volgt er nog een zwembeurt. De kikkers in de omgeving zijn heel luidruchtig vandaag…er moeten er duizenden zitten; geen wonder ook in een land met zoveel water!

Zaterdag 7 maart

Het is onze laatste volle dag op Bali en we beloofden PJ dat we zeker een full body massage zouden nemen voor we naar België terugkeren.

Langsheen de hoofdstraat ligt de ene “spa” naast de andere, waar de meisjes buiten onafgebroken hun “massààs!” aanbevelen.

Op aanraden van PJ en Lief bestel ik de “medium”, wanneer Masseuse Tia vraagt : “You want strong massaas?” En dat is maar goed ook, want de medium voelt al meer dan stevig genoeg. Verbazend dat deze tengere meisjes zo sterk zijn. Het is een uur hard werken voor hen en relaxt genieten voor wie op de tafel ligt.

3€ kost het ons per persoon en we voelen ons licht en verkwikt, zij het ietwat plakkerig van de lotion, ondanks het wasje dat ze nadien nog doen.

Terug in ons hotel horen we dat we in onze suite mogen blijven voor de laatste nacht, want er blijkt een boeking opgezegd.

Voor onze laatste dagen hangen we de luie toerist uit, en stappen terug naar het strand, huren parasol en ligbedden en nauwelijks gezeten komen de venters alweer om vanalles aan te bieden : houten lepels, sarongs, armbanden, massages, mani- en pedicure, horloges, zonnebrillen…

Ik wil nog wel eens een manicure, want mijn vorige lak-met-bloemetjeslaag begint te slijten.

Ketoet doet het nog eens over en ik krijg zelfs een handmassage erbij.

Ik voel mij een luie profiteermadam om voor zo weinig geld zoveel werk te laten doen, ze is er toch makkelijk een halfuur mee zoet.

Maar het betekent hoedanook een inkomen voor deze mensen. We laten ons zelfs nog verleiden tot het kopen van 2 “Rolexen” en 1 “Gucci”-horloge…

Ik weet het, het zijn copies en ’t zou niet mogen, maar de venters hier moeten ervan leven, of ze hebben helemaal niks.

We lezen wat en amuseren ons met de golfsurfers bezig te zien.

Om 6 uur komt onze parasolman zeggen dat hij moet opruimen, terwijl wij de zon nog eens wilden zien ondergaan, maar tot hiertoe waren er steeds teveel wolken…’t zou vandaag ook weer zo zijn, dus blijven we niet wachten.

Terug naar ons hotel wordt het weer spitsroeden lopen : “Massààs! Taxi Mister? Where are you from? How are you doing Mama? T-seurt one dollah!....” We zijn erg goed geworden in glimlachen en neen-schudden, maar ik zal toch wel heel blij zijn als ik dat voortdurend aanklampen niet meer moet horen.

Voor onze laatste avond gaan we nog eens in het uitstekende O-c-en restaurant eten.

Op het terras zitten enkele klanten, maar binnen zijn wij de enigen en worden absoluut in de watten gelegd : de bediening is onberispelijk en we slaan een praatje met zowel Rai, die tevoren in jazzcafé Manneke Pis werkte, als met haar collega, die ons binnenleidde.

Als we vertrekken komen ze nog eens handschudden en hartelijk afscheid nemen, het scheelt niet veel of we kregen nog een kus ook!

We wandelen onze 3 km terug , douchen nog maar eens het zweet van ons lijf en het stof van onze voeten en duiken ons beddeke in.

Morgen is’t Bye bye Bali !

Donderdag 5 maart

Om 9 uur opgestaan, ontbijt van pancakes met chocoladesaus.

Dan douchen en valies maken.

We gaan nog wat op het terras lezen tot PJ, Nick en Rischa voor het middageten thuiskomen.

Ima heeft lekker pikante spagetthi bereid.

Alle afrekeningen worden gemaakt en we nemen om één uur afscheid van PJ en onze bekenden in Semarang.

De firmawagen met gehuurde chauffeur staat al voor ons klaar. beelden van onderweg : met de
eetkamer op stap
 12 man in de laadbak

Dit is een jonge maar zeer voorzichtige chauffeur, die ons in ruim twee uur naar Borobudur brengt, waar we een uur krijgen om de beroemde boeddhistische tempel te bezoeken : de grootste ter wereld.

Het is een heel eind lopen van de parking tot de tempel en de toegangsprijs is hoog voor de korte tijd dat we hier kunnen blijven, maar we zijn hier nu eenmaal…

De gehuurde paraplu moest ondanks de bewolking toch geen enkele keer open.

Op weg naar de tempel worden we weer aangeklampt door verkopers. We stappen flink door en kunnen ze vrij snel afschudden.

Dit is eens te meer een tempel met véél en zeer hoge treden.
Aan personen met een handicap dacht men in de 11de eeuw duidelijk nog niet, maar de klim loont de moeite : het uitzicht is schitterend, zelfs al is het niet zonnig en het monument zelf is bijzonder genoeg.

 
 
 
                                  


 


Er zal straks waarschijnlijk een plechtigheid doorgaan, want rondom het grote bouwsel worden door de monniken op de laagste muren misschien wel 1000-den bekertjes met water en/of rijst gezet. Er wordt iets door de luidsprekers geroepen, maar enkel in ’t Indonesisch.

Thuis moet ik beslist de betekenis van die ontelbare reliefs eens opzoeken, een uur is te weinig om alles gedetailleerd te zien, of een gids te nemen.

Op de lange terugweg naar de parking plakken de verkopers als lastige vliegen rond ons. Ze geven niet op tot we aan de auto zijn, het is echt niet te doen, ik ben er ambetant van.

We proberen onze chauffeur duidelijk te maken dat we nog via een ATM (geldautomaat) moeten : de entreeprijs was hoger dan verwacht en wij moeten hem zijn dagvergoeding seffens nog betalen, evenals luchthaventaks…

OK, hij heeft het gesnapt!

Om zes uur - ruim op tijd om in te checken- komen we bij de luchthaven van Jogjakarta.

Ons vliegtuig vertrekt pas om acht uur; we checken in en gaan naar de loungebar voor een buffet (3,5 €…ik sta nog steeds versteld van de goedkope prijzen voor het eten).

Eten en drinken à volonté, de keuze is niet uitgebreid, maar goed : we zullen zeker niet van honger omkomen.

Wanneer we om tien voor acht terug in de wachtzaal komen, merken we dat onze vlucht ruim een half uur vertraging heeft.

Er is nogal wat turbulentie op dit vluchtje; ik moest mijn schrijven zelfs even stoppen of ‘k was misselijk geworden.

Om elf uur landen we op Bali. Gek : zo’n kort stukje, en toch in een andere tijdszone !

We bestellen een luchthaventaxi die ons naar hotel Sorgawi zal brengen.

Mensenlief, die man is krankzinnig!

Zodra hij achter het stuur zit en wegrijdt, begint hij luidruchtig te geeuwen, kreunen, wild met beide handen door zijn haar te woelen, legt zijn hoofd tegen het dashboard....!!! Hij zegt dat hij zeer moe is en rijdt tegen een waanzinnige snelheid van zodra hij ergens een doorgang ziet.

Op de duur roepen wij allebei Slow down! Relax! Easy man!

Hij lacht even, maar houdt toch wat in en ineens zien wij dat we tot onze grote opluchting vlakbij Sorgawi zijn. Herman zegt : Die gek krijgt geen fooi. Ik, onnozele, vraag nog of we hem niet moeten laten wachten om te zien of er wel plaats in het hotel is, waarop mijn doorgaans zo zachtaardige man uitbarst : Geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om daar nog bij in te stappen : da’s levensgevaarlijk!

Gelukkig krijgen we na wat puzzelen nog een kamer, het is zelfs een suite voor de prijs van een standaard!

Nog een fris douchke (een echte deze keer J) en een kop thee en we zijn weer helemaal OK.

Woensdag 4 maart

Voor ontbijt krijgen we een chocoladedonut, die in individuele patisseriedoosjes op tafel staan. We gaan nog wat schrijven en lezen op het terras, want buiten de huishoudster en haar man, is er niemand in huis. En zij spreken enkel Indonesisch.

Rond 10 uur verschijnt Rischa; samen met haar rijden we naar kantoor.

Vandaag gaat ze met Nick naar een mogelijke nieuwe locatie voor de fabriek kijken.

We vinden PJ in zijn kantoor, over een schets gebogen voor een ligbed

en nemen een kijkje in het atelier, waar een scheepscontainer wordt volgestouwd met meubelen voor Europa.

Onder de vrachtwagen ligt de chauffeur in een hangmat te slapen, lekker in de schaduw!

PJ’s appartement ligt vlak naast de fabriek. Het is een mooie frisse ruimte, spaarzaam gemeubeld, maar aangenaam.
                 

We voelen toch wel dat hij het werk hem geen voldoening geeft en dat hij zich verveelt. Hele dagen zitten tekenen of broeden op een nieuw ontwerp is niets voor hem.

We zien zijn brommerwerkplaats, waar hij 3 oude Vespa’s aan het opknappen is en stappen daarna terug naar Kalipepe.

Ima vraagt of we willen eten en tegen de tijd dat Nick en PJ thuiskomen staat er soep, rijst en een Javaanse versie van Gentse waterzooi, die erg lekker is.

We geven Ima (na afspraak met Nick) een mooie fooi voor al haar hulp en daar is ze erg blij mee.

Samen met PJ wandelen we naar Ibu Christine (Liefs tante), voor een beleefdheidsbezoekje, geven onze laatste Belgische chocolaatjes, drinken een kop koffie, praten wat via haar dochter die vertaalt. En dan begint het te donderen en te regenen…

Ibu, die renpaarden kweekt, geeft haar paardenknecht opdracht om PJ per auto naar kantoor te brengen en ons naar huis, maar Nicks huis ligt vlak om de hoek, amper 300 m verder en wij willen wat bewegen, dat lukt ons hier al zo weinig.

Uiteindelijk komen we nog redelijk droog thuis.

We gaan terug zitten lezen op het voorste terras, veel kunnen nu toch niet meer doen. Morgen zullen we waarschijnlijk rond de middag vertrekken per auto, de tempel van Borobudur bezoeken en rond 20 u terugvliegen naar Bali.
                    

We proberen te lezen, maar inmiddels ratelt de regen zo hevig rondom huis en terras, dat het moeilijk concentreren wordt.

Het is ook vrij donker… Zó gek, dat regenseizoen…

Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen depressief geraken als dat hier zo twee, drie weken onafgebroken giet.
                                   

20u30 : Zopas thuisgekomen van een etentje waarop we onze gastheren hebben uitgenodigd : in hetzelfde restaurant als onze eerste avond.

Voor we vertrokken vertelde PJ nog dat hij met Nick heeft gepraat, die voelt zelf wel dat PJ niet echt gelukkig is in zijn situatie en dat hij misschien in België-bij zijn lief, die hij verschrikkelijk mist- op een of andere manier voor hem kan verderwerken.

PJ sprak er ook al met Lief over en ondanks haar enthousiasme om naar Indonesïë te komen wonen, was ze vol begrip over de wijziging van plannen. PJ zelf lijkt hierdoor al heel wat opgeluchter. Hij wou ook Nick niet teleurstellen, die zoveel vertrouwen in hem stelt en hem die kansen heeft geboden, maar hijzelf moet zijn handen kunnen gebruiken. Nu kan hij hem wellicht op een andere manier van dienst zijn en loyaal blijven.

Het zal alvast PJ’s gezondheid ten goede komen.

Vervolg van  dinsdag 3 maart
Per auto rijden we verder de stad in om te eten bij Toko Oen, een oud Hollands restaurant uit 1937, waar je “Hollandse” gerechten en gebak kan eten of meenemen. De inrichting is ongewijzigd geblven en het heeft bepaald charme.

Ik koop koekjes voor Rischa’s medestudenten, die kan ze morgen meenemen.

                                
Vervolgens rijden we naar de “Duizend deuren”. Dat is een gigantisch complex uit de kolonisatietijd, gebouwd voor en door de Nederlands-Indische spoorwegmaatschappij.

Aan de buitenzijde is men alles in een fris verfje aan het zetten, maar binnen is het verval helaas groot.

Er is een prachtig glasraam met allegorische voorstellingen die de spoorwegen symboliseren, hoog boven de monumentale trap en het gebouw is reusachtig, met ontelbare hallen, galerijen…alles evenwel helemaal leeg en stoffig, maar misschien juist daarom zeer indrukwekkend.

De gebinten zijn alle in staal en als we helemaal op zolder komen, kijken we neer op een zoldering die een volledig ijzeren koepel vormt. Hier zitten massa’s vleermuizen in deze halfduistere ruimte.

De kelders bezoeken we niet : er is geen verlichting en ze staan onder water.

Je mag er wel in met een gids en laarzen, maar na een blik in het trapgat, blijven we toch maar boven, benauwd als het hier is, trekt met dit niet zo aan.

Tijdens de Japanse bezetting werden de kelders als gevangenis gebruikt. De zolders die door de Nederlanders ooit als munitiekamers werden gebruikt, werden folterkamers onder de Japanners. Onze gids vertelt dat de doden vanop de galerij in het voorbijstromend riviertje geworpen werden.

We steken de binnenkoer over, waar ik een grote kastanjeboom meen te herkennen, maar het blijkt een mango te zijn. Helaas is het seizoen net voorbij.

Ik geloof het direct, dat dit gebouw 1000 deuren heeft; je kan er gemakkelijk in verdwalen.

Voor het gebouw ligt een mooi onderhouden park met fontein en er staat nog een roestige locomotief ten toon.

We rijden nu naar de haven, waar het pas gegoten heeft, want eens te meer “varen” we door een overstroomde straat, het water hoog opspuitend langs onze autoflanken.




                                      



                               

Vrolijke mensen roepen en zwaaien naar ons, wij zijn hier als witten echt een bezienswaardigheid. In de 1000 deuren vroegen ze ons ook weer mee op een foto.

Vanop een groot houten schip zien we jongens in het water duiken.

Dan gaat het verder naar Chinatown. We bezoeken er de grootste boeddhistische tempel. Die is erg mooi en anders dan wat ik ooit heb gezien. Niet zo moeilijk : dit is de eerste keer dat ik in een boeddhistisch heiligdom kom. Ik vraag me nog steeds af
wat die swastika’s achter de boedda’s daar voorstellen…

Vlakbij de tempel ligt op het water een replica van het schip van Kpt.Cheng Ho, de eerste chinees die hier aanlegde en zijn bedienden hier hun eigen nederzetting binnen Semarang liet stichten.

Water en groen zijn hier in Indonesië overal dichtbij en dat maakt het mooi, ondanks het vuil, de armoede en het verval.

We horen dat Nick bericht kreeg dat de huur van het fabrieksgebouw wordt opgezegd. Tegen juli moet hij een andere locatie vinden! Geen gemakkelijke opdracht. Hij zou volgens Rischa de ganse dag met PJ op zoek zijn naar een nieuwe vestigingsplaats.

Ze wil niet te vlug naar huis en laat de chauffeur nog langs een grote cosmeticazaak rijden, waar ze na 20 minuten buitenkomt, beladen met pakjes. We rijden naar Dokmai, een Thaise bar. We stikken ondertussen zowat van de dorst en zijn blij dat we eindelijk iets te drinken hebben.

Overal waar we parkeren staat een wachter, die vaak op levensgevaar het ander verkeer fluitend en heftig gesticulerend tegenhoudt om jou door te laten. De chauffeur heeft daarvoor constant 2000 Rph in de aanslag.

Het is al een poos donker als we thuiskomen.

Van PJ hebben we niks meer gehoord en hem opbellen kunnen we niet met onze Belgische GSM’s, maar hij zal hier seffens wel per brommer arriveren, vermoed ik.

Ik vraag warm water aan de huishoudster, want ik wil mijn haar wassen.

Niet veel later heeft ze zo’n 15 liter gekookt, dat wordt in het rode plastic vat gestort en we kunnen aan een warme douche beginnen :

Een halve schep koud, in warm vat dopen en dan over je bol gieten…

Ja, het vraagt wat handigheid.

Als Herman aan de beurt is, mag ik een foto maken van dit experiment.

 overal aanwezig : cekcaks

We moeten de kosten van het eten en de chauffeur nog aan Rischa betalen, maar ze is sedert onze thuiskomst niet meer te zien.

We maken een kleine wandeling om te zien of we nog wat fruit als avondeten kunnen vinden, maar er zijn enkel nog wat stalletjes met frisdrank en vettige bakseltjes te krijgen; desnoods doen we het wel zonder eten vanavond.

De grote baan is moordend om over te steken, dus blijven we aan deze kant en zijn we in een half uurtje reeds terug.

Rischa zit aan tafel noedels te eten en vraagt of we nog iets willen. Boven heeft ze vers fruit in de koelkast en ze komt dadelijk met Lengbeng (kleine zoete lycheesoort), granny Smith, kiwi’s en guave aandragen.

De guave is weer een primeur voor ons en we genieten van zijn lichte aardbeismaak.

 
Nota : achteraf bij wikipedia gevonden : de swastika zou het heiligste symbool in het hindoeisme zijn en wordt eveneens door de boeddhisten gebruikt.

Dinsdag 3 maart

De dag begon met een koude douche. Letterlijk.

Dat is bij de eerste scheppen even snakken naar adem, maar vanaf de volgende valt dat best mee.

Yanti, de masseuse die hier driemaal per week langskomt, vraagt of ze ons een goede massage moet geven. We bedanken, want seffens vertrekken we naar de kampong(dorp), waar Rischa “fieldwork”doet : lesgeven aan analfabete oude mensen, wegen helpen aanleggen, op de plantages werken…

Zelf gaat ze met de brommer, omdat ze die in het dorp wil hebben, wij krijgen een bedrijfswagen en chauffeur mee.

Na een uurtje rijden, komen we via piepkleine bonkige wegeltjes in het dorpje aan.

Ja! Dit is het echte! Wij rijden tot op het dorpsplein, voor het kantoor van het dorpshoofd en gaan een ander gebouw binnen, waar Rischa en haar schoolmakkers logeren gedurende de maand dat ze hier fieldwork doen.

                        
Hier slapen 28 jongens en meisjes op de grond, meisjes en jongens in een afzonderlijk lokaaltje. De meesten zijn moslim, want we zien nogal wat hoofddoekjes. Maar mensenlief, wat zijn ze hartelijk!

Allemaal komen ze uitgelaten handen schudden, we moeten direct een groepsfoto maken, onze naam op de gastenlijst zetten…

Dan neemt Rischa ons mee naar de dorpsleider.

Eerst moeten we voorbij het bureau van zijn assistent. Deze man heeft puntig geslepen tanden : een gebruik dat hier en daar nog wordt toegepast. Hij doet zeer gewichtig, vraagt o.a. in luttel Engels waarom we hier zijn enz… Wij doen heel erg ons best om hem te verstaan en zijn vragen goed te beantwoorden.

Vervolgens brengt hij ons bij zijn baas.

Die zit –in uniform, zoals zijn medewerkers- achter zijn lege bureau, spreekt enkel Indonesisch en vertelt of vraagt vanalles aan Rischa

In zijn bureau staat enkel een schrijftafel met onderlegger, één klein kastje waarop een hoop trofeeën en achter hem hangen de portretten van de president en vice-president.
                   

Dan gaat hij met ons en de 2 assistenten naar buiten, waar een foto moet gemaakt worden.

Heel Rischa’s ploeg medestudenten komen er ook bij voor nog een groepsfoto in uniformvest ditmaal.

De jongeren die een fototoestel bezitten, willen ook allemaal een eigen foto en tenslotte willen ze ieder nog eens afzonderlijk met ons gefotografeerd worden!

Als de fotoshoot is afgelopen, bieden ze ons kokoswater aan. Samen wandelen we naar de plantage achter hun logement. Eén van de jongens klimt als een aap vliegensvlug die bijna gladde stam op, tot helemaal in de kruin, wat toch zo’n tiental meter hoog is en gooit enkele kokosnoten naar beneden.

Een dorpsassistent hakt wat van de bolster af en maakt een klein gaatje om ons te laten drinken. Er zit ruim een liter sap in zo’n verse noot. Het vruchtvlees is zacht en lijkt niet op wat wij gewoon zijn van kokosnoot. De smaak van de verse noot is vrij neutraal, net als het sap, en het vlees is doorschijnend wit, zoals een schelletje gerookte heilbot eruit ziet. In Europa krijgen wij alleen de oudere, ingedroogde noten.

De acrobatische jongen kruipt in een tweede boom, waarin nog meer kokosnoten hangen en trapt met zijn voet de noten los.

Samen met een deel van de klas en de officials wandelen we de plantage en het hele dorpje door.


indonesisch ijsboerke...
                                     

Het is bloed- en bloedheet! Ik probeer hier en daar in de schaduw te lopen, maar mijn armen zijn onbeschermd en ik voel het geweld van de stekende zon.

Het zweet loopt in beekjes van mijn hoofd.

Als we terug op het dorpsplein komen, staat er een grote schaal voor het logement, waarin een mengsel van kokossap, kokosvleesschillen, ijsblokjes en thee. Wij krijgen elk een glas aangeboden, maar hier durf ik niet van te drinken, hoe verfrissend het er ook uitziet. Er zitten ook al direct vliegen bij die schaal en als het ijs met putwater gemaakt is, zit ik straks vast met diarree. Ik verga weliswaar van de dorst en het spul ziet er heerlijk koel uit, maar ik verontschuldig me, zeg iets van mijn Crohn-probleem.

Rischa brengt een kartonnetje soja-chocomelk en iemand anders komt alweer met een vers opengekapte kokosnoot aandragen waarin een rietje steekt.

Er wordt tempeh goreng en rijstkroepoek op tafel gezet.

Enkelen komen bij ons zitten, anderen steken af en toe nieuwsgierig hun neus om de hoek. Zij willen vanalles weten over ons en ons land.

Omdat sommigen een zeer beperkte engelse woordenschat hebben, vraag ik papier en pen om tekeningetjes te maken : groenten en inlands fruit van bij ons, dieren als eekhoorn, konijn, ree, ons huis, een kale loofboom in de winter en een volle in de zomer…

Dit was zó leuk!

Wanneer we vertrekken komen ze allemaal nog eens de hand schudden. We beloofden de foto’s via Rischa door te sturen.

Alle studenten, dorpshoofd-“goodbye my love” zegt die tot mijn verrassing ineens breedlachend- en de assistenten staan ons uit te zwaaien als we het dorp verlaten.

Dan rijden we naar de Oudtstad,  gaan er de originele Nederlandse huizen en de Nederlandse protestante kerk uit 1763.



                                 


Heel veel sporen uit de kolonisatietijd zijn er niet meer over : slechts enkele huizen en oude pakhuizen in verkommerde toestand. De hele buurt is er slecht aan toe en we zien velen op straat slapen, gewoon op de grond. ’t Is bittere armoede…we lopen langs houten hutjes van 1x3m, waarin mensen wonen, maar bij de grote gemetselde rechthoekige stadvijver liggen ook veel daklozen. Uit schroom durf ik hier niet fotograferen, maar een becakrijder, die zoals de meeste van zijn collega’s in zijn eigen karretje slaapt, moet ik toch op de gevoelige plaat vastleggen.

Maandag 2 maart

Vandaag staat het bezoek aan de fabriek op het programma. Het is helder weer en zeer heet, niet ideaal om daar in de fabriek rond te lopen, want het is er bloedheet. Het zweet breekt met aan alle kanten uit en dan moet ik er nog niet eens werken.

Het eerste wat ik zie is een schattig Z-vormig zeteltje, dat uit resthout gemaakt is. Ik vind het zeer origineel en mooi, de verschillende kleurschakeringen van het teak komen er goed tot uiting.
 Z-zetel, een ontwerp van PJ !

 Ook deze terraszetel is PJ's design
 de houtschuurders zijn allen vrouwen

Tot onze verrassing blijkt dit een ontwerp van PJ te zijn!

In de namiddag moet er door Nick een groot bedrag van de bank worden gehaald. We wachten op het strand, in het Palm beach hotel tot er bericht komt dat alles in orde is.

Deze keer gaan we dan toch zwemmen. In het méér dan badwarme water geraken we aan de praat met Helga, echtgenote van de Duitse ingenieur-manager van de te bouwen elektriciteitscentrale. Zij is afkomstig van München en heeft omwille van de job van haar man al overal ter wereld gewoond.

Ook de jarige Bernard-Bunny-Brunel, een jazzmuzikant uit Los Angeles is een vlotte babbelaar. Hij is hier om muziekinstrumenten te laten bouwen, maar ook omdat zijn astrologe, Signe Quinn, hem heeft gezegd hierheen te komen op zijn 59^ste verjaardag.

Toen ik Bunny Brunel bij terugkomst in België googelde, stelde ik vast dat hij een echte beroemdheid in de jazzwereld is. Heb ik toch een halve dag – zijn verjaardag nog wel! – met een ster zitten babbelen zeker!

Wanneer het stilaan naar zonsondergang gaat, vraag ik Louis(die dat al eerder had aangeboden) of we naar zijn huis in opbouw kunnen gaan zien, dat hier wat verder langs het strand moet liggen.

Louis moet op bericht van de bank wachten, maar zijn vrouw Sari gaat mee en we doen’t met de auto.

Het is een mooi, groot, overwegend houten huis op een reusachtig terrein. We gaan de voorlopige trappen naar de verdieping op, waar enkel wat losse planken over de balken liggen. Ik was nieuwsgierig om dit huis te zien, maar nu ook wel heel bang, om hierboven over dat grove rooster te lopen!

Het uitzicht zal evenwel grandioos zijn vanuit deze living, met 180° zicht op zee!

We zien de roze-paars verkleurende hemel bij zonsondergang…en NU wil ik héél gauw weg, want in het pikkedonker geraak je hier niet heelhuids af!

Weer werd er hier veel geconsumeerd. Niet door ons : ik wacht tot we terug in Semarang zijn om te eten, helaas wist ik niet dat we hier zó lang zouden blijven hangen.

Wanneer de muggen beginnen te steken, besluit Nick aan terugkeren te denken. Om het eufemistisch uit te drukken : hij is enigszins boven zijn theewater en ik veronderstel dat de terugrit naar Semarang niet altijd op deze manier verloopt J. Thuisgekomen trekt hij naar boven en we zien hem vandaag niet meer terug.

Om half elf zijn we terug en Herman en ik rijden met PJ naar Pizzahut.

Iets over de Indonesische poezen : die hebben hier allemaal een misvormde staart : een kreuk erin, een stompje met een krul…ik zag er veel en geen enkele was normaal, ook niet op Bali. Het zijn ook stuk voor stuk zeer magere scharminkeltjes, nog dunner dan ons Witteke op ’t laatst en ze hebben een zeer klein kopje. Europese katten zien er beslist aantrekkelijker uit.