Archief

Gisteren hebben we tussen-de-soep-en-de-patatten nog het langverwachte rozenperk aangelegd in de voortuin : een driehoekig plantsoentje voor onze slaapkamerramen. Hopen maar, dat ik het zo mooi kan houden als het er nu uitziet!

Van zodra de strook lavendel die het afboordt eveneens in bloei staat, zet ik er hier een foto bij.

Rond middernacht kwam Herman met het volgend stel logees thuis.

Het zijn twee Tsjechische meisjes van 11 en 15 jaar oud. Ze spelen viool in hun volksdansgroep.

Conversatie is moeilijk, want geen van beide spreekt een andere dan de eigen taal – een enkel woordje Engels uitgezonderd, dat dan nog met veel handen en voetenwerk moet verduidelijkt worden.

Samen gezellig babbelen aan tafel zit er dus niet in, zeker ook omdat het zo’n jonge kinderen zijn. Ze zijn wel lief en nogal verlegen.

Enfin, ze blijven hier enkel slapen en ontbijten, voor de rest van de dag is Herman met hen op toer voor hun voorstellingen.

Dries heeft sedert enkele dagen zomerwerk gevonden in Oostenrijk!

Zwaar werk weliswaar, zegt hij : in tuinaanleg en –onderhoud.

Maar goed : het is gelukt. Dat wil zeggen dat we hem na de verkiezingen wel eens zullen gaan bezoeken, het is tenslotte al ruim vijf maanden geleden dat we elkaar zagen.

Het weerzien met Mariefe, na 11 jaar, was een fijne belevenis.

Ook haar nu volwassen dochter Jiselle is een schat van een meisje.

Die had haar mama getrakteerd op een reis naar Engeland, waar Mariefe in 1972/1973 een jaar ballet had gestudeerd.

Dochter Jiselle is zelf nog studente, maar heeft enkele baantjes, waardoor zij haar moeder deze reis als geschenk voor haar 60^ste verjaardag kon geven.

Het was wel een zenuwtoestand dinsdagochtend, want we zaten permanent in de file toen we hen moesten gaan oppikken in het Brussels Zuidstation.

Ze hadden mij geen telefoonnummer doorgegeven, dus kon ik hen ook niet verwittigen, dat we vastzaten in het verkeer. Gelukkig belden ze zelf toen we er na een kwartier nog niet waren en konden we hen geruststellen.

Drie kwartier over tijd kwamen we eindelijk in het station en was het toch nog wat zoeken, want de informatie “bij de uitgang, onder de mededelingenborden” ging voor de twee kanten van dat grote station op.

Omdat we dan toch in Brussel waren, hebben we ze daar meteen een rondleiding gegeven : atomium, heizel, basiliek van Koekelberg, parking 58-met het 360°zicht over de stad!- het Martelarenplein, koninklijk paleis, Justitiepaleis, kathedraal, Grote Markt, manneke- en jeanneke pis, Beenhouwersstraat, St-Hubertusgalerij.
                   



Middageten deden we op het Brouckèreplein in een tex-mex restaurant en maar goed ook, want tot mijn ontzetting is Jiselle veganiste. Daar kon ze gelukkig volop naar haar dieet eten. Op weg naar huis ben ik nog maar even een supermarkt ingedoken om extra groen, noten enz. te gaan kopen. Nu er nog geen greintje zuivelproducten mag gegeten worden, waren zelfs alle snoepjes en koekjes die we in huis hadden onbruikbaar.

Het deed ons dus geweldig plezier dat ze in de restaurants die we bezochten en thuis aan tafel, duidelijk met smaak heeft gegeten.

Voor woensdag stond Antwerpen op het programma.

Op weg naar de stad wilden we eerst nog het 16^de-eeuws kerkje in ons dorp tonen, evenals de gebeeldhouwde linde.

Toen Jiselle daar een gemeentekaart zag hangen en wat informatie vroeg, hoorde ze dat wij slechts op een 30-tal kilometer van de grens wonen…haar ogen begonnen te blinken en toen ik voorstelde om het programma te wijzigen en naar Breda te rijden, zodat ze ook even in Nederland zou geweest zijn, was ze in de wolken!

In Hoogstraten kochten we heerlijke vollegrond-aardbeien en bezochten de St-Katharinakerk en het mooie begijnhof.
                   

Daarna ging de rit naar Breda, waar we een stadswandeling maakten en wat souvenirs kochten.

Herman was zoals gewoonlijk een goede gids en chauffeur en onze twee gasten aanbaden hem zowat. Elk woord van hem kwam precies recht uit de hemel en ze vonden hem bijzonder geestig, zelfs al was dat niet altijd zo bedoeld.

Mijn ventje werd door al die vrouwelijke aandacht zeer in zijn ijdelheid gestreeld, wat ik hem van harte gun.

Die avond moest hij naar een vergadering en hebben de drie vrouwen urenlang foto’s gekeken en zeer veel gepraat.

Mijn hoop dat Mariefe’s dwingende godsdienstige gedachten en bezigheden iets geminderd zouden zijn, is onterecht gebleken, waardoor ik mij niet echt goed voel en het blijft ook nog vandaag door mijn hoofd spoken.

Ik kan en wil niet tegen haar fundamentalistisch katholicisme ingaan, omdat zij er een zeer grote steun aan heeft in haar niet zo gemakkelijke leven. Maar omdat ik uit respect niet in discussie ga, probeert ze mij bij elke mogelijke gelegenheid te bekeren. Indien ik haar ronduit mijn mening zou te kennen geven, zou haar dat onnoemelijk diep kwetsen en daarvoor is ze veel te goed. Het lijkt dat haar kinderen haar hierin alledrie volgen, Jiselle, een zeer verstandig en mooi meisje zit alleszins op hetzelfde spoor.

Heel deze houding maakt het mij danig moeilijk, want ik wil niet liegen, maar ook niet kwetsen en haar vriendschap verliezen.

Donderdag hebben we Antwerpen-in-een-notendop gedaan en alleen “buitenkanten” : het Steen, de promenade, Vleeshuis, kathedraal en Handschoenmarkt, Hoogstraat , Reyndersstraat en Groenplaats.

Mariefe heeft op die kleine drie dagen 8 of 10 filmrolletjes volgeschoten!

Toen moesten we terug naar Brussel om hen op de Eurostar te zetten.

Ondanks onze verschillen was het afscheid hartelijk en ontroerend en ik ga die twee echt missen.

Vanmorgen zijn ze vanuit Londen teruggevlogen naar Los Angeles.

Ik heb hun bedden afgehaald en nieuwe lakens gelegd voor de volgende gasten die seffens aankomen : volksdansers die voor het Wilrijks festival enkele nachten bij ons verblijven, van welk land onze gasten zijn zal ik straks pas weten.

Vanmiddag ook nog op controle geweest : mijn implantaten zitten goed en nu mag ik naar mijn tandarts om de tanden er te laten opzetten.

Toen ik belde om een afspraak te maken, was het helaas een antwoordapparaat. Ik kan pas maandag terugbellen…het kan voor mij nu echt niet snel genoeg gaan om dat gat eindelijk op te vullen!

Twee dagen hebben we met onze twee jongste kleinkindjes doorgebracht.

Het was heerlijk! De kindjes hebben zich geamuseerd en wij niet minder, hoewel wij van dit “amusement” duidelijk meer vermoeid waren dan de kleintjes. Hoe deden wij dat vroeger dan???

Enkel de tijd dat ze sliepen, hadden wij voor onszelf.

Papie was de hele tijd thuis om er mee voor te zorgen en gelukkig maar… Je durft die kleintjes natuurlijk geen ogenblik alleen laten en ook al organiseer je alles zo goed mogelijk : het gebeurt wel eens dat je toch nog een kledingstuk of een pamper moet halen, terwijl je de jongste net op bed hebt gelegd en half uitgekleed…

Dan is het handig om snel hulp te kunnen inroepen.

Maar wat hadden we een pret samen : zingen, dansen, wandelen, naar de dieren gaan kijken, met alles wat wielen heeft gaan rijden…

                       


                             

Omdat onze slaapkamer de enige op het gelijkvloers is, hebben we na rijp beraad ook de logeerbedjes voor de kinderen daar bij ons gezet.

Natuurlijk slaap je dan niet zoals normaal, maar gelukkig deden Maura en Dario dat wel.

Wat lijkt die kamer vandaag groot en leeg, nu onze schatten terug naar papa en mama zijn.

Het was nog even reppen gisteren : Moeke en Voke belden dat ze in de namiddag ook naar ons wilden komen. Nog gauw-gauw een suikervrije taart en koekjes gebakken, want ik had niets meer van die aard in huis. Zij kwamen er net aan toen de kinderen op het punt stonden om te vertrekken, die hebben ze dus ook nog even gezien.

Moeke ziet er vinnig en vrolijk uit, ondanks haar Spaans avontuur.

Voke daarentegen is kortaf en bazig. Soms is het bijna een geluk dat  Moeke niet goed hoort.

Het lijkt alsof hij boos is omdat zij ziek is geweest en ik heb het gevoel dat wij de hele tijd een beetje scheidsrechter moeten spelen. We zullen het maar op de doorstane stress steken.

Het is een opluchting als we het huis eindelijk voor ons alleen hebben.

Van de logeerpartij met onze kleinkindjes hebben we volop genoten en het is fijn om weten dat onze kinderen op die manier een paar dagen voor elkaar alleen hadden.

Na veel proberen en sukkelen, maar ook en vooral dankzij de grote hulp van Bojako en mama Frauke, ben ik er eindelijk in geslaagd de filmpjes van Maura's eerste stappen op dit blog te zetten.
Een goeie week geleden was het zover : eerst nog met de hulp van grote broer Dario, daarna helemaal zonder steun, liep onze kleine meid door de living.

Dario helpt zijn zusje stappen

Maura kan het nu helemaal alleen !

Zoals ik gisteren al dacht is de herinnering aan de bakkerij de vroegste : mijn grootouders gingen er immers reeds weg nog voor ik 2 jaar was, vernam ik vandaag.

Wat hierna volgt, heb ik per “rubriek” gerangschikt, zomaar, zoals het in me opkwam. Het gaat over de periode dat ik tussen 2 en 7 jaar oud was. Veel gewoontes en gebruiken veranderden toen wij op mijn achtste naar ons nieuwe huis in Edegem gingen wonen. Onderstaande herinneringen kan ik dus met zekerheid vóór die tijd situeren, omdat ik het allemaal zie gebeuren in onze oude Hobokense omgeving.

Kleding :

Als het regent dragen we een “kabaan”: een waterdichte zware poncho met twee splitten om de handen door te steken.

We dragen altijd een onderhemdje, daarboven een gebreid lijfje(was gevaarlijk indien je dit vóór Pasen durfde uit te laten!), een combinaison(onderjurk), bovenkleding en een vichyruitjesschort, meestal met lange mouwen.

Met Pasen dragen we nieuwe kleertjes : de meisjes identieke jurken, door moeke gemaakt. De avond vooraf stond op onze slaapkamer onder een stoel voor ieder een open doos met nieuwe schoenen, waarin nieuwe witte mercerisé sokjes en witte handschoentjes gereed zitten om aan te trekken
                      

Hygiëne en persoonlijke verzorging :

Op weekdagen werden wij in de keuken door moeke aan de gootsteen gewassen en gekamd. Omdat er drie kleine meisjes met lang haar snel moesten gereed gemaakt worden, was dat kammen vaak een hardhandige bedoening. Wij droegen meestal lusjesvlechten met 4 witte strikken.

Op zaterdag gingen we 1 na 1 in het zinken bad voor de kachel, in het badwater werd steevast een greep badzout gegooid.

Moeke wast de kinderen, vake droogt ze af, kuist de oortjes (met de tot een punt gedraaide zoom van een gedragen hemdje) en knipt nagels.
                   

Nadien draait Moeke ijzeren krulspelden in voor de zondag : dan dragen we pijpekrullen met twee strikken. Die ijzeren krulspelden zijn echter een kwelling om mee te slapen.

Zo rond mijn 7^de heeft Moeke enkele keren een “Prom”-permanent in onze froufrou gezet. Stinken dat dat spul deed! Elke haarstreng werd ingepakt met een dun vloeitje vooraleer ze op te rollen en daarna werd de krul bestreken met de permanentvloeistof. Toen op een keer de vloeitjes dreigden op te geraken vooraleer onze drie froufrous helemaal in de krul stonden, gebruikte Moeke ook het roze schutblaadje…Wekenlang heb ik toen met een roze mêche in mijn poedel-froufrou gelopen.

Angst :

Voor de duivel en voor God!

Ons moemoe kocht ieder jaar een kalender van de heilige Rita, waarin afbeeldingen stonden van de heilige Rita die de stigmata krijgt; hierdoor werd ik doodsbang voor kruisbeelden. Ik vermeed op alle mogelijke manieren om er zelfs maar per ongeluk naar te kijken, uit angst dat ik stigmata zou krijgen.

Voke moet het kruisbeeld uit de slaapkamer van Jeske en mij halen.

Zelfs de kram waaraan het hing maakt me hysterisch, die moet ook weg!

Het betert stilaan nadat Moeke gezegd heeft : “Ge moet gij daar niet bang voor zijn, dat overkomt alleen zeer heilige mensen en zo braaf zijt ge nu ook weer niet.”

Voor de duivel blijf ik echter nog vele jaren bang.

Voor het einde der tijden.(vooral in de zomer als ik de zon rood heb zien ondergaan)

Om melaats te worden (na verhalen over pater Damiaan en vooral na het zien van een toneelstuk “L’annonce faite à Marie”), ik heb lange tijd dagelijks mijn lichaam afgespeurd of er geen “witte bloemen” op te zien waren.

Schaamte :

4 jaar : onze eerste auto : een tweedehandse Studebaker, een groot zwart bakbeest. Bij het eerste zondagse ritje naar familie in Temse krijgen we panne in de Waaslandtunnel. Dikke rookwolken puffend geraken we met moeite uit de konijnenpijp. Destijds zat er nog iemand in het tolhuisje “Rijdt gij op naft of op siroop?” vraagt die man. Voke is zichtbaar gegeneerd en ik schaam mij diep. Onze sjieke kaduuke auto hebben we bij nonkel Louis in Temse moeten achterlaten.

Uitstapjes
                       

-Onze zondagwandeling naar “den dijk”, waar nu polderstad is en het plezier van te mogen lopen over die lange, lange trapmuurtjes van “de zaat”(scheepswerf Cockerill) tot aan het veer.

-Soms op zondagvoormiddag met voke naar het gildenhuis, naar de spaarkas, dan kregen wij nadien een flesje limonade met een rietje : een feest!

-Regelmatig ook naar moemoe en vava in Berchem, waar we slappe speculaasjes krijgen . Vava rookt pijp en plakt nu thuis mica dozen voor een koekjesfabriek, als bijverdienste, nadat hij met de bakkerij is gestopt.

-Een ritje naar de Kalmthoutse heide
-Naar Retie of Postel, we nemen dan een picknick mee...
 

Er is nog veel te veel…en teveel is vervelend, dus hou ik het hier maar bij. Feitelijk is elke herinnering reden genoeg om een uitgebreider stukje over te schrijven, misschien doe ik dat dan wel eens op een inspiratieloos moment.

En dan nu : het stokje !

Binnen onze bekende kring duiken er hier en daar regelmatig kinderherinneringen op, behalve dan van één iemand, die wil ik uit grote nieuwsgierigheid dan ook graag dit stokje doorgeven…

Ga wroeten in je verste kinderherinneringen en vertel het op jouw eigen schitterende manier……RRRRRRRRRRoffellllllll!!!!! :

Myette

Dàt was even schrikken !…ik kreeg het “herinneringsstokje” van Bojako tegen mijn kop, nu moet ik al die verre herinneringen chronologisch gaan rangschikken en beknopt weergeven.

Hmmm…twee zware opdrachten : “beknopt” is moeilijk en dat “chronologisch” zal ook een klus worden, want er zwalpt wel vanalles door dit warhoofd, maar om dat ook nog in de juiste volgorde weer te geven…

Toch ben ik vereerd, dat ik als eerste dit stokje kreeg en het lijkt me ook wel een leuke opdracht.

Daar gaan we :

-2 jaar : De geur van versgebakken brood in de bakkerij van mijn grootouders, het knikkend spaarpotnegertje op de toonbank en de halve geëtste glazen deur van de winkel naar de bakkerij. Hoe oud ik toen was moet ik vragen aan Moeke, volgens mij hielden mijn grootouders rond mijn 2^de verjaardag al op met de zaak en verhuisden toen naar een”gewoon” huis.

-2,5 of 3,5 jaar : ik mag mee naar de nachtmis, waarvan ik me niks herinner, maar ik draag een donkerblauwe gebreide lange broek met knoopjes aan de enkels en “galosjen”: rubberen lage laarsjes met drukknopen, ik sta omhoog te kijken naar sneeuwvlokken die voorbij de ruitjes van een gaslantaarn dwarrelen. Het licht ervan lijkt een zachte witte bol en dit blijft tot op vandaag nog steeds een van de meest vredige, vriendelijke en veilige beelden die ik ooit zag.

-3 jaar : mijn wit lievelingskleedje met het geborduurde eendje-en- zonnetje-en-bloempje op het geschmockte platstuk is te klein geworden: de pofmouwtjes knellen en moeke zegt dat Jeske het nu mag dragen. Ik wil mijn kleed niet afgeven, ik wil het zelf dragen, ook al doen die knellende mouwtjes pijn.
Ik ben heel triest en vreselijk jaloers.

-4 jaar : ik mag vaak bij Moemoe en Pépé gaan logeren. Dat doe ik heel graag, Moemoe is een geweldige kokkin, die mij vertroetelt met aparte schoteltjes en ’s morgens een eitje helemaal voor mij alleen, in een klein pannetje bakt in echte boter en ze warmt een kom melk waarin ze een grote brok pure chocolade gooit en ze kan goed vertellen! Als zij aardappelen schilt, zit ik op een voetbankje bij haar te luisteren. Soms kan ze wel ineens erg kortaf zijn en knuffelen zit er al helemaal niet in.

Moemoe gaat elke dag naar de mis en dan moet ik mee. Ze geeft mij dan een dun missaaltje. Ik zit naast haar aan de vrouwenkant(links) in de kerk en kan nog niet lezen, maar sla het boekje open en doe heel gewichtig alsof ik dat al wel kan. Moemoe rukt het boekje uit mijn handjes, draait het om, sist in plat Hobokens “G’aawet oungderste bouve!” en drukt het terug in mijn pollekes. Ik schaam me dood.

-in de kleuterschool was lieve zuster Marie-Laura die een beetje hinkte, maar altijd lief en gul was. Ik zat bij haar in de eerste en laatste kleuterklas. Zij leerde mij en nog een paar andere kindjes al lezen voor ik vijf jaar was. Ik kreeg toen zelfs een “diploma” waarop een kindje stond afgebeeld dat over een groot opengeslagen boek gebogen zat, met de woorden “Ik kan lezen” erop.

Eindelijk krijg ik de erkenning waarnaar ik snak! Vanaf dan verslind ik boekjes en van mijn ouders krijg ik er steeds moeilijker. Soms staan er “rare” letters zoals een g of een a die ineens als g of a geschreven worden en door dat extra krulletje het lezen bemoeilijken.
Mijn eerste leesboek met prachtige prenten erin, ging over een ballonreis van een beer. De titel herinner ik me niet, maar ergens in het boek stond het woord “waarempel”: een woord dat niet alleen zeer lang was, maar ook totaal onbegrijpelijk.

Nog in de kleuterschool leerden we papiermatjes vlechten, een sjaal breien met een houten breimachientje waarin nageltjes staken, en punniken : hetzelfde systeem als het breimachien, maar ditmaal op een houten klosje met slechts 4 nageltjes. Daar kon je een lange staart mee breien, die dan opgerold aaneen werd genaaid tot een pannenlap. Op een klein weefgetouw moesten we ook een sjaal leren maken. Sommige kinderen deden dat in twee kleuren, dat had iets met voetbal te maken, maar ik moest een effen crème sjaal met visgraatmotief weven, wat ik een beetje saai maar toch wel deftig vond.

Boetseren vond ik leuk, omdat je daar soms je fantasie de vrije loop mocht mee laten. Als de grote blikken dozen tevoorschijn kwamen, waarin de bollen kakbruine plasticine zaten, raakte ik op slag geïnspireerd. Ik kneedde een bed met een kindje erin, dekentje erover en een pispotje naast het bed, waarin een piepklein worstje.

Toen zuster Gracilia naast mijn bank kwam gewandeld en mijn creatie zag, hield ik mijn adem in… plots realiseerde ik me dat ik in de ogen van de zuster mogelijk iets “onzedigs” had gedaan. Even was het stil, maar toen begon ze te lachen. Veel van de andere kleuters gingen, door mijn succes aangemoedigd, bij de volgende boetseersessies potjes met worstjes erin maken, tot zuster zei dat het niet meer mocht.

En dan was er nog zuster Marie, een magere non met een groot boos gezicht, die op een keer de klas moest verlaten (toiletbezoek?) en ons bezwoer om stil op onze banken te blijven zitten, armen overeen, tot ze terugkwam. Als we niet braaf zouden zijn, zou de duivel zijn staart “daarboven door dat rooster in de hoek van het plafond” komen steken!

Toen verliet ze in zeven haasten de klas. Een stuk of twintig kleuters staarde doodsbang naar het dreigende rooster hoog boven hun hoofden en ineens begon er een te huilen, waarop binnen de kortste keren de hele klas aan het brullen was van schrik.

Zuster Marie kwam terug vooraleer de duivel zijn staart door het rooster had kunnen steken. Waarschijnlijk is ze boos geweest om alle herrie, maar ik kan me alleen maar de grote opluchting herinneren dat ze terug was om ons van de duivel te redden.

Gisteren, nog voor de middag naar Malle gefietst om een nieuw rood visje te gaan kopen om in de vijver te zetten.

Donderdag komen Dario en Maura logeren en we willen niet dat ons klein ventje tevergeefs naar zijn visje, Dasja, gaat zoeken.

Dasja is hoogstwaarschijnlijk door een reiger meegepikt. We hebben haar al dagen niet meer gezien. Zij was ook de enige vis die niet schuchter was en meestal dicht bij de oppervlakte en de oever zwom…

Een reiger hebben wij hier nog niet gezien, maar die komt steeds zeer vroeg in de ochtend, vertelt men mij in de dierenwinkel.

Tja…vroeg in de ochtend, hahaha!, da’s niet direct onze stijl. Trouwens, wakker of niet : voorkomen dat er af en toe een vis verdwijnt, zullen we toch nooit kunnen.

Dus kocht ik een nieuwe rode shubunkin om ons kleine ventje niet teleur te stellen.

Pardon, het is een rode sarasa geworden, de shubunkins in de winkel waren allemaal gevlekt en het nieuwe visje is ook een beetje kleiner dan degene die we hadden.

Maar daar zal hij hopelijk niks van merken als wij vrolijk en met overtuiging roepen : “Kijk Dario ! Daar zwemt Dasja!”

Ik had hier graag de 2 hartveroverende filmpjes van Maura’s eerste stapjes geplaatst, maar ondanks alle advies en hulp, slaag ik daar niet in. Haar mama heeft ze zonder problemen op facebook kunnen plaatsen, waar ik ze kon kopiëren, maar zij noch ik kunnen ergens een code ontwaren, waardoor het in mijn blog kan geplakt worden…zucht…ik hoop dat het me eerstdaags nog op een of andere manier lukt.

Minder goed nieuws is, dat Moeke tijdens de vakantie in Spanje in het ziekenhuis moest opgenomen worden, omwille van een hevig schommelende suikerspiegel. Alles is momenteel wel onder controle en voke en zij komen morgen, op het normaal voorziene tijdstip terug.

Wij zijn allemaal nogal erg geschrokken. Het besef dat een mens op ruim 85-jarige leeftijd wel erg kwetsbaar wordt, is ineens pijnlijk duidelijk geworden.

Moeke voelt zich nu wel helemaal OK, maar wordt nog tot de laatste dag in Spanje in het ziekenhuis opgevolgd. Voor Voke zijn het zeer bange en stresserende dagen geweest. Hij prees de bijstand van de OKRA-begeleider en van het ziekenfonds en kliniek, maar desondanks moet hij zich toch verloren en eenzaam gevoeld hebben.

Vooral het feit dat hij zich in een vreemd land bevond en niet in zijn moedertaal geholpen kon worden scheen een zware hindernis.  

Morgenavond komen ze terug naar huis en we hopen maar dat er dan weer een gezonde periode mag aanbreken.

Die aanval in Spanje was trouwens niet de eerste…zelf zijn wij er nog nooit getuige van geweest, maar Voke, die dit al enkele keren meemaakte, dacht telkens dat Moeke het niet zou halen. Het vreemde is, dat zijzelf niets van het gebeurde weet.

Het valt aan te nemen dat hij door zijn aanwezigheid en tijdig ingrijpen haar al enkele keren het leven heeft gered, maar telkens zelf van schrik een grote mentale klap moet incasseren.

Herman is deze namiddag gaan accordeon spelen : populaire deuntjes voor een rusthuis en woensdag mag hij dat nog eens gaan herhalen.

Ik vertrek seffens met de bus naar de stad om nadien samen met hem een schoonbroer gaan bezoeken die in het ziekenhuis herstelt van een hartoperatie. ’t Was een zware ingreep, maar alles is daar naar wens verlopen en Bob stelt het goed.

Als we tijd hebben, eten we nog vlug een hap voor we naar de afscheidsviering van een kennis uit de volksdans- en theaterwereld gaan. De laatste jaren hadden wij met Rob nog slechts sporadisch contact, maar ik heb hem nooit anders dan vriendelijk en als een opgewekte, drukke babbelaar gekend. Als je dan plots verneemt dat hij op 62- jarige leeftijd sterft is dat hoedanook een schok. Zijn zoon en ex-vrouw staan ons nader en daarom willen wij hen bij dit afscheid ook steunen.

Hopelijk morgen wat positiever nieuws…