SPIJT?

Heb geen spijt vandaag

zet je hoed op en recht je kraag

het komt zeker door je faam

van sterke man, zeker was je bekwaam

je eerlijkheid van recht vooruit

kan niet worden uitgebuit

Voor sommigen is dat gevaar

breken met oud valt hen zwaar

zij kijken enkel achterom

hun lijnen stippelen krom

heerschappij afgeven is niet wat zij willen

halsstarrig stijf houden van de billen

wat ooit was zal blijven

wat nog komt is enkel kijven

Laat je niet opslokken door de groep

blijf wie je bent, brul als het moet

heb geen spijt van wat niet gebeurt

bereidt je op samenwerking voor

DE WERELD DRAAIT DOOR!

ela

DICHTERBIJ DAN JE DENKT

Het moment nadert

Met oerkracht

Gevoel op doek

Het weten brontst

Een hart in vervoering

Voor de sidderende ree

Ooit zou het zover zijn

De pijn wordt milder

Als altijd bij de start

Het voelt als nooit geweest

Geen dokter nodig

Nu even niet

De klap komt aan

Vertrouwen ondermijnd

Geen weten meer

Woordeloos ondergaan

Overmacht erkennen

Verstand op nul

Nog even glimlachen

Onrust omspant het lichaam

Overgave is kompleet

Opgedrongen hulp

Dokters werken snel

Strikte bewegingen

Helpende handen

Geluid dringt door

Lampen prikkelen scherp

Besef van redding

Pijn is draaglijk, blij

Wedloop naar verbetering

Een weg met hindernissen

ela

P A S E N

Lachende gezichtjes

Pretoogjes achter het raam

Watertandend gesmak

De eerste tandjes knarsen

De kin blinkt van het vocht

De oogjes doorpriemen de tuin

Ze wachten op het signaal

Een startschot naar blijheid

De tuin in als lieve konijntjes

Waggelend zoeken naar lekkers

Hinnikend geluid een lachsalvo

Het eerste ei met strik, het rammelt

Vlug het mandje in, toch even likken

Hier achter de boom, in de struik

Daar een suikeren haas

Ginds een treintje in chocola

De mand raakt vol, genoeg nu

Terug naar binnen, snel gaan proeven

Moeder roept nog, verder gaan, verder gaan

Het helpt niet, de buit is binnen

Snel een slabbetje en smullen

Moeder haalt de rest uit de tuin

Legt ze stiekem in de mand

Bruine mondjes, vettige vingers

Oogjes sluiten zich van deugd

Vuile mondjes raken het kussen

Moeder krimpt even, maar ach!

Eenmaal per jaar dit lieve gedoe

De schoonheid van het blije kind

Pasen zuigt dit overmatig aan

Elke glimlach heeft zijn reden

De klokken zijn er weer

Het kroost slaapt zacht

Moeder denkt al aan de nacht

Geroep van pijnlijke buikjes

Dat gaat wel over

Dit is het nagerecht van PASEN

ela

Puur

Geld wil je wel bezitten

het mag in je zakken samen klitten

de stof doen scheuren

zich aan de grond besmeuren

je zal je bukken snel en vlug

je wil het zeker wel terug

zonder kan je wel leven

maar snel gaat dit vervelen

men zet je aan de kant als zieke

je bent niet meer als Janneke en Mieke

je wordt door de maatschappij bespuwd

alle vriendschap is geluwd

je wordt niet meer voor vol aanzien

je bent ineens de grote trien

maar blijven de centjes in je zakken

zet je algauw de anderen te kakken

dan ben je koning van de straat

een mogelijke potentaat

de weldoener van zij die handelen

je mag nu overal wandelen

pas op voor het scheurtje in je pak

snel zit je weer zonder dak

je kan chagrijnig zijn en nukkig

geld alleen maakt niet gelukkig

een samenspel van rollend geld

en geld spaarzaam uitgeteld

doet het in onze cultuur

meer lovend, blijf altijd puur

ela

Iedereen

Wat zijn ze allen toch verscheiden

de enen lachen de anderen lijden

daar tussen in vindt men de meeste

diegenen die soms wenen, dan weer feesten

bij welke groep wil jij behoren

kom toch uit je ivoren toren

meng van alles wat doorheen

wat vreugde, ernst en geween

laat je meeslepen in het leven

sta niet altijd maar te beven

grijp wat je grijpen kan

wees sterk, steek aan die vlam

en moet je toch eens even wenen

tracht dan het beste mee te nemen

ga over ernst naar lach

en houd het ganse jaar, die dag

die je de vreugde heeft geschonken

in je dagboek rood staat te lonken

je kunt alles begeren

de wereld willen regeren

maar vergeet niet je te vermaken

laat vreugde je volop raken

vergeet dat tunnelzicht

de magerheid, het overgewicht

zorg dat je middelmatig lijkt

enkel goud en gewicht moeten geijkt

alle andere zaken kan je relativeren

hoogmoed uit je hoofd weren

je neigen naar je medemens

hem helpen bij 't veroveren van zijn wens

bij dood hen helpen rouwen

bij geboorte, mee in de touwen

verzamel vrienden om je heen

en wordt als hen, als iedereen.

ela

Ga terug!

Heb je soms een sombere dag?

Ga dan snel terug naar vorige lach

stop de tijd en laat iedereen wachten

koester even die vrolijke gedachten

je zult zien, het zal je gezicht omtoveren

in een krans vol lovereren

in een heldere lichtstraal

zonder duivels kabaal

Het zal zorgen voor bloementuilen als torens.

met de kleuren van de staart van paradijsvogels

het zal de emotie even breken

op ieders lippen een lach losweken

je ganse entourage laten drijven

op het woelige water zonder kijven

en al is die lach zo dun als spinnenrag

iedereen zal zeggen dat het mag

het helpt hen dan zeker een stap verder

ze zullen u aanvaarden als hun herder

uit dus nooit je sombere gedachten

Ga terug de wereld wil wel wachten.

ela

Naar de top.

Wie de top wil bereiken

moet vele hindernissen ontwijken

trede per trede moet hij stijgen

successen  aan elkaar rijgen

van tegenstander medestander maken

nooit het noorden kwijtraken

zich voeden met ideeëngoed

zich laven aan kiezers bloed

nooit meer naar beneden kijken

geen angst laten blijken

de laatste trappen zijn bezaaid met wrakken

ze moeten opgeruimd en afgevoerd

de voorganger moet gevloerd

en bij het bereiken van de top

komt er zeker nog geen stop

naar achter trappen als een paard

zo wordt de top bewaard

en de nieuwe klimmers zijn in aantocht

dit is nu de plaats waarvoor je vocht.

Ela

Het waait wel eens.

Het waait wel eens in mijn hoofd

het lijkt of ik van mijn hersenen ben beroofd

de ijle ruimte wordt dan immens groot

grijs en zwaar als kokend lood

niets schijnt is nog belangrijk

noch het wezen, noch het zijn

de gedachten als zware wijn

kolken door de open ruimte

als een baby die nog duimde

de ogen ver opengesperd en rond

verwonderd dat hij bestond

maar door die open ruimte word alles weer zo wijds

zo duidelijk en eigentijds

onbeholpen en zwaar in de wolken

denkend ik word straks geholpen

de wind wordt uit mijn hoofd getrokken

het gat weer opgevuld met brokken

brokken van wat ons beschaamd

het harde leven wordt beraamd

boven onze hoofden heen

't wordt vast geen edelsteen

eerder kolen die niet dienen

obers die niet bedienen

enkel lucht wordt ons beloofd

Het waait weer in mijn hoofd.

Ela

DE WIND
De wind die zich om je hoofd komt nestelen
de wind die je haren verward
de wind die je sensuele lippen droogt
de wind die je hals en schouders beroerd
de wind die tussen de gleuf van je borsten schuift
de wind die je buik en heupen omspant
de wind die je benen bestrijkt
de wind die door je tenen glijd
die wind wil ik gans mijn leven zijn
die wind wil ik blijven spelen
die wind wil ik aanwakkeren
die wind wil ik eeuwig sturen 
die wind wil ik langs je lichaam waaien
Het zal mij helpen te ontdekken
waar jij van houd hoe ik kan rekken
het samenzijn met jou
te leven als een zucht vol liefde
die wind wil ik zijn
die wind wil ik eeuwig waaien
                  ela

OCHTEND GEDACHTEN

Mannen

Een vlammende avondzon

een blinkende volle maan

een heldere sterrenhemel

dromen melden zich

alles voelt fluweel

Muizenissen verdwijnen

warmte vervult de mens

alle vrouwen koningin

alle mannen kampioen

de wereld stopt met draaien

gedachten vormen liedjes

ieder wordt even mooi

Nu is de vrede alom

schrik niet als het breekt

het breekt altijd overal

‘s morgens is er strijdgewoel

kletterend of kwetterend

open of geniepig scherp

zo droomt de wereld voort

hou op ik keer terug!

$$$$ 

 OCHTENDGEDACHTEN

Vrouwen

Mijn wangen hunkeren

naar je lieve hoofdje

ik wil mijn borst ontbloten

voor je smachtende lipjes

Ik zuig me vol

aan jouw warmte

de greep van je handjes

vertroeteld mijn vinger

Geen vuur brand zulke gevoelens

geen ijs kan zo verfrissen

zon en maan op een schilderij

’s nachts blijft de hemel blauw

Elk geluidje streelt

je zuchtje blaast muziek

mijn wangen hunkeren

dag na dag voor eeuwig

ela

Het spinnetje.

Met een lichaam als een bolletje

6 poten zich verstoppend in een holletje

zwart, bruin, gestreept of gekruist

meestal kleiner dan een vuist

de oogjes blinkend als twee sterretjes, zo fel

steeds op haar hoede voor elke rel

des morgens bij het dauwende blad

een net wevend, 't is me wat

de draad te spinnen van het blad, naar d'aarde toe

van 't gras omhoog, nee ze wordt niet moe

zonder om te kijken spint zij snel

een kunstwerk, maar ook gevangeniscel

voor hen die zonder het te weten

de draden niet vermeden

die door hun dolle vlucht of wandeling

het kunstig zijden net ontging

een zuchtje wind blaast heel even

het web beweegt nu even

het spinnetje komt snel beneden bij de prooi

ze omspint haar snel in zilveren tooi

zo maakt zij van haar web een voorraadkast

om te eten als het haar best past

toch vind ik deze val zeer mooi en prachtig

vooral in de morgen zo mistig

wie zo iets prachtig weven kan

is een meester in 't heelal

laat ons dus het spinnetje mijden

bij het door het leven schrijden

vertrap het niet maar laat het weven

dit wordt voortaan ons dagelijks streven.

Ela

Als alles zwartgeblakerd voor me ligt
achter om kijken heeft geen zin
alle kleuren zijn verdwenen
zelfs de gedachten zijn nu zwart wit
zoekend naar wat dit kan doorbreken
neem ik zevenmijlsstappen
ik hunker naar die oude sprookjes
waarin alles toch nog goed komt
waar het goede altijd boven staat
waar het kwaad de verhalen maakt
de goede fee net op tijd sterren tikt
wie helpt wie kleurt mijn gedachten
dit is xerk voor mijn goede ik
kleuren strooien, ieder mee laten genieten
ik neem snel mijn penseel
                   ela

Het oudje liep gebogen
alsof ze droevig was
speurend naar een kruimeltje
door zwart bedekt
bijna vermomd in donkerte

De lichtflits was totaal
even was het oudje opgemerkt
omgeven door licht en scherven
niets wees nog op haar bestaan
opgegaan in het decor
honden vonden nu wel kruimeltjes
niemand was verbaast of treurig
gewoonte was hier ingetreden
              ela

Graag een eenzaam plekje voor mij alleen
geen bank of zetel, enkel een simpele steen
diep in het bos waar zelfs de zon niet stoort
waar je met bomen kan praten, niemand je hoort
waar de struiken zelfs niet fluisteren
waar je jezelf kan beluisteren
gedachten zich vermengen met slierten mist
wereld problemen oplossen zonder list
het knagen van de kleine muis
muziek is, geen geborrel of geruis
waar alles wat je denkt eindicht in geluk
waar pijn in ritme is uitgedrukt
waar eenzaamheid bevolking wordt
niemand om lelijkheid mort
zo'n plek wil ik vinden
zo'n plek mag mij in stilte verslinden
eenzaam zittend oip en steen
              ela

Een kippetje, een hen, kwam bij ons wonen

Een witte, dat wou ze graag ten overvloede tonen

Ieder merkte haar op

Ze strekte dan ook hoog haar kop

Ze keek streng en ferm over haar weiden

Je kon ze beter maar vermijden

Want als ze knikte naar je voet

Was 't niet zo maar voor een groet

Ze roffelde in 10 seconden

Een tiental prikkende wonden

Bij 't keren aan de dra

Schudde ze met haar gewaad,

En al wie dan te dicht kwam staan

Kon niezend achterover slaan

Twee stappen zet ze nu vooruit

Het kopje links, rechts, ze neemt nu een besluit

De scherpe nagels krassen in de grond

Zand en gras vliegt in het rond

Een pikkende beweging supersnel

In de bek een regenworm stevig knel

Snel doorgestapt de kop zeer fier

Wat ben ik toch de heerser hier

Ze bereikt na tien wormen haar domein

Bij een Sultan kan 't niet beter zijn

Binnen kijkt ze speurend rond

Een lichte wip, de stok bereikend van op de grond

                                                                                         Zo schouwt ze haar paleis

Want na die ochtendlijke reis

Is het tijd om na te denken

En haar hoeders wat te schenken

  Een wit ovaal - rond nestelt zich in het hooi

Ze vindt het zelf eeuwig mooi

Velen zijn zo reeds geboren

Ze blaast nu hoog van de toren

Haar kakelend geluid is ver te horen,

Komt zich in ons hoofdje boren

Zo schenkt ze vreugde op onze borden

Sommigen zijn zelfs advocaat geworden

Na weer een dag van vreugde geven

Wil ze 't in haar droom herbeleven

En 's morgens bij het ochtendgloren

Zal haar strenge kop zich weer de lucht in boren

Zal ze fier als iedere andere dag

Al doen wat ze vermag

Weer een ei in 't hooi deponeren

Voor ons mag ze zo nog vele jaren haar koninklijk domein beheren

ela

Ga terug!

Heb je soms een sombere dag?

Ga dan snel terug naar vorige lach

stop de tijd en laat iedereen wachten

koester even die vrolijke gedachten

je zult zien, het zal je gezicht omtoveren

in een krans vol lovereren

in een heldere lichtstraal

zonder duivels kabaal

Het zal zorgen voor bloementuilen als torens.

met de kleuren van de staart van paradijsvogels

het zal de emotie even breken

op ieders lippen een lach losweken

je ganse entourage laten drijven

op het woelige water zonder kijven

en al is die lach zo dun als spinnenrag

iedereen zal zeggen dat het mag

het helpt hen dan zeker een stap verder

ze zullen u aanvaarden als hun herder

uit dus nooit je sombere gedachten

Ga terug de wereld wil wel wachten

ela

het zwaard van DAMOCLES

De aarde brengt ons leven
de aarde brengt ons dood
soms is het mooi daar te vertoeven
soms brengt ze ons verschrikking
ontneemt de mens zijn dagelijks brood

Een kerf in de ondergrond
een siddering van oerkracht
vallend puin, kolkend water
slijk verdoofd, puin verplettert

een kreet van ontreddering
is er nu geen later?
het eden is grof en rauw
kinderen wenen klagend
ouderen apathisch
de wereld kijkt geschrokken toe

Vele handen willen helpen
weinigen zijn in staat
nog lang zal dit ons heugen
maar het is het einde niet, we moeten voort.
                 ela

TSUNAMI

Tranen uit het oude oog
zout en bitter
zwalpend tussen ongeloof en diep verdriet
het ingevallen gezicht doorkerft
de lippen trillend
de lach is zwaar verwoest
niemand meer om te omarmen
geen warmte meer
ijzig adervocht
de zondvloed is de dader
de aarde lacht hen uit
elke stap is nu te zwaar
het lichaam dreigt te barsten
een zondvloed van treurnis
de laatste tranen droggeweend
overmand door radeloze moeheid.
En.............?
              ela