Te laat thuis

Die nacht liep het wat uit

te voet naar huis op één schoen

het regende nog ook

tien minuten peuteren

tot de sleutel paste

binnen voelde ik mij bekeken

ik zei nog: vrouw ik weet het....

knipte snel het licht aan

het was de vijfvinger plant die mij bespiedde

snel het licht weer uit geknipt

de trap op naar de slaapkamer

oh ja, men had gezegd: de eerste en de derde trede nemen

men ging de trap vernissen

boven zag ik mijn ene schoen aan mijn voet

dus weer naar beneden, maar hoe?

Ik nam dan maar de leuning, roetsj

later hoorde ik dat alleen de leuning was vernist

terug boven zette ik mij op het bed

wou mijn sokken uittrekken

een harde klik, fel licht

’t vrouwtje keek mij aan

dan even op de klok

“staat gij nu al op” wilde ze weten

ik schrok en reageerde zonder woorden

trok terug mijn sokken aan

ging naar beneden

en bracht har ontbijt op bed.

                ela

De parking

Ik riep haar naam, ze was nergens te bemerken

ik riep nog tweemaal, maar bleef verder werken

even later ging ik haar toch zoeken

ze zat achteraan, op een stapel boeken

ze hoorde mij, draaide snel haar kop.

alsof ze zeggen wou: kom kijken dit is top

ze overschouwde het parkeerterrein

daar liepen heel wat mensen, dat vond ze fijn

Die wriemelende massa trok haar aandacht

ze zat daar als een standbeeld op wacht

nu keek ze weer naar mij en knorde

zo riep ze mij tot de orde

als wou ze zeggen: zie je dat

daar is het fijn, daar gebeurt wel wat

ik kwam wat dichter

zij werd schichter

mijn stapje terug stelde haar gerust

ze had reeds menigmaal het venster gekust

hare lieve snoetje stond mooi afgedrukt

naast elkaar op het raam, die foto was gelukt

ze rekte zich en keek verbaasd

een auto kwam op het terrein geraasd

ze keerde zich naar mij, alsof zeggen wou: heb je dat gezien

die reed wel meer dan een kilometer of tien

dat moesten ze toch verbieden

ze moesten hem voor straf, de boorden laten wieden

ik gaf haar volkomen gelijk

Was die kerel soms te rijk?

zij keek wat scherper door de ruit

Daar zag zij een mooie buit

Een vogeltje in goede doen,

misschien een maaltijd voor de noen

ze holde weg naar het andere raam

Het vogeltje was weg, het was vliegen gegaan

ze knorde ontmoedigd en droop af

De pret was uit, het feest ging bergaf.

ze liep rakelings langs mijn benen

alsof ze zeggen wou: kom met mij spelen

nu kon ik weer gaan werken

de kat zou wel snel, een ander speelgoed merken

EEUWIG

Wel duizend maal

was ik verliefd

en droomde voor ik sliep

het verhaal van samen

me wentelend in een smart

door leegte aangebracht

bij jouw afwezigheid

het stroomde van mij af

tot heden zo lang werd

dat je mijn denken droeg

samenkomst ons gunde

dat eeuwig nooit meer eindigt

           ela

Opstaan

Het donker van de nacht houdt alles samen

het zoemen van de wekker klinkt gevaarlijk

alsof een trein uit de tunnel wil razen

het zwart uiteenrijten en verdelen

naast mij dwarrelt een diepe zucht

een lichaam drukt zich in dekking

mijn blote arm trotseert de koude

raakt de klok in vogelvlucht

een slang die terug in haar hol kruipt

even nog de donkerte proeven

iets van mij zal toch de koelte moeten trotseren

mijn knie misschien of mijn teen

dan maar mijn hele been en bil

het gaat nu snel als water

ik glijd het bed uit zonder drukte

de voeling met de vloer doet vloeken

wie heeft dat tapijt weggenomen

oh ja, gisteren naar de droogkuis

de snelheid vertraagt w<eer even

koude grijpt mijn schouders

ik moet hier weg, mij bedekken

mijn ogen even open wrijven

de eerste stappen worden pijnlijk koud

nu raast mijn bloed, stuwt warmte uit

de nacht verlaten wordt steeds moeilijker

                    ela

Bij het krieken...

Bij het krieken der dagen is het groene landschap machtig

Daarin de bomen groen en rood kleurig `t is prachtig.

Dauw op het grasland druppels aan de takken

doet me dromen van ganse zakken

van licht tot donkerrood

ik eet een hand vol in de plaats van brood

iedereen wil het eens proberen

het specifiek knabbelen en spuwen beheren

De vrucht ontdoen van alle vlees

als het buikje vol voelt komt de vrees

kan mijn darmstel dit wel aan

moet ik straks niet te veel gaan

zal het beloop geen wedstrijd worden

van eters die niet stoppen konden

ik zie ons nog als jonge knapen

de oren omhangen met de grootste knaken

De monden rood van kin tot neus

dat we ze hadden gegeten zag je heus

iedereen wil met ons delen

zelfs de vogels willen met ons spelen

We brachten de rest naar moeder, het waren er velen

zij zou de porties verdelen

Een aantal voor op de boterham

een deel nog goed gewassen voor haar man

een deel op sap gezet en opgeslagen

dit voor latere bijdragen

De bakker laat zijn taart versieren

de bessen, de steeltjes en blad doen sieren

De vlaaien worden gemaakt

ook pralines worden zo gemaakt

Kussens voor het bed worden gevuld

met de kernen, de rest wordt opgesmuld

`t is volle zomer, dit zeggen ons de bomen

Je moet jezelf wel wat intomen

zodat ook anderen nog kunnen dromen

van kersen en krieken aan de bomen

ela 

De tennisbal

Met drie in een gesloten bus vervoerd

met drie en onberoerd

zo bereiken zij het speelterrein

om dadelijk van de partij te zijn

 eén duikt onder het zijden broekje

de ander beland in een hoekje

de derde in de linkerhand gegrepen

hij zit wel wat benepen

 snel wordt hij gestuiterd op de grond

twee, drie keer gelukkig is hij keurig rond

plots vliegt hij de hoogte in

vrij en luchtig de hemel in

dan krijgt hij een ferme mep

't is van een strak gespannen net

  zijn rechter kantje gloeit als vuur

 de lucht door klieft tegen honderd km. Per uur.

hierboven zie ik 't speelterrein

een vlakke bodem mooi omlijnd

een net waarover ik moet vliegen

en mensen die zitten te wiegen

 plots daalt hij met een rot gang

de grond rakend met zijn andere wang

dit wordt wellicht een marteling

maar goed, hij veert op en ziet een ring

Wwaarin het net gespannen zit

hij vreest nu wel voor zijn gebit

 de mep komt hard en stevig aan
toch geniet hij van zijn parabolen baan

onder hem een witte gladde lijn

hij schuift door en vind dit fijn

want de mep die komt na zo'n vlucht

boort zich duchtig in de lucht

geroep nu van een hoog geplaatste

hij krijgt nu even rust ter plaatse

 zijn vriendje warm in de zijden broek

te voorschijn gerukt, verliest haast poep

goed dat hij niet heeft gezien

wat de vorige meemaakte voordien

ela

Is het echt voorbij

Alles sluit

Buiten blijft

Binnen donker

Warmte spreidt

Droge luchten

Plakkende lippen

Gezichten bleek

Neuzen nat

Kuchend roepen

Het wordt laat

December nadert

de nieuwe Zomer wenkt

                        ela

Sierlijk

Krampachtig verzet

oevers hergroeperen

hier en daar nieuwe bloemen

niet zomerzot, geen overvloed

een schilderijtje waard

libellen in achtervolging

de laatste paringsdans

ze schitteren nog met interval

bloemen lokken hen met geur

het wordt een dolle dans

zwanen kijken in elkaars ogen

de nekken tekenen een liefdeshart

met bloemen op de achtergrond

eendjes in hun laatste les

bewegend als een waterballet

het uitzicht maakt ons zweverig

ik omvat haar sierlijke leest

voel de warmte die ze draagt

we zweven als geesten

geesten van de vluchtende zomer

           ela

Reis naar Mars

Als een spits in het voetbal

vloog ze onder stoelen en bank

met haar balletje als was het een muis

ze rende door het hele huis

ik vroeg haar of ze niet naar Mars wou

ze zei enkel maar mamau

toen ze terug kwam stopte ze even

`t was of ze zeggen wilde: Mars, hier is wat te beleven

ze keek wakend naar haar prooi

ze leek te denken: wat is het mooi

ik zei op Mars is veel meer plaats

ik zag het op t.v. nog, laatst

haar oren spitsten zich naar achter

ze dacht: waarschijnlijk ook grote weiden zonder pachter

ik zei: nee, weiden zijn er niet

ze schopte tegen het balletje toen zij de kamer verliet

wat later kwam ze terug, alleen

het was haar balletje dat onder de kast verdween

Haar grote ogen vroegen verschrikt:

is Mars voor mijn spel beter geschikt

Hoe kom ik daar help mij toch

ze legde zich neer, zeer laag

bekeek mij, de ogen in spleetjes, help mij laat mij vertrekken

ik zei nog dat gaat niet zo maar

je hebt een raket nodig zowaar

in een wip stond ze aan het raam

ze krabde om te kunnen vertrekken

ze keek zoekend in de lucht

zag niets en dacht: het word een lange vlucht

ze keerde zich bedroefd naar mij

passeerde dicht aan mijn dij

was het om haar te wrijven

of wou ze mij uit de zetel drijven

ze rende naar de kamer en riep mamau, mamau  

`t was om te zeggen: kom nu gauw

ik wil mijn balletje terug onder mijn poten

hou jij maar op met je straffe stoten

vlieg zelf naar Mars en doe de groeten

zo’n lange reis, amaai mijn voeten

allee … poten

De plant

Het licht is hier goed

de zon verwarmt en streelt

ik wil mijn bladeren omhoog

haar danken voor mijn groei

maar zie ik lijk een treurwilg

mijn wortels zuigen zich een breuk

mijn stam vindt dat niet leuk

zijn keel staat poederdroog

elk blad buigt slapjes

bruine tippen aan de bladpunt

van voorbij schuivende mensen

droefheid in het rond

spuwen is wel uit de mode

het zou wel helpen in die droogte

toe geef wat drank al is het water

ik zal danken met wat moois

opstaande bladeren

met een kroon in bloei

laat ons samen werken

laat ons samen groeien

                ela