Archief

Zeehonden hoop

Al enkele nachten is het stil

hier en daar verwerkt men nog de bittere pil

Soms nog klinkt een reutelend geschreeuw

een moeder die nog roept naar een meeuw

die vraagt, waar is mijn kind, kan jij het zien?

Ze verwacht geen antwoord, al een dag of tien

‘s Morgens in de schrale zon, trillende lijven alom

Het pletsend dansen, het zogend gebrom

Het geeft aan, en is leven overal

De moeders en de kinderen vormen één bal

Ze weten nog wat gebeurde

het akelig geschreeuw, dat leven verbeurde

men ziet nog flarden tussen de gezinnen

de aaseters werken de laatste resten naar binnen

Zij weten niet van deze slachting

Eten is hun enige betrachting

Want ook zij hebben kroost te voeren

daarom ook blijven ze toeren

rond dit slachtveld van de zeehond

ze weten niet, dat de mens met hen smeedde, een verbond

Elke nacht er stilte blijft

elke nacht de ochtend bereikt

zonder treurnis en geroep

elke nieuwe dag vreugde vol begroet

De kinderen worden groot en sterk

Ze huppelen mee, de moeders gaan aan `t werk

ze vangen vis, en leren hen overleven

enkel voor wat nodig is vandaag

alleen voor de eigen maag

Geen doodslag voor de fun

geen dwaze marteling door dik en dun

En later als de kleintjes klaar zijn om het leven door te geven

later laat men misschien hun kinderen leven

Later zal men misschien hebben ingezien

dat al wat leeft een kans moet krijgen, of wel tien

Kan het niet, wat minder bont

Vertel het voort, vertel het rond

ela

De rustbank leek te slapen

oud geworden in weer en wind

treurig met scheuren als gerimpeld vel en uitnodigende schoot

voor mij de gepaste plek

klaar om te zitten

een flitsende schaduw voor mijn neus

ik week achteruit en plofte op de oude bank

mijn rug gleed pijnlijk over de rimpels

mijn billen braken de middelste lat

een droge knal als van oud gebeente

mijn broek nestelde zich tussen de breuklijn

althans dit was mijn eerste gevoel

op de handen steunend spong ik overeind

ook mijn bil zat gekneld

een tang kan niet beter knijpen

de pijn schoot tot in mijn tanden

ik trok een wereldkampioen grimas

mijn handen grepen naar mijn hoofd

ik zakte bliksemsnel neer

een gloeiende gloed tot mijn tenen

mijn stembanden wilden trillen

de open mond liet enkel geroffel toe

mijn hand greep mijn gemartelde bil

de stof voelde kleverig, bloed?

nu vliegensvlug naar huis

een andere bank leek niet gezond

                    ela

Alsof ik iets hoorde

 

hoor ik wat?

mijn dagblad zakt

omringende stilte

ik word weemoedig

sluit mijn ogen

zacht genoegen

bruusk doorbroken

een schelle bel

reeds aangekondigd

onderbewust signaal

ik hoorde wat!

                        ela

Kleiduifschieting

Een rammelaar liep dartel en springend door het bos

Hij liep daarbij zijn spieren wat los

Hij had zin om eens danig te wippen

En liefst nog met twee pronte witten

Hij ging stevig op in dit spel

Kreeg onderaan een stevig gezwel

Plots werd zijn dartel spel gestuit

Alsof hij tegen en muur liep met zijn snuit

Een knal doorkliefde de stille lucht

Hij was zich van geen jacht bewust

Van achter een boom keek hij verwonderd toe

Hij zag mannen met geweer, geen koe

Ze schoten naar kleiduiven, een pak van zijn hart

Een van hen dacht beter te zijn dan anderen in de jacht

Hij richte zijn wapen en schoot meteen

Maar trok de twee trekkers bijeen

Hij kreeg daar een schok, kromde zijn rug

Zijn geweer duwde hem deftig terug

Uit de lopen sprongen twee vurige vlammen

Bijna was er iemand die nooit meer zijn har moest kammen

De anderen keken met open mond

Hun lach boorde hem in de grond

Zelfs de meest onervaren man, schoot meer dan hij het kon

’t was of de kleiduiven uitstaken hun tong

hij trok zich terug in de bar

zat te kniezen als een oude knar

de rammelaar lag op zijn rug van het gieren

en spoot zijn zaad voor de pieren

ga dus nooit naar een kleiduif schieting kijken

voor je, je vrouwtje kan bereiken.

ela

De oude molen

 

Je zwaaiende wieken

roetsjen door de lucht

boomtoppen overstijgend

de wind wordt vermaalt

we naderen, jij kreunt

je gespreide armen vragen

kom en leef met mij

je houten romp klaagt

zijn kleur ongezien

je leeftijd kraakt gebogen

toch ben je er nog steeds

je stenen hart krast

de takels gieren rollend

zelfs na al die jaren

noch wij, noch een computer

kunnen de melancholie voorbij.

 

                      ela

 

Tot het onweer komt

Slapen wil ik wel

Luieren en wolken dromen

Vergeten wat mijn doel is

Mijn fiets laten demonteren

De wind doen liggen

Regen verdrijven

Flessen vullen met bliksem

Me volledig overgeven

Ik wacht wel tot het onweer komt

                  ela

Een dag als alle anderen

maar dit zou snel veranderen

meestal staat de kat paraat om ons te wekken

ditmaal liet ze iedereen vertrekken

nergens was ze te bekennen

ze kwam ons dus niet jennen

dit vonden wij wel ongewoon

zou zij zich vergissen, dit leek een droom

we stonden op, ons snel verfrissen

dan tafelwaarts, we hoorden de eieren al sissen

niets beroerde onze benen

geen harig pluisje, niets om te strelen

bij het nuttigen van een boterham

riepen we onze stembanden lam

niets mocht helpen, geen reactie

geen kat die zich meldde, geen actie

dus gingen we zoeken in het huis

even kijken in haar kattenhuis

niets, een leeg nest geen kat

op de knieën dan maar, voor de kast

geen pluisbol, we waren verrast

Boven op de kast ook niets te zien

waar zat ze nu die boerentrien

de slaapkamer terug opgezocht

knielend voor het bed, ruggen in een bocht

geen kat, rug en spieren worden stram

we riepen nogmaals, wilden dat ze kwam

maar niets ze liet zich nergens zien

de zetels snel verzet, geen kat te zien

                          Mijn liefste werd al ongerust

zij werd steeds als eerste wakker gekust

nu was haar dag verstoord.

Ze dacht, de kat is weg, misschien vermoord

gaan lopen voor een of andere kater

ik kreeg de volle laag, was ik een kattenhater

niets mocht helpen ze was niet te zien

geslagen gingen we zelfs buiten zien

geen kat, was ze toch dood

onze bloeddruk ging snel in het rood

we kwamen binnen zeer verslagen

in onze hoofden cirkelden vele wagen

waar was toch onze lieve schat?

wij hielden van haar, wist je dat?

we moesten samenspannen en verder zoeken

we verlegden alle vesten en broeken.

alle dozen werden verzet

de kasten ver open gezet

we gingen bedrukt terug naar de keuken

de koffie was koud, het brood in deuken

Deuken? hoe kan dat nu, het was toch glad

en zie daarop de tafel stond onze kat.

Mamau, mamau was alles wat ze zei

Mijn Buggenhout

Buggenhout mijn paradijs

Geen zee geen strand geen bergen

Enkel rust en samenleven

Zonder bommen die doen beven

Je laat mij toe te dromen van eeuwigheid

Alsof ik steeds word aangetrokken

Die heerlijkheid wil ik niet vergokken

Ze houden in mijn armen

En wiegend in de zon verwarmen

Mijn stap behoedzaam drukken

Niets vertrappelen

Dat moet lukken

Buggenhout blijft mij behagen

Vriendschap en vrolijkheid bewaren

Met zijn allen nar ons bos

Een stap naar gezondheid voor allen

Je kan er mijmeren, verleden overdenken

Zie de bomen ze wenken

Rond de kapel, lieflijk gegeven

Door deemoed en stilte omgeven

 Ooit zal ik z’on plek nog vinden

Met alles wat mijn hart begeert

Een paradijs voor velen

’t Is Buggenhout als je dat maar weet.

                      ela

WASDAG

Ligt de kat daar ergens op de bank?

misschien daarachter op de vensterbank

dat kan dar zit ze veel de laatste tijd

vooral na een lange speeltijd

ze zoekt steeds nieuwe plekjes

hier en dar achter de rekjes

ze tracht zich steeds te verbergen

of is het om ons te tergen

weet ze wel dat wij haar snel missen

telkens is het voor ons gissen

telkens vinden we haar op een andere plek

welke plaatsjes ze vindt, het is te gek

ik ging dus op zoek naar haar

drie stappen ver en ik was klaar

daar zat ze geboeid te staren

we lieten onze ongerustheid varen

maar, midden in het deurgat?

dat is niets voor een speelse kat

wat zit jij hier onbeweeglijk

ik dacht bijna aan een lijk

ze bewoog geen oor of spier

haar roepen hielp geen zier

ze staarde naar de deur van de wasautomaat

waarin kleurig wasgoed baad

even een kort klagend geluid

zou ze denken aan een lekkere buit

vlug keek ze achterom

ze wilde mij zeggen, hou je stom

zie je niet hoe mooi het is

verstoor niet deze hoogmis

waar zie je nog die prachtige kleuren

kan iets je meer opbeuren

de muziek is al beter geweest

dit lijkt op een grollend beest

maar ik laat mij niet verstoren

al most hier iemand beginnen boren

ik laat die kleurtjes niet los

al vraag je mij mee naar het bos

dit is beter dan spelen

hier zal ik mij niet vervelen

plots begon de machine te zwieren

een snelheid om te gieren

de kat sprong op en verdween

ik riep nog waar ga je heen

ze luisterde niet, ze had genoeg gezien

ze lag reeds op haar deken en snorde

deze dag was voor haar in orde

nagenieten was nu van belang

en toch kwam weer die drang

nog eenmaal ging ze speuren

misschien zou het nogmaals gebeuren

                    ela