Archief

OCHTEND GEDACHTEN

Mannen

Een vlammende avondzon

een blinkende volle maan

een heldere sterrenhemel

dromen melden zich

alles voelt fluweel

Muizenissen verdwijnen

warmte vervult de mens

alle vrouwen koningin

alle mannen kampioen

de wereld stopt met draaien

gedachten vormen liedjes

ieder wordt even mooi

Nu is de vrede alom

schrik niet als het breekt

het breekt altijd overal

‘s morgens is er strijdgewoel

kletterend of kwetterend

open of geniepig scherp

zo droomt de wereld voort

hou op ik keer terug!

$$$$ 

 OCHTENDGEDACHTEN

Vrouwen

Mijn wangen hunkeren

naar je lieve hoofdje

ik wil mijn borst ontbloten

voor je smachtende lipjes

Ik zuig me vol

aan jouw warmte

de greep van je handjes

vertroeteld mijn vinger

Geen vuur brand zulke gevoelens

geen ijs kan zo verfrissen

zon en maan op een schilderij

’s nachts blijft de hemel blauw

Elk geluidje streelt

je zuchtje blaast muziek

mijn wangen hunkeren

dag na dag voor eeuwig

ela

Het spinnetje.

Met een lichaam als een bolletje

6 poten zich verstoppend in een holletje

zwart, bruin, gestreept of gekruist

meestal kleiner dan een vuist

de oogjes blinkend als twee sterretjes, zo fel

steeds op haar hoede voor elke rel

des morgens bij het dauwende blad

een net wevend, 't is me wat

de draad te spinnen van het blad, naar d'aarde toe

van 't gras omhoog, nee ze wordt niet moe

zonder om te kijken spint zij snel

een kunstwerk, maar ook gevangeniscel

voor hen die zonder het te weten

de draden niet vermeden

die door hun dolle vlucht of wandeling

het kunstig zijden net ontging

een zuchtje wind blaast heel even

het web beweegt nu even

het spinnetje komt snel beneden bij de prooi

ze omspint haar snel in zilveren tooi

zo maakt zij van haar web een voorraadkast

om te eten als het haar best past

toch vind ik deze val zeer mooi en prachtig

vooral in de morgen zo mistig

wie zo iets prachtig weven kan

is een meester in 't heelal

laat ons dus het spinnetje mijden

bij het door het leven schrijden

vertrap het niet maar laat het weven

dit wordt voortaan ons dagelijks streven.

Ela

Als alles zwartgeblakerd voor me ligt
achter om kijken heeft geen zin
alle kleuren zijn verdwenen
zelfs de gedachten zijn nu zwart wit
zoekend naar wat dit kan doorbreken
neem ik zevenmijlsstappen
ik hunker naar die oude sprookjes
waarin alles toch nog goed komt
waar het goede altijd boven staat
waar het kwaad de verhalen maakt
de goede fee net op tijd sterren tikt
wie helpt wie kleurt mijn gedachten
dit is xerk voor mijn goede ik
kleuren strooien, ieder mee laten genieten
ik neem snel mijn penseel
                   ela

Het oudje liep gebogen
alsof ze droevig was
speurend naar een kruimeltje
door zwart bedekt
bijna vermomd in donkerte

De lichtflits was totaal
even was het oudje opgemerkt
omgeven door licht en scherven
niets wees nog op haar bestaan
opgegaan in het decor
honden vonden nu wel kruimeltjes
niemand was verbaast of treurig
gewoonte was hier ingetreden
              ela

Graag een eenzaam plekje voor mij alleen
geen bank of zetel, enkel een simpele steen
diep in het bos waar zelfs de zon niet stoort
waar je met bomen kan praten, niemand je hoort
waar de struiken zelfs niet fluisteren
waar je jezelf kan beluisteren
gedachten zich vermengen met slierten mist
wereld problemen oplossen zonder list
het knagen van de kleine muis
muziek is, geen geborrel of geruis
waar alles wat je denkt eindicht in geluk
waar pijn in ritme is uitgedrukt
waar eenzaamheid bevolking wordt
niemand om lelijkheid mort
zo'n plek wil ik vinden
zo'n plek mag mij in stilte verslinden
eenzaam zittend oip en steen
              ela

Een kippetje, een hen, kwam bij ons wonen

Een witte, dat wou ze graag ten overvloede tonen

Ieder merkte haar op

Ze strekte dan ook hoog haar kop

Ze keek streng en ferm over haar weiden

Je kon ze beter maar vermijden

Want als ze knikte naar je voet

Was 't niet zo maar voor een groet

Ze roffelde in 10 seconden

Een tiental prikkende wonden

Bij 't keren aan de dra

Schudde ze met haar gewaad,

En al wie dan te dicht kwam staan

Kon niezend achterover slaan

Twee stappen zet ze nu vooruit

Het kopje links, rechts, ze neemt nu een besluit

De scherpe nagels krassen in de grond

Zand en gras vliegt in het rond

Een pikkende beweging supersnel

In de bek een regenworm stevig knel

Snel doorgestapt de kop zeer fier

Wat ben ik toch de heerser hier

Ze bereikt na tien wormen haar domein

Bij een Sultan kan 't niet beter zijn

Binnen kijkt ze speurend rond

Een lichte wip, de stok bereikend van op de grond

                                                                                         Zo schouwt ze haar paleis

Want na die ochtendlijke reis

Is het tijd om na te denken

En haar hoeders wat te schenken

  Een wit ovaal - rond nestelt zich in het hooi

Ze vindt het zelf eeuwig mooi

Velen zijn zo reeds geboren

Ze blaast nu hoog van de toren

Haar kakelend geluid is ver te horen,

Komt zich in ons hoofdje boren

Zo schenkt ze vreugde op onze borden

Sommigen zijn zelfs advocaat geworden

Na weer een dag van vreugde geven

Wil ze 't in haar droom herbeleven

En 's morgens bij het ochtendgloren

Zal haar strenge kop zich weer de lucht in boren

Zal ze fier als iedere andere dag

Al doen wat ze vermag

Weer een ei in 't hooi deponeren

Voor ons mag ze zo nog vele jaren haar koninklijk domein beheren

ela

Ga terug!

Heb je soms een sombere dag?

Ga dan snel terug naar vorige lach

stop de tijd en laat iedereen wachten

koester even die vrolijke gedachten

je zult zien, het zal je gezicht omtoveren

in een krans vol lovereren

in een heldere lichtstraal

zonder duivels kabaal

Het zal zorgen voor bloementuilen als torens.

met de kleuren van de staart van paradijsvogels

het zal de emotie even breken

op ieders lippen een lach losweken

je ganse entourage laten drijven

op het woelige water zonder kijven

en al is die lach zo dun als spinnenrag

iedereen zal zeggen dat het mag

het helpt hen dan zeker een stap verder

ze zullen u aanvaarden als hun herder

uit dus nooit je sombere gedachten

Ga terug de wereld wil wel wachten

ela

het zwaard van DAMOCLES

De aarde brengt ons leven
de aarde brengt ons dood
soms is het mooi daar te vertoeven
soms brengt ze ons verschrikking
ontneemt de mens zijn dagelijks brood

Een kerf in de ondergrond
een siddering van oerkracht
vallend puin, kolkend water
slijk verdoofd, puin verplettert

een kreet van ontreddering
is er nu geen later?
het eden is grof en rauw
kinderen wenen klagend
ouderen apathisch
de wereld kijkt geschrokken toe

Vele handen willen helpen
weinigen zijn in staat
nog lang zal dit ons heugen
maar het is het einde niet, we moeten voort.
                 ela

TSUNAMI

Tranen uit het oude oog
zout en bitter
zwalpend tussen ongeloof en diep verdriet
het ingevallen gezicht doorkerft
de lippen trillend
de lach is zwaar verwoest
niemand meer om te omarmen
geen warmte meer
ijzig adervocht
de zondvloed is de dader
de aarde lacht hen uit
elke stap is nu te zwaar
het lichaam dreigt te barsten
een zondvloed van treurnis
de laatste tranen droggeweend
overmand door radeloze moeheid.
En.............?
              ela