Spacevrienden

Allerheiligen,

Het oprijzend grijze, ontwaakt uit de nacht,

witte chrysanten, hulde, in potten gebracht,
de nieuwe dag, nog niet in volheid ontsproten,

ingetogen rust verstoort, doorheen gelopen.

Letters op het graf, symboliserende wijzer,

kruisen op het graf, het zwarte koude ijzer,

ons voorgegaan, niet ontsnapt aan de dood,

los geschreven woorden, wat het leven bood.

Bezinnen in de tijd, terugkerende gewoonten,

mijmerend, voorbij, wat zij ons ooit toonden,
Allerheiligen, de zielen weer helder in het zicht,
hun woorden zoekend, vroeger aan ons gericht.

Treurend slenteren, wenend, tussen dode lanen,

het weemoedig denken, rode ogen die tranen,

allen grote karakters, unicums, nooit vergeten,

trots hen gekend te hebben, hun lach te weten.

© Herman Coppens.

https://blog.seniorennet.be/uit_de_bundel

Verushka mijn teddybeer

Samen.

Gezellig zit ik in de zetel neer
Er hangt in de huiskamer een speciale sfeer
Mijn hondje komt erbij
Ach, wat voel ik me blij

Het rustige gevoel kan ik zo met mijn hond delen
Ik wil dat naar de webmaster van hondengedichten mailen
Buurman’s poes durft even naar binnen kijken
De deur open doen zou zeker geen gezond idee lijken

Toch doe ik even de achterdeur open
De kat komt naar binnen gelopen
Ik keek verbaasd om me heen
Ze miauwde alsof ze wou zeggen: goedendag iedereen

Het leek of mijn hond was van geen kwaad bewust
Ik heb haar dan ook eens gekust
De poes kwam zelfs even bij ons liggen
De hond bleef rustig en kwam op mijn schoot zitten

Zo trouw als een hond kan wezen
Was door de vriendschap met de poes bewezen
Zo hondje kan je werkelijk niet missen
En zeker niet meer uit het geheugen wissen

Mijn hondje wat moet ik zonder ze
Ze is ontzettend belangrijk voor me
Ze hoort er echt bij
Ze is een deel van mij.

Aanmoedigend knikken.

Je integere warme blikken,

je aanmoedigend knikken,

jouw knipoog om iets klein,

versterkt mijn zelfzeker zijn.

©   Herman Coppens.  

Url: https://blog.seniorennet.be/uit_de_bundel

DE KINDEREN VAN DE SOETEWEY

Ze trekken ter schole ten halleveracht,
- Het dorpje ligt ver van ‘t gehucht, -
Om ‘t even, of liefelijk ‘t zonneke lacht,
voor wind noch voor regen beducht.
Met blauw-baaien rokskens,
De blinkende blokskens
Van ‘s zaterdag vers gevernist,
Zo trekken ze zwijgend
De koppekens nijgend,
Door regen, door sneeuw of door mist;
Dan spreken die boerengespeelkens geen woord,
De groten trekken de kleineren voort.
"Klikkerdeklakker", zo kloefren de rijen
Op blokskens voorbij langs de grauwe kasseien.

Op grootmoeders neusdoek, met kopspeld gehecht
En kleurig met bloemen bestikt,
De strogele haren, heel stevig gevlecht,
Met vuurrode lintjes getrikt;
Bol-rode gezichtjes
En ogen als lichtjes,
De handekens fris en gezond;
Hoe lief en hoe gekjes
Die boerene bekjes
Met koffierandekens rond;
Zo stappen ze fier en als waren ze rijk!
Hun neusdoekje sleept met z'n tippen door ‘t slijk,
"Klikkerdeklakker", zo kloefren de rijen
Op blokskens voorbij langs de grauwe kasseien.
Des zomers dan lopen de jongens voorop;
Ze knabblen aan raap of aan pee.
De meiskens die leren hun lessen luidop,
De kleintjes die zeggen ze mee.
Soms doen ze hun blokjes
En lichtgrijze sokjes
Aan ‘t oude kapelleken uit,
Dan klinkt langs de wegen
Het joelen u tegen
En ‘t plif-pleffend voetjes-geluid...
Maar zien ze in het deurgat hun moederke staan
Gauw schieten ze sokjes en blokjes weer aan.
"Klikkerdeklakker"... zo kloefren de rijen
Op blokskens voorbij langs de grauwe kasseien.