Mollige madam

Mijn 7eerste jaren heb ik niet in familie kring doorgebracht, maar in klinieken. Waar ik mij nog dingen van kan herinneren en die mij steeds zullen bij blijven.
Het waren mooie herinneringen, zoals bijvoorbeeld:
Het weer was mooi en wij mochten buiten spelen, ik kon nog niet stappen zoals het hoorde. Maar als het was om kattekwaad uit te halen was ik er als eerste bij.Het was in de grote tuin van Les Petites Abeille, zo noemde die kliniek en bestaat nu nog. Er was daar een klusjesman die mij heel graag mocht en die mij af en toe indien mijn ouders mij niet konden komen halen door omstandigheden, dan deed hij mij naar huis. Die bewuste dag in de tuin had ik gezien dat hij ' Paul' noemde  in de kelder bezig was met zijn werk. Daar zelf kon ik niet komen daar het met trappen naar beneden was, maar om toch zijn aandacht te kunnen trekken gooide ik steeds mijn jasje die ik aan had naar beneden. Dan wist ik toch dat hij mijn jasje steeds naar bovenbracht, tot een verpleegster het in het oog kreeg en mij kwam bijhalen. Ik mocht niet meer buiten spelen en moest binnen, ze zat mij in mijn rolstoel en moest  in haar buurt blijven zodat ik niets meer kon uithalen. Maar ik was zo boos op de verpleegster, dat ik het niet nodig vond om te vragen om mij op het toilet te zetten en plaste dan maar in mijn stoel. Weer kwam ze boos naar mij toe en vroeg of ik nog niet genoeg gestraft was, (was toen 3j) werd ik nog iets meer gestraft en werd het bed in gegooid en vastgebonden. wreed hé vindt je ook niet hihihi.
Wij gingen daar ook naar de kindertuin, daar konden we dan tekenen en we maakten samen met de juf allerlei dingen. Zo heb ik ooit een halsketing van zonnepitten gemaakt, waar de pitten in het paars waren gekleurd, in vernis waren gedompeld en dan te drogen werd gehangen. Die moest dienen als geschenk voor moeder dag. Ik heb mijn moeder die lang weten dragen als ze mij kwam bezoeken, dat was elke dag.
Zo heb ik ook dikwijls horen vertellen van mijn ouders dat ik nog in een kinderstoeltje zat als men mij te eten kwam geven. Mijn ouders mochten mij toen alleen achter glas komen bezoeken. Het was middag of in de namiddag, dat weet ik zo niet meer, maar ze kwamen mij een pudding voeren daar ik niet alleen kon eten;  de verpleegster die daar verantwoordelijk voor was, had de pudding voor mij geplaatst en zij was naar de venster gestapt en was daar tegen mensen aan het praten terwijl ik met mijn handjes in de pudding zat en mij helemaal had ingesmeerd. Toen zij haar omdraaide en mij in het oog kreeg was ze razend, maar wat zij niet wist was dat mijn ouders aan het toe kijken waren. Kwam naar mij toegestormd en gaf mij een harde klap in mijn aangezicht, dat mijn vader haar van de kamer heeft afgehaald, en mijn  moeder voor mij zorgde tot er iemand anders kwam. Dat was de hoofdverpleegster, die op haar beurt de arts erbij haalde om te zien of ik niets had.
Achteraf hebben mijn ouders haar niet meer gezien op die afdeling.
Als ik dan eens een week-endje naar huis mocht, wat niet dikwijls gebeurde, was het telkens een groot feest voor mij. Dan zag ik mijn 6 zussen en 2 broers weer, die mij niet dikwijls meekonden komen bezoeken.
Ik sprak dan frans en verstond geen nederlands en voor hen was dat omgekeerd, dan was het met tekeningen of tonen wat ik wou bedoelen of zeggen., en dat was dan echt om te lachen. Van de pijn die ik heb doorgemaakt weet ik niet veel meer van, ben dikwijls onder het mes geweest, maar dat heeft mij nooit gehinderd om steeds te lachen net zoals nu nog steeds. 
Word vervolgd
                                                                                   

                                          Elisabeth 

                                                                       Lieve Beautifullady,en Flyboy.Ik wens je uit gander harte;geluk,liefe met hopen;

Maar ik heb niet graag,dat ze voor mijn voeten lopen.

Je honden bewaken je dag,en nacht.

Al had je van hen,dit zeker niet verwacht

Maar de honden blijven je altijd trouw;

En vergeet niet,dat ik van al onze vrienden-dinnen hou.

Met liefs:Boogschutter.

Hartelijk dank aan onze vriend Jean-Pierre

                           Elisabeth

 Een vriend deelt mee,

  Een ziekte met met een naam

                   maar zonder een gezicht,

                  van buiten is niet te zien

                  wat het in mij heeft aangericht.

 

                 De vermoeidheid de wanhoop

                 het verdriet de pijn.

                 worden niet begrepen in een

                 wereld waar alles te zien moet zijn.

 

                Ik lach ik doe vrolijk

                niet altijd even oprecht.

                het sloopte me van binnen

                het is een lang en eenzaam gevecht.

 

                Ik ben niet meer wie ik ooit was

                ik kan niet meer wat ik ooit kon.

                maar ook voor mij schijnt nog steeds

                de warme levenszon.

 

               Ik heb familie en lieve vrienden

               zij kennen mijn enige wens.

               zij luisteren en beschouwen me

               niet als zieke maar als mens.