Grenzeloos

Laat je gaan in het laatste daglicht.
Laat je ziel zich dronken aan de roodgouden hemel.
Laat haar los, vrij en gelukkig.
tot het violet van de eilanden aan de horizon
de door vrede betoverde landschappen creeert.
Laat haar gaan,
terwijl je hart voor even
de verloren herinnering hervindt
en in melancholie versmelt.

Mijn liefde is een liefde
die je nog nooit hebt gekend.
Mijn liefde is een liefde
die waardevol is.

Mijn liefde is een liefde
die je hart sneller doet kloppen,
en die je ogen doen stralen.

Mijn liefde voor jou,
is een liefde waarbij je kan zeggen
dat het echte liefde is.

Neem een slokje uit debeker die ik je aanreik.
Die bevat de nectar van de vreugde,
die zielen verenigt in een dialoog van de liefde.
Geen enkel slokje daarvan
mag zonder reden vergoten worden,
want deze drank bezegelt het verbond van eenheid,
de eeuwige vriendschap met het leven.

Je houdt me voor de gek
met je spottende glimlach
met de duizend verhalen die je tevoorschijn haalt,
terwijl je je met zilver bekleedt
en dat weer aflegt
en danst aan de nachtelijke hemel.

Het leven is aan t bruisen
Samen met de wegen die zich kruisen
zonder dat we het weten
Let op dat we het niet vergeten.
Zo pasen is weer achter de rug.
De paas haas is weer terug gekeert
 naar paashazen land.
Om volgende jaar weer langs
te komen met een mandje vol met eieren.
Zo vandaag weer aan het werk.
Want dat is wat het doet.
Het maakt je sterk.
Vooral alsje verzorgings werk doet.
Wens iedereen een hele fijne dinsdag toe.


knf en lfs anja

Uit het donker van de nacht
een kleurenpracht...
Een gloed die mij verwarmt
Een arm die mij omarmt
Dan een gezicht
Een warme blik op mij gericht
Heel even maar
Dan lost weer alles op
Naar waar?

't Is maandag en het is maart, de lucht is kerngezond met ijsblokken bestapeld aan de blauwe horizon,de wind draagt fonkelend zonlicht koel als hoge berglucht mee, er wappert helder wasgoed wit als uitgestoken sneeuw. 't Is maandag en het is maart, Uw kruis stond opgericht, ik mag met heel de wereld mee staan blinken in een witte zee van zuiverheid en licht.

Wat betekent het Paasfeest nog voor U?
Is het nog steeds een groot feest,
of denkt u meer aan het hier en het nu
en is het niet meer zoals het is geweest ?

Vroeger ging een ieder naar de kerk,
om het blijde Paasfeest te beleven,
het onbegrijpelijke wonder van Gods werk.
Dat Hij zijn leven voor ons heeft gegeven.

Het is nog precies zo, vandaag de dag,
we mogen feestvieren en blijde zingen,
waarin het lied niet zwijgen kan of mag
over die wonderlijke grote dingen.

Jezus, die onze Heiland wil zijn,
heeft voor ons de dood overwonnen,
voor een ieder groot en klein.
Een geheel nieuw leven is begonnen.

Om ons te redden is Hij opgestaan.
Voor deze wereld heeft Hij geleden
en heeft de lijdenstijd doorstaan.
Hij heeft voor ons de strijd gestreden

Halleluja, lof zij de Heer,
Die eeuwig leeft

Zijn naam zij al de eer.
Hij die ons het leven geeft.

Nu hebben wij niets te vrezen,
Jezus leeft en wij met Hem.
Hij is uit het graf verrezen.
Luister dan naar Zijn stem.

Laten wij zoals het altijd is geweest,
de opstanding van Jezus blijven gedenken.
van harte, vrolijk en blij van geest
en Hem ons vertrouwen schenken

Ze had het vaak gelezen,
haar leven lang gehoord,
dat Jezus was gekruisigd,
Zijn handen diep doorboord
en dat Hij na drie dagen
uit 't graf verrezen was.
Maar 't wist haar niet te raken
als zij dit wonder las.

Haar eigen levenspad was
van vele tranen nat,
tot de verrijzenis haar
ineens gegrepen had.
De Heer gaf het bewijs dat
de opstanding bestaat,
die boven al het lijden
en 't zwaarste kruis uitgaat.

Zo werd die grootse morgen
de aanvang van een dag,
waarop zij heel haar leven
in 't licht van Pasen zag.
Ze weet dat niets ter wereld
Gods almacht kan weerstaan
en die daarin geloven
met Jezus opwaarts gaan!

Pasen, dit is een lied... 't is pasen, t'is pasen de bellen in de kerk gaan dinge dinge dong. we vieren voor jesus een groot feest, de kruising betekent voor ons het meest. de bellen in de kerk gaan dinge dinge dong...tralalalalalalala'' een gedicht en een lied, dat is wat pasen ons bied.

't is als een lange tocht
met hoogten en met dalen
met slagen en met falen
met geven en met halen
en vinden wat je zocht

't is als een lange reis
met bergen en met kloven
met twijfelen en geloven
met uitzien naar hierboven:
het hemels paradijs

als God spreekt wijken alle machten
en waar Zijn stem klinkt wordt het stil
de kleinste zin van Hem schenkt krachten
één woord en 't gaat zo Hij het wil

God kan op vele wijzen spreken
toch is er geen die ik doorgrond
Hij neigt zelfs harten zoals beken
door enkele klanken uit Zijn mond

Woorden van troost zijn niet te bedenken
Ieder afscheid komt onverwacht
Je wilt het tegenhouden en afwenden
Maar het is niet in onze macht

Geen woord kan het gevoel van verdriet omvatten
Alle cliché’s ten spijt
Een mens verliest uiteindelijk al zijn schatten
Wat rest is een eeuwig obstakel wat ons scheidt

Het verdriet, de pijn voelt onwerkelijk,
Het eerste gevoel is kil en hard
De liefde is onsterfelijk
Maar dat begrijpt alleen ons hart

Toen zee en land en luchten,
geschapen werden uit het niet,
en zon en maan en sterren,
naar hemelbogen vluchtten,
omdat God hen op hun plaatsen riep.

Toen de vogels en de vissen,
de dieren op het land,
het jonge woud, de bloemenpracht,
door God zelf tot stand gebracht,
en vast lag in zijn hand.

Toen de mens als kroon der schepping,
het loflied van zijn heerlijkheid,
het paradijs mocht binnen treden,
heeft God zich zeer verblijd,

De mens, hij had Hem lief,
hij wandelde met Hem,
en in de avondkoelte
hoorde hij zijn stem.

Toen is de slang gekomen,
en heeft de mens verleid,
hoewel hij wist, heeft hij genomen,
Gods straf was tot in eeuwigheid.

Hoe groot is dan het wonder,
dat Christus op zich nam,
voor wie in Hem gelooft, de zonden,
Hij, het geslachte Lam.

De straf is nu betaald,
Hij brengt zijn kind’ren thuis,
de poorten staan weer open,
van het eeuwig paradijs

Verzwolgen door het rauwe duister,
ging hij de weg van zweet en bloed.
“Dag Joodse rabbi, wees gegroet,
waar is je koninklijke luister?”

Was ik het die hem zo afschuwelijk verried?
Pas toen de haan wel driemaal kraaide,
keek Jezus Petrus aan, maar hij verdraaide
zijn leugenwoorden met: ik ken hem niet!

“Ik ken hem niet ………. , ik ken hem niet”,
dat zijn ook onze wrange woorden,
de waarheid die wij blind en bot verstoorden
met loze kreten telkens weer: ik ken hem niet!

Maar als dan alles lijkt te zijn verloren,
breekt eeuwig licht weldadig door
en hoor:
HET IS VOLBRACHT,
een gloedvol teken in de nacht,
zo maar om niet: wie oren heeft die horen!

Zou ik ook geroepen hebben:
"Kruisig, kruisig Hem"?

Zou ik ook gezegd hebben,
dat ik Hem niet ken?

Zou ik dat ook hebben gedaan,
of denk ik dat ik anders ben?

Vergeef me Heer,
dat U ook voor mij
de kruisweg bent gegaan
aan 't kruis mijn zonden op U nam
en ze droeg als een onschuldig Lam.

Uw lichaam gebroken
Uw bloed dat voor mij vloeit.
Ik kan het niet begrijpen
dat U zo veel voor mij voelt.

Niet alleen voor mij
maar voor ieder mensenkind.
Uw leven had U voor ons over
omdat U ons zo intens bemint

Zoveel uren van verschrikking
en van grenzeloze pijn,
zoveel onverdiende slagen,
als er nergens redders zijn,
zoveel zwaar te dragen lasten
bij een onvoorstelbaar leed,
zoveel kwelling, hoon, vernedering,
dát nu "Goede Vrijdag" heet!

Als je in je eigen leven
ook zo'n nacht van lijden kent,
door het noodlot murw geslagen
en totaal ontredderd bent,
denk dan hoe je Heer en Heiland
al die smarten dragen kon,
maar zie ook de blijde morgen,
waarop Hij de dood verwon!

't Is het wonder van het paasfeest
dat ons veel te zeggen heeft:
Na drie dagen vol verschrikking
klinkt de roepstem: "Jezus leeft!"
Laat dit woord een rijke troost zijn,
als je wankelt van verdriet.
Na een nacht van bitter lijden
weer de morgen uitkomst biedt

Als ik bij je ben,
hoor ik de wind
met de bladeren spelen.
Het lijkt alsof
de bomen fluisteren.

Ik probeer mee
te fluisteren.
Het is in een taal
die ik niet begrijp.

Alleen de zielen,
s’nachts bij maanlicht.

In afwezigheid
van hun geliefden.
Fluisteren zij,
over het leven,
wat zij ooit hebben geleefd

Aan de oever van een beek
zat ik stilletjes van de week.
Ik zat er zeker al twee uren
naar de waterkant te turen.
Toen plotseling in een lange rij
vlogen er tien elfjes voorbij.
Ze vlogen hoog en dan weer laag,
eerst waren ze nog een beetje vaag
maar steeds kon ik ze beter zien,
wisten ze niet dat ik daar was misschien?
De voorste elf keek steeds om
en riep: "kom elfjes, kom."
Maar de anderen, ze waren nog klein,
wilden niet zo haastig zijn.
Veel liever wilden ze met elkaar
spelen op dat mooie plekje daar.
Totdat een van hen mijn kant opkeek,
haar gezichtje werd ontzettend bleek.
Ze slaakte een gil en zonder te vragen
zag ik de elfjes weer vervagen
en daarna vlogen ze vliegensvlug
langs de zelfde route terug.
Sindsdien zit ik er iedere dag
en hoop ik dat ik ze weer zien mag