Je zult nooit echt alleen zijn

Ik zou je het glimlachen willen leren,dat je nog niet kent
Gedachten die diep in het hart verscholen liggen,
die het nog niet wagen tevoorschijn te komen,
maar uit de grond van de ziel tot je spreken.
Zij maken daartoe gebruik van een spiraal,
een scheurtje in de sluier.
Ragfijn,als de draden die zon en maan,
 zee en hemel verbindt.
Ik zou willen dat je het tere stemmetje
kon horen, dat jouw naam fluistert.
En uitgestrooide zaad wacht.
Het verspreidt de zoete geur van bloemen,
en fluistert in je oor,
bereid zich voor je openen in de fantastische rijkdom
van zijn toekomst.
Ook bereid om in jouw prachtige kleuren
te schilderen, en daaruit heerlijke muziek te componeren
en deze voor jou tot een geschenk te maken,
terwijl jij toehoort, zingt en danst.
Bereid om dit alles te schenken, je zekerheid te geven,
je te zeggen dat het geen zin heeft
ergens anders te zoeken,
dat het in jouzelf ligt ,en wacht.

Met hoeveel ten toon gespreide toegeeflijkheid
beoordelen wij de argeloosheid van een kind
dat voor het slapen gaan
een kusje naar desterren stuurt.
Jammer, dat wij nooit onze blik omhoog heffen
om het zachte antwoord op die kus te zien.

Neem me in je armen
en geef me vleugels
om boven de nevelen uit te vliegen.
Mijn ziel is als een wolk,
zij kent de blauwe hemel
die op haar wacht.

Een zilveren schijnsel licht op
tussen de sterren,
Het is de weg van het hart
dat niet tegen mij kan liegen,
omdat het alleen waarheid kent.

Jouw geest kijkt je van achter de deur van de zintuigen.
Hij danst als een strijdros,heerlijk en vrij,
met zijn vacht, die glanst als het maanlicht.
Op zijn borst straalt een juweel van een smaragd,
op zijn voorhoofd schittert een vurige diamant,
Hij heeft vleugels, om jou verweg te kunnen dragen,
van achter de poort van de zintuigen roept jouw geest je.

Ik geleid je tot over de grenzen
en ik help je vinger
om de sluiers van de vorm
de ene na de andere te scheuren.
Als een nevel die langzaam optrekt
en de details van het landschap prijsgeeft.
Tot je ogen gaan lichten,
als zij het wondere gelaat
van de echte werkelijkheid aanschouwen.
Als lichtgevende wolken
in het heerlijke spel van veranderingen,
die geen hemel ooit tegelijkertijd kan zien.

Ik dwaal in de donkere storm,
ik dwaal tussen de stemmen van de wind,
die mij verschillende richtingen uit roept:
ik dwaal onder tranen,
die de regen met de mijne vermengt.
Ik dwaal in mijn zonnestraal,
Die mij in mijn kou verwarmt.
Ik dwaal in alle omstangdigheden van het leven.
Ik dwaal, omdat jij bij mij bent.

Zing en dans aan de gouden oevers
van devergeten stranden.
Je gelukkige lach
is een tere klank,
die de snaren van de harp tot klinken brengt.

Ik heb mijn woorden toevertrouwd aan de
armen van de wind.
Hij fluistert ze jou in het oor,
suist ondeugend om je heen,
en brengt ze tot in je hart,
terwijl hij met licht vingers
de fijne draden van je haar in de war brengt.

Mijn Vader, ik heb gemerkt,
hoe uw liefde in de regendruppels ,
vanuit de hemel naar beneden kwam.
Deze regen heeft het wantrouwen weggewassen,
dat is als een spinnenweg
om mijn lichaam geweven had.
Het is een rivier geworden,
die zich snel in de zee gestort heeft.
Deze regen
is een echo van uw stem geworden,
die me toeroept:Kom, druppeltje

Bloemblaadjes in duizenden kleuren
dwarrelen licht
in een grappige dans
door het eerste morgenbriesje
Zij spelen met het goud van de zonnestralen
die terugkeren om de nieuwe dag aan te steken.

Deze avond is vol magie.
Een warme, zachte stilte.
Alleen jouw gezang vult de lucht,
vrije, feestelijke nachtegaal,
vervult mijn wezen.
en reikt verder dat de ogen kunnen zien.
tot aan de andere kant van de tijd.
die een gedachte kan omvatten.
Gelach en muziek klinken van daar
stemmen en geuren in de verte,
die mijn hart reeds verloren waande.

Zich verliezen in klanken
om rond te dwalen in het lichtende diepst van de nacht.
Zich verenigen met haar schijnbare zwijgen.
om het luisteren van het verborgen leven te horen.
dat in harmonie heen en weer schommelt.
Met haar intimiteit versmelten
om het hart te openen voor de stilte.
De draaikolk van gedachten stoppen.
om de tedere beroering van het huidige moment te beleven.
dat als een druppel in de eeuwigheid valt.

Grenzeloos is mijn geest, die zich verruimt
en alles kan zien.
Nu ben ik niet meer bang.
Het water dat ik in de holte van mijn hand hield
loopt weg door mijn vingers, die het niet vast kunnen houden.
En druppel voor druppel.
Wordt het een met de stroom van de zilveren beek,
die stroomt en snel voortvloeit
om in de verte in de oceaan zonder grenzen te stromen
En daar vertrouw ik me aan toe.

Laat je gaan in het laatste daglicht.
Laat je ziel zich dronken aan de roodgouden hemel.
Laat haar los, vrij en gelukkig.
tot het violet van de eilanden aan de horizon
de door vrede betoverde landschappen creeert.
Laat haar gaan,
terwijl je hart voor even
de verloren herinnering hervindt
en in melancholie versmelt.

Mijn liefde is een liefde
die je nog nooit hebt gekend.
Mijn liefde is een liefde
die waardevol is.

Mijn liefde is een liefde
die je hart sneller doet kloppen,
en die je ogen doen stralen.

Mijn liefde voor jou,
is een liefde waarbij je kan zeggen
dat het echte liefde is.

Neem een slokje uit debeker die ik je aanreik.
Die bevat de nectar van de vreugde,
die zielen verenigt in een dialoog van de liefde.
Geen enkel slokje daarvan
mag zonder reden vergoten worden,
want deze drank bezegelt het verbond van eenheid,
de eeuwige vriendschap met het leven.

Je houdt me voor de gek
met je spottende glimlach
met de duizend verhalen die je tevoorschijn haalt,
terwijl je je met zilver bekleedt
en dat weer aflegt
en danst aan de nachtelijke hemel.