Ik bood je het vuur.

Wat ben je mooi.
Wat komen jouw klanken uit verre werelden.
Waarschijnlijk heeft jouw hart het licht van de sterren in bewaring
en houdt het de herinnering in zich besloten.
je hebt mijn dromen gewiegd tot aan vandaag.
Nu roept mij jouw stem,
nu ben ik bereid ze te zoeken.

Ik heb de hemel
met donkere wolken bedekt,
om jou blik
op zoek naar de zon
naar de hemel te doen heffen.

Als je hart eens heel ver kon horen.
Als de geur van de roos
die ik voor je geplukt heb
eens zo dicht bij je kon komen,
dat die je omarmen kan.
En als je ogen eens door haar schittering
konden worden aangestoken.
Kan ik met woorden haar schoonheid beschrijven
en jou die brengen om het je te geven?

O lieflijk wezen, ik zoek je op duizend wegen,
die met illusies zijn geplaveid.
Ik roep je in de wirwar van gedachten,
die op zoek zijn naar rust,
naar een verlichting gevende pauze verlangen.
IK hoor je stem
als ik naar mijn hart ga,
als ik de enige weg ga,die naar jou leidt.
Als ik in jouw tempel kom
en de stille vrede betreedt,
als ik het leven accepteer,
dat overal de echo van jouw naam laat horen.

En je zult met blote voeten
over het frisse groene gras lopen,
dat nog nat is van de morgendauw
en teer als zijden draden
door lichte beroering van een briesje
heen en weer gaat
alsof het huivert,
vlak voordat de zon opkomt,
op wiens kus het wacht.

Niets herhaalt zich.
Dat wat je gisteren achterliet
heeft een draadje aan je toekomst gebonden.
Pak dit draadje op,dat zich in spiralen in de toekomst vlecht.
En leef in de volheid die jou draagt.
Wat je ziet als het onvermijdelijke en meedogenloze
van de tijd
is een trap,
die begint bij de eerste tree,
hier vlak voor je voeten.

Ik heb lang gezworven om jou te zoeken.
Ik liep langs eindeloze wegen
in de hoop je te zien.
Maar iedere keer was je verder weg
en iedere keer brak een draad,
die mijn hart aan het joue gebonden hield.
Tot dat plotseling de tranen
de sluier voor mijn ogen wegspoelden
en ik begreep dat je in de buurt was,
dat je altijd binnen in me bent geweest,
me het meest nabij en het meest geliefd.
Maar ik zocht je in de verte.

Op denkbeeldige strijdrossen
rijden mijn wensen,
en daarop bereiken zij de zee.
Mijn wilskracht duikt in het vloeibare goud,
dat in een streep aan de horizon verdwijnt.
juichend van vreugde huppelt hij
over de witte spetters
van haar golven.

De woorden van mijn lied
verdwijnen als sterren
in deze heldere winternacht.
Het zijn kleine vonkjes,
die de kracht van het vuur
in stand houden.
Woorden van magie
die sprekend tot jouw bevende hart,
terwijl de dag slaapt en
droomt in het rustige duister.

Een enkel "ja"
waarvan de verrukkelijke klank
een zilveren spiraal voortbrengt,
die zich draait in schitterende kronkelingen.
Doe mee met deze dans,
die omhooggaat in een hemel
van smaragd
Je voeten hebben nu vleugels.

Je bent een klein zoutwaterdruppeltje,
dat door de zee in de lucht gesproeid is.
Vlieg gelukkig en veilig op je weg
in de wereld, die jou onbekend is
en waar onrustige en onbestendige winden waaien.
Denk er aan
de ganse zee is in jou.
Vergeet dat nooit, waarheen de vlucht
daar boven in de lucht je ook brengen zal.
De ganse zee ligt in jou besloten
Wat ook de vorm en richting is,
die je in je ontwikkeling aanneemt.

Wolken, zo wit als het schuim van de golven,
gaan omhoog en omlaag als vleugelen
tegen het blauw van de heldere hemel.
waarvan de kleuren tot avondrood verbleken.
En terwijl het blauw langzaam tot donkerder wordt.
Breekt de nacht open,
Haar ogen vol met miljarden sterren.

Watergeesten, kom en vertel mij
jullie verhalen.
Moge de zilveren klank van jullie lach
mijn hart vrolijkheid brengen.
Mogen de blonde, glanzende lokken
die om jullie hoofd golven
de tranen drogen van verdriet?

Wat is de weg?
Herinner je je hoeveel antwoorde
je verstand daarop wist te vinden?
Daarom heb ik je gevraagd:
Wat is de weg?
En je hebt me wenend geantwoord:
Ik weet het niet,
Maar je ogen straalden al van vreugde,
want op dat moment was je je hart binnengegaan.
Juist op dat ogenblik
heb je het gevoeld, gezien bereikt en begrepen,
en je bent aan je weg begonnen.

Een gouden lint dwarrelt licht door de lucht,
op zoek naar dromen.
Hij vangt visioenen
en houdt die zachtjes vast.
Laat het niet ver weg vliegen,
daarheen waar je verloren raakt,
maar pak het, bind het aan je voet,
en laat het gelukkig wandelen in de wereld.

Dans met mij, hartje.
Mogen je schreden licht zijn als de wind
en je omarming oprecht als de zon.
Ik geef je mijn adem
en jij geeft mij je liefste glimlach

Je zult nooit echt alleen zijn,
noch zullen je dorstige lippen ooit
vergeefs verlangen naar verfrissend water.
Je vermoeide lichaam zal de rust niet ontzegd worden.
nog je hart, detroost van een omarming
en de verlichting van de hoop.
Want jij bent de lang verwachte zoon.
Je roep werd in het hart van je Vader bewaard,
en hij strekt zijn hand naar je uit
en bereidt je terugkeer een feestmaal.

Ik zou je het glimlachen willen leren,dat je nog niet kent
Gedachten die diep in het hart verscholen liggen,
die het nog niet wagen tevoorschijn te komen,
maar uit de grond van de ziel tot je spreken.
Zij maken daartoe gebruik van een spiraal,
een scheurtje in de sluier.
Ragfijn,als de draden die zon en maan,
 zee en hemel verbindt.
Ik zou willen dat je het tere stemmetje
kon horen, dat jouw naam fluistert.
En uitgestrooide zaad wacht.
Het verspreidt de zoete geur van bloemen,
en fluistert in je oor,
bereid zich voor je openen in de fantastische rijkdom
van zijn toekomst.
Ook bereid om in jouw prachtige kleuren
te schilderen, en daaruit heerlijke muziek te componeren
en deze voor jou tot een geschenk te maken,
terwijl jij toehoort, zingt en danst.
Bereid om dit alles te schenken, je zekerheid te geven,
je te zeggen dat het geen zin heeft
ergens anders te zoeken,
dat het in jouzelf ligt ,en wacht.

Met hoeveel ten toon gespreide toegeeflijkheid
beoordelen wij de argeloosheid van een kind
dat voor het slapen gaan
een kusje naar desterren stuurt.
Jammer, dat wij nooit onze blik omhoog heffen
om het zachte antwoord op die kus te zien.