De zon,dehemel

U heeft me het wonder van de tijd geschonken,
zodat ik leren kan,
de tijd te weven in zilveren draden
en door de herinnering
leren kan
te vergeten
en met een glimlach
de vleugels te laten gaan
die reeds op reis zijn naar de verre verte.

voorzichtig
vol verwachting
kruisen onze blikken
de liefde is voelbaar
verboden

Soms zie ik mensen verdrietig zijn
dat doet me soms pijn.

ik help ze graag
maar of ze het begrijpen is de vraag.

Je hebt maar 1 leven en dat moet je accepteren
daarom is het soms beter andere te negeren.

Je moet er wat van maken, wat je bereiken kunt
ook als een ander het jou niet gunt.

Trek jou niets aan van die anderen
hun doel is jou te veranderen.

Wees jezelf, en doe wat je zelf het beste vindt
zodat die andere het niet regelen, en het jezelf is die wint.

En je zult met blote voeten
over het frisse groene gras lopen,dat nog nat is van de morgendauw
en teer als zijden draden
door de lichte beroering van een briesje
heen en weer gaat
alsof het huivert,
vlak voordat de zon opkomt,
op wiens kus het wacht.

Je streelt ze voorzichtig
met vuur in je ogen
je hoofd duidelijk in de wolken
bespeel je ze vol passie
je haalt het beste uit haar boven
het mooiste liefdeslied
vloeit voort uit jullie samenspel
en ik kijk toe
bewonderd
en toch met enige jaloezie

Uit de stilte van je hart,
dat lang onbewegelijk en in gedachten bleef,
zullen kleuren voortkomen,
en daaruit weer klanken,
die dansend in het universum zullen worden verstrooid.
En jij zult midden in die muziek zijn,
jouw sprookje zal beginnen
als je wilt.
Je hoeft niets anders
en niets heerlijkers te doen
dan te leven.

altijd
zal ik
voor je zorgen
er voor je zijn
altijd

Ik bood je het vuur van mijn zonsondergangen
en de door de wind bewogen boomtoppen.
Ik bood je de gouden stilte van mijn woestijnen
en de magische schatten, die zich uitstrekken in het maanlicht.
Ik bood je de dans van de wolken aan de hemel
en het schuim van de voorsnellende golven van de zee.
Ik bood je het lachen van de regen
en het diepe gezang van de donder,
het ruisen van een waterval, de vrede van het meer.
En je hebt mijn geschenk aangenomen,
en op je gezicht verscheen
de mooiste meest stralende glimlach.

Wat ben je mooi.
Wat komen jouw klanken uit verre werelden.
Waarschijnlijk heeft jouw hart het licht van de sterren in bewaring
en houdt het de herinnering in zich besloten.
je hebt mijn dromen gewiegd tot aan vandaag.
Nu roept mij jouw stem,
nu ben ik bereid ze te zoeken.

Ik heb de hemel
met donkere wolken bedekt,
om jou blik
op zoek naar de zon
naar de hemel te doen heffen.

Als je hart eens heel ver kon horen.
Als de geur van de roos
die ik voor je geplukt heb
eens zo dicht bij je kon komen,
dat die je omarmen kan.
En als je ogen eens door haar schittering
konden worden aangestoken.
Kan ik met woorden haar schoonheid beschrijven
en jou die brengen om het je te geven?

O lieflijk wezen, ik zoek je op duizend wegen,
die met illusies zijn geplaveid.
Ik roep je in de wirwar van gedachten,
die op zoek zijn naar rust,
naar een verlichting gevende pauze verlangen.
IK hoor je stem
als ik naar mijn hart ga,
als ik de enige weg ga,die naar jou leidt.
Als ik in jouw tempel kom
en de stille vrede betreedt,
als ik het leven accepteer,
dat overal de echo van jouw naam laat horen.

En je zult met blote voeten
over het frisse groene gras lopen,
dat nog nat is van de morgendauw
en teer als zijden draden
door lichte beroering van een briesje
heen en weer gaat
alsof het huivert,
vlak voordat de zon opkomt,
op wiens kus het wacht.

Niets herhaalt zich.
Dat wat je gisteren achterliet
heeft een draadje aan je toekomst gebonden.
Pak dit draadje op,dat zich in spiralen in de toekomst vlecht.
En leef in de volheid die jou draagt.
Wat je ziet als het onvermijdelijke en meedogenloze
van de tijd
is een trap,
die begint bij de eerste tree,
hier vlak voor je voeten.

Ik heb lang gezworven om jou te zoeken.
Ik liep langs eindeloze wegen
in de hoop je te zien.
Maar iedere keer was je verder weg
en iedere keer brak een draad,
die mijn hart aan het joue gebonden hield.
Tot dat plotseling de tranen
de sluier voor mijn ogen wegspoelden
en ik begreep dat je in de buurt was,
dat je altijd binnen in me bent geweest,
me het meest nabij en het meest geliefd.
Maar ik zocht je in de verte.

Op denkbeeldige strijdrossen
rijden mijn wensen,
en daarop bereiken zij de zee.
Mijn wilskracht duikt in het vloeibare goud,
dat in een streep aan de horizon verdwijnt.
juichend van vreugde huppelt hij
over de witte spetters
van haar golven.

De woorden van mijn lied
verdwijnen als sterren
in deze heldere winternacht.
Het zijn kleine vonkjes,
die de kracht van het vuur
in stand houden.
Woorden van magie
die sprekend tot jouw bevende hart,
terwijl de dag slaapt en
droomt in het rustige duister.

Een enkel "ja"
waarvan de verrukkelijke klank
een zilveren spiraal voortbrengt,
die zich draait in schitterende kronkelingen.
Doe mee met deze dans,
die omhooggaat in een hemel
van smaragd
Je voeten hebben nu vleugels.

Je bent een klein zoutwaterdruppeltje,
dat door de zee in de lucht gesproeid is.
Vlieg gelukkig en veilig op je weg
in de wereld, die jou onbekend is
en waar onrustige en onbestendige winden waaien.
Denk er aan
de ganse zee is in jou.
Vergeet dat nooit, waarheen de vlucht
daar boven in de lucht je ook brengen zal.
De ganse zee ligt in jou besloten
Wat ook de vorm en richting is,
die je in je ontwikkeling aanneemt.