Nacht

Als de avond weer gaat vallen,
en de zon weer liggen gaat.
Als de sterren gaan ontwaken
en de maan hoog aan de hemel staat.
Als de bloemen weer gaan slapen
en de vogel zijn ogen sluit.
Wanneer de uilen weer ontwaken
en de nachtegaal z,n deuntje fluit.
Dan zal ik geloven
dat de dag echt wonderbaarlijk lijkt,
maar het duister dat ontsluierd,
minstens even prachtig blijkt.

Lig maar naast me in de zomer
zeg maar niets meer, ga maar mee
doe je ogen niet meer open
en ons grasveld wordt de zee.

Drijf maar weg naar het open water
naar de horizon, de rand
val maar met me in de diepte
jij en ik hand in hand.

Glijd maar met me door de zomer
naar een veilig eindstation
val maar met me van de wereld
in de armen van de zon.

Kijk daar hoog in de lucht.
Kijk daar hoog aan de hemel.
Wat een wonder pracht.
In hollandse nacht.

Ik zag een heel mooi licht.
Heel in de verte een mooi gezicht.
Als een bliksem ging het voorbij.
Maar het maakte mij blij.

De nachtelijke natuur in aller pracht.
Het is het Noorderlicht wat ik zag.
Voor het oog een wonder.
En heel bijzonder.

Het noorderlicht, het noorderlicht.
Is te mooi voor dit gedicht.

Geluk is het licht.
Waar ieder naar smacht,
Hoe rijk je ook bent,
Geluk geef je kracht.

Hoelang ik ook zocht,
En waar ik keek,
Ik kon niets vinden,
Wat op mijn lichtje leek.

NU kan ik weer lachen,
En voel ik me vrij,
Want ik heb het gevonden,
Dat licht, dat ben jij.

Mijn leven is veranderd.
Ineens een andere draai.
Het komt echt door jou
Dat ik naar liefde zwaai.

Een prachtige rode draad.
Van liefde zo heerlijk zoet.
Wandelt nu door mijn leven.
Het voelt puur en erg goed.

De wolken kleuren helder.
De lucht klaart hemelsblauw.
Het is niet te verantwoorden.
Hoe ziels veel ik van je hou.

Terug naar de bron
zo nu en dan moet je
weer terug naar de bron
eventjes rust
in het licht van de zon
eventjes weg
van de chaos de druk
eventjes ruiken aan het geluk.

Zo nu en dan eventjes
weg met elkaar
even eruit
met de wind in je haar
even genieten
eventjes vrij
terug naar de bron
hand in hand
zij aan zij.

Geef me vandaag en iedere dag
een dag om voor te leven.
geef dat ik dan vinden mag.
een doel om na te streven.

Geef mijn vandaag en iedere dag
een dag om niet te huilen.
geef dat ik dan hopen mag.
nooit ergens te hoeven schuilen.

Geef mij vandaag en iedere dag
een dag om stil te zijn
geef dan dat ik denken mag
aan alle verdriet en pijn.

Geef mij vandaag en iedere dag
een dag vol zonnigheid
geef dat ik dan zingen mag.
een levenslied van dankbaarheid.

De klanken mysterieus
weergalmen in het bos
in een trance verwikkelt
zakken mijn voeten
weg in het groene mos.
Ogen zoeken een weg
over de nevel van het meer
dansen voeten
gehypnotiseerd hun weg
verstrikken in ongeloof
als handen zo warm
vastklampen aan de liefde
trekt hij mijn lichaam
hard tegen zich aan
bemin ik de mysterie
onder de ogen van de maan.

Geluk is een moment.
Een gevoel van binnen.
Een tinteling zo zacht.
Een gevoel van winnen.

Geluk geeft je vleugels.
Waait soms even voorbij.
Een geur die blijft hangen.
zo intens mooi en vlakbij.

Geluk zomaar op je pad.
Zorg dat je het herkent.
Soms is het maar even.
Geniet van dat moment!

Twee zwanen kwamen over.
Ik bleef gewoon staan.
En voelde de kracht van vleugels.
Door mijn lichaam gaan.

Twee zwanen naar het westen.
Vrijwel op een lijn.
Vast beraden naar een bestemming
Die daar ergens moest zijn.

Lang bleef ik staan staren.
Er was alleen maar blauw.
Toen wist ik mijn route weer.
Samen met jou.

Hoe ver je oog ook reikt
Hoe ver je blik ook ziet.
Aan het eind van de horizon.
Eindigt de wereld niet.

Het verre daarachter.
Wat je ogen niet zien.
Ligt de rest van de wereld.
Gehuld in geheimen misschien.

De zon lijkt verdronken.
In de spiegelende zee.
Waar het onder gaat
Langzaam naar bene.

Hoe ver je oog ook reilt.
Het laatste wat je ziet
Is de lang gestrekte horizon
Verder kijken kun je niet.

Wat de hemel deed beloven.
was op aarde niet gegroeid
was alleen maar te geloven
waar mijn hart eens had gebloeid.

Wat de hemel deed beloven
was vaak kapot gegaan.
waar het vuur zich toen liet doven
in de stilte van mijn waan.

en toen kwam jij.

Zachtjes gleed je door mijn oog naar binnen.
vond mijn ziel
mijn hart mijn geest
begon vertrouwen terug te winnen
vond waar alles was geweest.

de hemel deed haar poorten open.
gaf een pad voor jou en mij
liet ons samen
onze liefde lopen.

alleen maar wij.

De laatste magere zonnestralen
raken nog even de toppen
van de goudgele halmen aan.

De wind streelt zacht de pluimen
die zich koesteren
in het teren zonlicht.

Op de achtergrond rolt de branding
en speelt met de schelpen
die aan de oever ligt.

De zon gaat langzaam onder
de schemer glijdt over het strand
geruisloos is de nacht gevallen.

Het laat de stilte vervagen
Breng liefde met zich mee.
Stelt antwoorden en vragen
Maakt me te vree
Toon pijn en berouw.
Verklaart het leven
En alles wat nog worden zou.
Iets waar je naar kunt streven.
Geeft je kracht om te doen.
Breng sfeer.
Blijft hangen als een zoen.
Muziek smaakt naar meer.

Als je jou hart open stelt voor anderen
En de energie vanuit jezelf geeft komt
Er een bergrivier in beweging die alles zuiver wast.
En reinigt dat is het begin van het veranderen.

Vertrouwen in het schoonste goed
Die ons vertelt wat warmte en liefde is.
Het is een kracht die stroomt van binnenuit
Laat ons de wegen der zuiverheid zien gelijk
Een zee die weerspiegelt in de avondgloed.

Hij die ons vertrouwen dan schend.
En denkt beter te zijn dan wie dan ook
Komt eens de spiegel van zich zelf tegen.
En ziet daarin zijn scaduwkant
Ontdekt hoe het ego veel verdriet brengt.

Liefde is wat het kan schenken
Eenvoud en zuiverheid zijn de basis
Voor ieder die er voor open wilt staan.
En die deze cadeau,s wilt ontvangen
Dat alles zal hem nog doen bedenken.

Het hart is het instrument van de kosmos
Waarin alle waarheid is vast gelegd
En die werkt als een zuivere oase
Waarin we de wereld mogen dompelen.
Zodat altijd liefde en vrede is onder ons.

Een beetje meer vreugde.
En wat minder haat.
Een beetje meer liefde.
En wat minder kwaad.
In plaats van steeds angst.
Een beetje meer moed.
Sterkte om te handelen.
Ja, dat doet goed.
In plaats van rampspoed.
Meer vreugde en licht.
In plaats van heb zucht.
Een vrolijk gezicht.
Een bosje bloemen
waar je gaat of staat.
Maar niet op het graf
want dan is het te laat.

Vind je de weg
Laat je dan leiden,
Kijk niet om, maar wandelt voort.
Daar waar je heengaat is de morgen
Nieuw en stralend, ongestoord.
Waar je vandaan komt, is de chaos.
Zeer verwarrend en reeds geleefd.
Kijk dus uit naar al dat nieuwe.
Ongerept in wat het geeft.

Warm weerloos schelpenzand
ligt maagdelijk te blinken
laat zuigend water slinken
op sereen verstild strand

Het minnekozend gekrabbeld
vertoeft nog in speelse rust
warme korrels nat gekust
in teder liefdesgekanbbel

Als een plots vlagende bries
wolken doet opzwellen
de zon straf omknellen
in grijs doorschijnend vlies

Dan laat traaf verdicht duister
de hemel onverschrokken
het helder licht opslokken
in zwaar geboeide kluister

Schuimende torens door breken
geselend het witte zand
verdrinken dit stille land
aan rauwe krachten bezweken.

Ginds in de verte zie ik iets
Wat zal het zijn
Zal ik er naartoe zwemmen
Misschien is het niets
Ik zie het al het is een dolfijn.

Och wat is hij lief
Spartelend in het water
Klappend met zijn vinnen
Hij steelt mijn hart de dief
Ik hoop dat ik zijn vriendschap kan winnen.

Samen worden we vrienden
Voor het leven
Zwemmend aan zijn vinnen
Wat wil ik hem, veel liefde geven
Wat moet ik zonder
Mijn vriend beginnen.