Twee zwanen

Hoe ver je oog ook reikt
Hoe ver je blik ook ziet.
Aan het eind van de horizon.
Eindigt de wereld niet.

Het verre daarachter.
Wat je ogen niet zien.
Ligt de rest van de wereld.
Gehuld in geheimen misschien.

De zon lijkt verdronken.
In de spiegelende zee.
Waar het onder gaat
Langzaam naar bene.

Hoe ver je oog ook reilt.
Het laatste wat je ziet
Is de lang gestrekte horizon
Verder kijken kun je niet.

Wat de hemel deed beloven.
was op aarde niet gegroeid
was alleen maar te geloven
waar mijn hart eens had gebloeid.

Wat de hemel deed beloven
was vaak kapot gegaan.
waar het vuur zich toen liet doven
in de stilte van mijn waan.

en toen kwam jij.

Zachtjes gleed je door mijn oog naar binnen.
vond mijn ziel
mijn hart mijn geest
begon vertrouwen terug te winnen
vond waar alles was geweest.

de hemel deed haar poorten open.
gaf een pad voor jou en mij
liet ons samen
onze liefde lopen.

alleen maar wij.

De laatste magere zonnestralen
raken nog even de toppen
van de goudgele halmen aan.

De wind streelt zacht de pluimen
die zich koesteren
in het teren zonlicht.

Op de achtergrond rolt de branding
en speelt met de schelpen
die aan de oever ligt.

De zon gaat langzaam onder
de schemer glijdt over het strand
geruisloos is de nacht gevallen.

Het laat de stilte vervagen
Breng liefde met zich mee.
Stelt antwoorden en vragen
Maakt me te vree
Toon pijn en berouw.
Verklaart het leven
En alles wat nog worden zou.
Iets waar je naar kunt streven.
Geeft je kracht om te doen.
Breng sfeer.
Blijft hangen als een zoen.
Muziek smaakt naar meer.

Als je jou hart open stelt voor anderen
En de energie vanuit jezelf geeft komt
Er een bergrivier in beweging die alles zuiver wast.
En reinigt dat is het begin van het veranderen.

Vertrouwen in het schoonste goed
Die ons vertelt wat warmte en liefde is.
Het is een kracht die stroomt van binnenuit
Laat ons de wegen der zuiverheid zien gelijk
Een zee die weerspiegelt in de avondgloed.

Hij die ons vertrouwen dan schend.
En denkt beter te zijn dan wie dan ook
Komt eens de spiegel van zich zelf tegen.
En ziet daarin zijn scaduwkant
Ontdekt hoe het ego veel verdriet brengt.

Liefde is wat het kan schenken
Eenvoud en zuiverheid zijn de basis
Voor ieder die er voor open wilt staan.
En die deze cadeau,s wilt ontvangen
Dat alles zal hem nog doen bedenken.

Het hart is het instrument van de kosmos
Waarin alle waarheid is vast gelegd
En die werkt als een zuivere oase
Waarin we de wereld mogen dompelen.
Zodat altijd liefde en vrede is onder ons.

Een beetje meer vreugde.
En wat minder haat.
Een beetje meer liefde.
En wat minder kwaad.
In plaats van steeds angst.
Een beetje meer moed.
Sterkte om te handelen.
Ja, dat doet goed.
In plaats van rampspoed.
Meer vreugde en licht.
In plaats van heb zucht.
Een vrolijk gezicht.
Een bosje bloemen
waar je gaat of staat.
Maar niet op het graf
want dan is het te laat.

Vind je de weg
Laat je dan leiden,
Kijk niet om, maar wandelt voort.
Daar waar je heengaat is de morgen
Nieuw en stralend, ongestoord.
Waar je vandaan komt, is de chaos.
Zeer verwarrend en reeds geleefd.
Kijk dus uit naar al dat nieuwe.
Ongerept in wat het geeft.

Warm weerloos schelpenzand
ligt maagdelijk te blinken
laat zuigend water slinken
op sereen verstild strand

Het minnekozend gekrabbeld
vertoeft nog in speelse rust
warme korrels nat gekust
in teder liefdesgekanbbel

Als een plots vlagende bries
wolken doet opzwellen
de zon straf omknellen
in grijs doorschijnend vlies

Dan laat traaf verdicht duister
de hemel onverschrokken
het helder licht opslokken
in zwaar geboeide kluister

Schuimende torens door breken
geselend het witte zand
verdrinken dit stille land
aan rauwe krachten bezweken.

Ginds in de verte zie ik iets
Wat zal het zijn
Zal ik er naartoe zwemmen
Misschien is het niets
Ik zie het al het is een dolfijn.

Och wat is hij lief
Spartelend in het water
Klappend met zijn vinnen
Hij steelt mijn hart de dief
Ik hoop dat ik zijn vriendschap kan winnen.

Samen worden we vrienden
Voor het leven
Zwemmend aan zijn vinnen
Wat wil ik hem, veel liefde geven
Wat moet ik zonder
Mijn vriend beginnen.

Het donkere water van het meer
laat zoute tranen dromen
om zich te vermengen met
de haarde werkelijkheid
zal het blijven stromen.

Wordt het opgevangen
door een waterlelie
glijd het zachtjes over water
wanneer de storm de overhand krijg
zie je het verdriet ooit weer een keer.

Donkere zijde zit aan ieder zijn kant
schemert het over rivieren
koester je mooiste fantasie
ooit strand het puur geluk
aan een andere waterkant.

Hemellicht klaren donkere wolken,
de hoop doet duisternis verbleken
eenzaamheid zal blijk'lijk
vervagen,
miljoenen zielen zoeken het licht
die donkere paden openstellen,
wegen naar verdraagzaamheid
en vrede,
verworven met een beetje
menselijkheid,
die uiteindelijk in ieders hart
schuilt,
ontwaard in een illusie van
wederzijds respect,
dat vrede in het licht van hoop,
een nietig gegeven blijkt te
zijn.

Jouw ogen hebben mij geraakt
ik warm kleed, jij bijna naakt
en al verstond ik niet jouw taal
jouw ogen vormden een
verhaal
ik was zo rijk en jij zo arm
jij was zo koud en ik zo warm
mijn hart sprak:geef,en blijft steeds geven
het gaf jou hoop en sterker leven
jouw ogen diep in mijn gedachten
maakten los waar jij op wachtte
liefde van jezus gaf ik jou
jij leerde van zijn troost en trouw
Hij gaf zijn leven en in jouw ogen
zie ik wat wij nu vast geloven
want met het oog op hem gericht
zie ik toekomst in jouw gezicht.

Vaak is hij heel mooi om naar te kijken,
maar je kan er ook in verdrinken.
Je moet uitkijken met waar je loopt,
anders kun je jezelf bezeren.
De zee is onvoorspelbaar.
Als je er naar kijkt komt er geen einde aan.
De zee zit vol tranen,
maar ook vol schittering.
In de zee zit veel stroming,
soms is de zee ook heel stil.
Als je dreigt te verdrinken,
heb je zo nu en dan een helpende hand nodig.
Je kunt er iets van verwachten ,
maar het niet krijgen.
Zout op een open wond doet pijn,
water kan helpen verzachten.
De harde wind bij zee kan helpen vergeten,
of juist een plekje geven.
De zee is om bij stil te staan,
door de wind ga je vanzelf de juiste weg in.
Je kunt niet altijd alleen tegen de harde stroming in,
een duwtje in de rug kan nooit kwaad.
Na een lange tijd kun je jezelf redden,
al is dat soms heel erg moeilijk.
Iedereen heeft er andere gedachtes over,
en je kunt het zelf zo fijn maken als je wilt
De zee is om nooit te vergeten,
het is eigenlijk net als een leven.

de dauw druppelt van de morgen
glazen parels tonen zacht
stukjes toekomst
opgeborgen
ondoorzichtigheid verwacht

vogels laten bomen ruisen
geven stem
aan wat niet praat
en de aarde schudt haar dekens
laat ons weten hoe het gaat

en ik slaap
droom mijn eigen stukje wereld
ver van al wat nu begint
van de strijd om elke morgen
van de zon
die dagen wint
ik slaap in het verleden
waar mijn ziel ooit is gegroeid
om de wortels te herkennen
van mijn boom
die hier nu bloeit

de dauw druppelt van de morgen
glazen parels in mijn mond
ik kan de woorden ervan spreken
nieuwe woorden
oude grond

Christien mooi meisje met je donkere haren.

Hoort niet in een kooi.

Een engel zo mooi.

Jou ogen kijken ons aan.

Ik denk wat ben jij ver  van ons vandaan.

Ik roep jou naam,en je luistert.

En jou stem klinkt door de gang

Dat jij ons hoort .

Mooi meisje zo lief en teer.

Als een engel,soms een bengel.

Jou lach mag er zijn.

Echt je bent niet meer klein.

Maar je bent zeer fijn.

Laat jou lach voor iedereen.
Een zonnestraal zijn.

Gelukkig zijn is ons streven
iedereen wil het graag zijn.
Dat intens gelukkig zijn beleven
maar soms doet het zo'n pijn.

Pijn om wat je meemaakt
je denkt ik ben alleen.
Iets wat je diep raakt
maar kijk eens om je heen.

Iedereen heeft verdriet
om het één of om het ander.
Maar dat zie je dan niet
we moeten er zijn voor elkander

Ik voel de wind door mijn haren,
Nat zand tussen mijn tenen.
En zo om de paar seconden,
Een golf water tegen mijn benen.

Een stuk van mij verwijderd,
Ontstaan de golven in de zee.
Ze stromen naar mijn voeten toe,
En nemen groenige plantjes met zich mee.

Langzaam trekt de zee zich terug,
Even staan mijn voeten droog.
Maar na een paar seconden,
Duwen de golven het water weer omhoog.

De helder blauwe lucht wordt langzaam roze en geel,
De zon zakt in de zee.
En neemt al het licht van de dag,
Heel langzaam met zich mee.
Tijd om naar huis tegaan.

Het hart soms koud en leeg,
Emoties ,gevoelens brengen dit teweeg…
Haat, onwetend zelfs onverwerkte smart,
Vult het hart….vult het hart…

Soms een beetje warmte moet zich vullen,
Het hart heeft het nodig zich in te hullen….
Liefde, kennis en waardering voor de medemens,
Vult het hart zo heel intens…..

Het hart dat in zijn ritme wil bewegen,
Zet het open, zo alleen kom je het tegen…
Laat liefde stromen…
Vul het met je dromen….
Vul het hart…………vul het hart……….