AFSCHEID

Zacht opende ik,de deur van je kamer,
binnen hing de stilte
als een nevel,
en omvatte alles om je heen
je zweefde al
tussen aarde en hemel
zo mocht ik
je tranen drogen
die langzaam kwamen
als regenbogen.
De blik in je ogen
zegde zonder woorden
het vechten werd je moe
alleen nog afscheid nemen
wou je doen.
Stil ging je mee,
het onbekende kwam je halen
en zacht omsloot jou de dood
om je naar andere sferen
te dragen.
(uit Aarde, Liefde, Verdriet door Celina Hertog)
Dit gedicht greep me heel erg aan. Zo voelde ik het ook aan toen ik mijn schoonzus bezocht op haar laatste levensdag..




















