Versje

Herfst,
zie de blaadjes vallen, overal in't rond
ja bij honderdtallen, zweven ze naar de grond.
eerst zo groen en glanzend,
schitterend in de zon.
dan op straat al dansend,
geel en bruin rondom.
Zie ze maar eens jagen
Herfst wat ben je stout
alle blaadjes klagen
Het is voor ons te koud.

Dit versje heb ik gekregen van een lieve chatvriendin. Bedankt Nettie.

Ik droomde dat ik lag in zee
te drijven stuurloos stijf van angst
dat ik verdrinken zou
ik schreeuwde:
help me, red me gauw
een stem zei:
zwemmen jij met kracht
en spreid en sluit
mijn droom was uit
ik had mijzelf
aan land gebracht
(Nanie Kuiper)

Ga met een blij gezicht door het leven
en zing een lied op z'n tijd
Laat anderen mopperen, luieren en klagen
van zeuren komt slechts narigheid

Wat er ook gebeurt
wat je ooit zult doen
alles is vergeven
met een dikke zoen

Beminnen en bemind worden
is de zon aan twee kanten voelen verschijnen

Al hagelt en stormt het
en rammelt de herfst aan je deur
Al heerst koning winter
met zijn ijskoude willekeur
Bewaar dan van binnen
je vrolijke zomerhumeur

Zoek van 't kwade dat je treft
steeds het goede kantje
Zelfs het zwartste wolkje
heeft nog een zilveren kantje

Dit is mijn eerste kaart voor de komende feestdagen. Heb er nog veel te maken.

Wees zuinig op je vrienden
de échte meen ik dan
Omdat je in het leven
niet zonder vriendschap kan.
Als alle mensen op aarde
hand in hand tezamen gaan
krijgt het leven veel meer waarde
breekt eindelijk de vrede aan.

In ieder jaargetijde
op elk uur van de dag
bij zon of regen beide
bij storm of hagelslag
kun je me toch ontmoeten
al is 't maar op papier
mijn hartelijke groeten
en wensen vind je hier

Traagzaam trekt de witte wagen
   door de stille strate toen,
en 't is weenen, en 't is klagen
   dat ze bin' de wijte doen!
Stap voor stap, zoo gaan de peerden,
   traagzaam, treurig, stille en stom,
en zij kijken, of 't hun deerde,
   dikwijls naar hun' meester om;
naar hun' meester, die te morgen
   zijn beminde peerdenpaar,
onder 't kammen en 't bezorgen,
   zei de droeve nieuwemaar.
"Baai," zoo sprak hij, "Baai en Blesse",
   heden moeten...stille! fraai!
Moeten wij naar de uitvaartmesse,
   met den wagen, Blesse en Baai!"
En toen, na zijn hand te doppen
   in 't gewijde water klaar,
zegent hij de hooge koppen
   van 't onachtzaam peerdenpaar.
En hij kust en kruist ze beiden,
   en "gij," zegt hij, "Blesse en Baai,
moet een lijk naar 't kerkhof leiden,
   Baai en Blesse, stille! fraai!
Schuimen zoudt ge en lastig zweten,
   zoo 'k u zonder wete liet
van de mare, en zoudt verheeten,
   gave ik u den zegen niet!"
En hij zelve kruist en wijdt hem,
   eer hij ze in den breidel vangt,
met het water, dat bezijd hem
   aan de ruwe bedspond hangt.
Want hij slaapt bij zijn beminde
   peerden en bezorgt ze trouw,
trouwer als voor eigen kinde
   eigen moeder zorgen zou.
Hij besproeit, en met gewijden
   pallem speerst hij peerd en stal,
om de lijkvaart te bevrijden
   van gevaar en ongeval.
Ha! wie weet hoeveel gevaren
   die niet hebben uit te staan,
die met peerden, - God bewaar' hen! -
   die met hunne meesters gaan?
Traagzaam rijdt en rolt de wagen,
   treurig door de strate voort,
en 't is krijschen en 't is klagen,
   dat men onder 't dekzeil hoort.
Stap voor stap zoo gaan de peerden,
   ziende naar hun' meester om;
stap voor stap, alsof 't hun deerde,
   traagzaam, treurig, stille... en stom!

Is van Guido Gezelle. Dit gedicht heb ik ooit in mijn jonge jaren uit het hoofd moeten leren.