Atlantis 

Plato (427 - 347 v.Chr.) heeft het in zijn laatste werken (Timaeus en Critias) over het eiland Atlantis. Timaeus is een filosoof en Critias was een verwant van Plato. Zij voeren in de gelijknamige werken het woord.  

Vooreerst een niet onbelangrijk detail: het verhaal over Atlantis was gebaseerd op een overlevering van de Egyptische priesters. 

Een beschaving (gevestigd op Atlantis) was eerst puur spiritueel, moreel hoogstaand en welvarend. Later werd ze decadent en op macht belust. De decadente Atlantiërs werden eerst verslagen door de (heldhaftige) Atheners maar ze zouden uiteindelijk samen met hen ten onder gaan in een reusachtige natuurramp. 

Meer en meer raakt men ervan overtuigd dat Plato met zijn laatste werken in feite een profetische boodschap wil verkondigen.

Spiritualiteit en rechtschapenheid zijn de enige waarden. Egocentrisme en het streven naar macht leiden tot de ondergang van de mens. 
 

Ook Jezus was - net als Socrates en Plato - ooit in de leer bij de Egyptische priesters. Socrates werd ter dood veroordeeld voor zijn afwijkend maar geweldloos gedachtegoed. Plato liep wellicht op het einde van zijn leven eveneens gevaar. En wat met Jezus is gebeurd, weet iedereen.  

Toch benadrukte Plato dat Atlantis en zijn bewoners echt hadden bestaan.

En eigenlijk is het feit dat hij hier zo de nadruk op legde van groot belang. Hij vertelde dan wel vaak 'parabels' maar hij zou zijn reputatie nooit te grabbel hebben gegooid door expliciet te liegen.

Plato geeft verder een aantal details waardoor zijn profetische boodschap bijna 2500 jaar na zijn dood de mensheid blijft intrigeren.

Zo verging Atlantis volgens hem meer dan 9000 jaar eerder (dus meer dan 9000 jaar vóór Plato's tijd).

In één apocalyptische dag verdween het onder het water waardoor de oceaan op die plaats lange tijd onbevaarbaar bleef. Het zou zich namelijk maar net onder de waterspiegel hebben bevonden waardoor er zich op geringe diepte een grote modderpoel vormde.

De nadruk die Plato legt op de omvang van de catastrofe is trouwens extreem. Alsof hij eens te meer wou aantonen dat hij zeker was van zijn stuk.

Hij was ook duidelijk over de locatie van het eiland. Het was gelegen in de Atlantische oceaan, voorbij van de Zuilen van Heracles (het huidige Gibraltar).

Het lijkt er steeds meer op dat Plato wilde aantonen dat Atlantis inderdaad echt had bestaan.

Waarom vermeldde hij het tijdstip? Waarom had hij het over de aard van de catastrofe? En waarom over de plaats waar Atlantis was gelegen?

Hij had zich toch even goed kunnen beperken tot algemeenheden aangezien die zaken voor het verhaal van geen belang waren? Trouwens, ze maakten het verhaal eigenlijk ongeloofwaardig. En dat terwijl hij de mensen net had bezworen dat het op waarheid berustte.

Er is in feite maar één reden te bedenken waarom hij die ongeloofwaardige details toch heeft vermeld: hij was er van overtuigd dat ze klopten.

En vandaag zijn er aanwijzingen dat dit inderdaad het geval was.

Dat een eiland in één dag onder water zou kunnen verdwijnen, was volgens velen het bewijs dat Atlantis verzonnen was.

Nu blijkt echter dat het best realiteit kan zijn geweest.

Wat er precies is gebeurd, weet niemand met zekerheid maar er zijn wetenschappelijke onderzoeken die aantonen dat een komeet 12.000 jaar geleden de aarde heeft getroffen. Er is echter geen wetenschapper die kan voorspellen wat er zou gebeuren als een komeet zou inslaan op een kilometersdikke ijskap. En het staat ondertussen vast dat kometen niet noodzakelijk sporen nalaten. Wat met zich meebrengt dat het misschien om meer dan één komeet (of brokstukken van een komeet) ging. Een groot deel van de ijskap zou in geen tijd zijn gesmolten. Een gigantisch deel ervan zou zijn verschoven en in de Atlantische oceaan zijn beland. De vloedgolf die daardoor ontstond zou ronduit onvoorstelbaar zijn geweest. Tevens bracht de komeetinslag ongetwijfeld nog andere natuurrampen met zich mee zoals wereldwijde aardverschuivingen, orkanen en stortregens.

Het is de tijd waarin men de legendarische zondvloed moet situeren.

Plato beschreef niet alleen de wereldramp, hij dateerde ze ook.

En het blijkt nu goed mogelijk dat die twee 'verzonnen' details, in feite griezelig nauwkeurig waren.

Is het dan dwaas om te veronderstellen dat ook het derde - even onnodige als onmogelijke detail - wel eens zou kunnen kloppen?

Naast de aard en het tijdstip van de catastrofe, kan ook de ligging van Atlantis - voorbij de Straat van Gibraltar - niet worden weerlegd. Het staat zelfs vast dat er in de Atlantische oceaan op het einde van de laatste ijstijd - veel meer dan nu het geval is - grote stukken land boven het wateroppervlak uitstaken (ook al iets dat Plato normaal gezien niet kón weten).

De meest geschikte locatie voor Atlantis lijkt echter eerder ten noorden van Gibraltar te liggen, wat niet noodzakelijk in tegenspraak is met het verhaal.

Atlantis zou een eiland - of eilandengroep? - kunnen zijn geweest waarvan het grootste deel zich 12.000 jaar geleden maar net boven de zeespiegel bevond. Het was wellicht gelegen in de Atlantische oceaan, ten noordwesten van Spanje, op de (toenmalige) onderzeese rand van wat men nu het West-Europese bekken noemt. Op de rand van dat bekken gaat het vandaag plots van circa 100 naar meer dan 4000 meter diepte.

In de oceaan zijn er ter hoogte van Portugal sinds de 14° eeuw al minstens 18 reusachtige aardbevingen geweest waarvan deze in 1755 één van de grootste was uit de recente geschiedenis (geschatte kracht: 9 op de schaal van Richter). Enorme vloedgolven waren vaak het gevolg. Het hoeft dus geen betoog dat die vloedgolven ook in vroegere tijden zijn voorgekomen. Alles wat van Atlantis overbleef, is daardoor ongetwijfeld in de diepzee gesleurd.

Van een bouwwerk dat 12.000 jaar geleden naar de 4000 meter diepe oceaanbodem zou zijn gestort, kan men zo goed als onmogelijk nog iets terugvinden. De stroming heeft immers duizenden jaren de tijd gehad om de brokstukken weg te sleuren of te bedekken met tonnen sedimenten.

Overigens is de druk van het water al op een diepte van meer dan 1000 meter zodanig hoog dat een onderzoek van de zeebodem alleen mogelijk is met de meest gesofisticeerde apparatuur die dan nog alleen maar geschikt is voor kleinschalige projecten.

Het is echter de vraag of de overheden - als ze al iets van Atlantis zouden terugvinden - dat aan de gewone burger zouden meedelen.

De ontdekking van Atlantis zou immers tot een kettingreactie leiden waardoor ook andere geheimen over de evolutie van de mens kunnen worden blootgelegd.

Macht, iets waar de meesten onder ons ondanks alles naar opkijken, zou daardoor wel eens al zijn glorie kunnen verliezen. En er is geen enkele machthebber die dat graag zou zien gebeuren.

Misschien is het zelfs goed dat we in het ongewisse worden gelaten. De geschiedenis leert immers hoe machthebbers zich gedragen tegenover diegenen die hun macht negeren. Niet alleen Socrates, Plato en Jezus, ook de eerste Christenen (en met hen vele anderen) konden en kunnen er van meespreken.

wordt vervolgd

www.evawaseerst.be

Atlantis

Plato (427 - 347 v.Chr.) heeft het in één van zijn laatse werken ('Critias’) over het eiland Atlantis. Critias was diegene die in het gelijknamige werk het woord voert. Hij was een verwant van Plato.

Vooreerst een niet onbelangrijk detail: het staat zo goed als vast dat 'Critias' voor een deel gebaseerd was op geschriften van de Egyptische priesters.

Het verhaal is ongetwijfeld voor een deel fictie. Toch benadrukte Plato dat het gebaseerd was op een waargebeurd verhaal.

En eigenlijk is het feit dat hij hier zo de nadruk op legde van groot belang. Hij vertelde dan wel vaak 'parabels' maar hij zou zijn reputatie nooit te grabbel hebben gegooid door expliciet te liegen.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat alleen al door Plato's ongewone statement ontelbare mensen geloven dat Atlantis echt heeft bestaan.

Enkele vaststellingen die uit 'Critias' naar voor komen:

- 'in den beginne' hadden de goden de aarde verdeeld onder elkaar. Ze gaven met zachte hand leiding aan de mensen;

- op Atlantis leefde eerst een hoogwaardige beschaving die echter rond de tijd van de grote catastrofe decadent was geworden;

- die decadentie was het gevolg van een vermenging met minderwaardige mensenrassen;

- de Atlantiërs gingen de strijd aan met de Atheners maar ze zouden samen met de hen ten onder gaan in een reusachtige natuurramp. Hierbij werd hun eiland volledig van de kaart geveegd;

- de weinige overlevenden waren diegenen die zich in de (Griekse) bergen ophielden. Ze waren te weinig ontwikkeld om het verhaal te bewaren voor het nageslacht.

Plato geeft verder een aantal details die het verhaal echt wel geloofwaardig maken.

Volgens Plato verging het eiland meer dan 9000 jaar vóór zijn tijd.

In één apocalyptische dag zou het onder het wateroppervlak zijn verdwenen waardoor de oceaan op die plaats lange tijd onbevaarbaar bleef. Het zou zich namelijk maar net onder de waterspiegel hebben bevonden waardoor er zich op geringe diepte een grote modderpoel vormde.

Pas recent heeft men met de modernste technieken uitsluitsel kunnen geven over de aard van de megacatastrofen en over het feit dat ze (niet toevallig) ongeveer 12.000 jaar geleden plaats vonden. Plato zat dus - relatief gezien - onwaarschijnlijk dicht in de buurt.

Dat een eiland in één dag onder water zou kunnen verdwijnen, was volgens velen het bewijs dat het verhaal verzonnen was.

Nu blijkt echter dat het best mogelijk kan zijn geweest.

Wat er precies is gebeurd, weet niemand met zekerheid maar er zijn wetenschappelijke onderzoeken die aantonen dat een komeet rond die tijd de aarde heeft getroffen. Er is trouwens geen wetenschapper die kan voorspellen wat er zou gebeuren als een komeet zou inslaan op een kilometersdikke ijskap. En het staat ondertussen vast dat kometen niet noodzakelijk sporen nalaten. Wat met zich meebrengt dat het misschien om meer dan één komeet (of brokstukken van een komeet) ging. Een groot deel van de ijskap zou in geen tijd zijn gesmolten. Een gigantisch deel ervan zou zijn verschoven en in de Atlantische oceaan zijn beland. De vloedgolf die daardoor ontstond zou ronduit onvoorstelbaar zijn geweest. Tevens bracht de komeetinslag ongetwijfeld nog andere natuurrampen met zich mee zoals wereldwijde aardverschuivingen, orkanen en stortregens.

Het is de tijd waarin men de legendarische zondvloed moet situeren.

'Critias' laat er niet de minste twijfel over bestaan: de catastrofe was van een enorme omvang. 

Plato was ook duidelijk over de locatie van het eiland. Het was gelegen in de Atlantische oceaan, voorbij van de Zuilen van Heracles (het huidige Gibraltar).

Het lijkt er steeds meer op dat Plato wilde aantonen dat Atlantis inderdaad een realiteit was geweest. Niet alleen was er zijn expliciete statement. Maar waarom vermeldde hij de periode waarin en de wijze waarop het eiland was vergaan? Dit zijn zaken die voor het verhaal van geen belang waren en die zo vergezocht lijken dat ze op het eerste zicht onmogelijk waar kunnen zijn geweest.

En toch zijn er nu aanwijzingen dat ze kloppen.

Dat Plato in staat was om de wereldramp die 10.000 jaar vóór zijn tijd plaatsvond niet alleen te beschrijven maar ook te dateren, was geen bovennatuurlijke prestatie maar een extra aanwijzing dat hij beroep kon doen op kennis die afkomstig was van uitzonderlijke mensen: de Egyptische priesters.

www.evawaseerst.be

rubriek: de verklaring

Wetenschappers wisselen van mening over het antwoord op volgende vraag (Discovery Science).

Hoe zou de mens ooit kunnen overleven op een levensvatbare planeet die zich buiten ons zonnestelsel bevindt?

Het antwoord waarover iedereen het eens blijkt te zijn: 'Hopelijk zijn de wezens op die planeet minder ontwikkeld dan wij en zijn we tegen die tijd in staat om ons bewustzijn over te planten in één van hen. Het zou de beste manier zijn om alle obstakels die eigen zijn aan de nieuwe planeet te overwinnen'.

Is het denkbaar dat de wetenschappers niet beseffen dat ze daarmee eigenlijk de verschijning van een superieur wezen op de planeet Aarde verklaren?

www.evawaseerst.be

Elke officiële reden voor het lange wachten op een maanbasis is simpelweg ongeloofwaardig. In de rand hiervan: sommigen halen er het tekort aan water bij om het uitstel van de bouw van een maanbasis te verklaren. Water is echter eenvoudig te onttrekken aan regoliet (maanstof) en maanstenen. NASA heeft het niet aan onze neus gehangen maar men moet al kort na de eerste maanlanding hebben geweten dat dit mogelijk was. Iets minder zeker was men in eerste instantie wellicht over het opgeslagen ijs in de maankraters aan de polen. Maar lang zal die onzekerheid niet hebben geduurd.

Indiase onbemande missies bevestigen enkel wat NASA al lang weet (hoewel NASA afgevaardigden het spelletje wellicht zullen meespelen en zullen doen alsof ze uit de lucht vallen): Water is nooit het probleem geweest voor de uitbouw van een maanbasis.

Het jaar 2020 wordt nu vooropgesteld.

Het lijkt onvoorstelbaar dat men tegen die tijd nog geen oplossing zou hebben gevonden voor het echte probleem ... het uitwissen van het onweerlegbaar bewijs dat de mens het resultaat is van een buitenaardse tussenkomst.

Hoewel ...

Uit het gezaghebbend wetenschappelijk magazine 'The New Scientist' van 29 april 2009: 'NASA zou tegen 2020 een permanente maanbasis willen. Uit meerdere hoeken wordt de druk echter groter om die plannen te schrappen en te focussen op Mars'.

www.evawaseerst.be


Alles wat men nodig heeft in het leven is onwetendheid en vertrouwen ... (Mark Twain, meester vrijmetselaar)

Voorwoord: 

Mitchell is maar een stukje van de puzzel maar na veel opzoekwerk over zijn persoon ben ik er van overtuigd dat hij voor honderd procent betrouwbaar is. Daarom volgt hierna een opsomming van zijn voornaamste beweringen:
- de aarde werd in het verleden bezocht door een buitenaardse beschaving;
- ik weet niet of die bezoeken nu nog plaatsvinden;
- UFO's (verschijnselen waarvoor men geen wetenschappelijke verklaring kan geven) houden verband met een buitenaardse technologie;
- heel wat nieuwe technologieën hebben we te danken aan kennis die niet van deze planeet afkomstig is;
- bij het Roswellincident was een buitenaards tuig betrokken;
- mijn eigen bevindingen werden mij bevestigd door integere en hooggeplaatste personen van wie ik de namen niet kan bekendmaken. Sommigen onder hen waren nauw betrokken bij het Apollo project. Er is geen twijfel mogelijk;
- de autoriteiten zijn op de hoogte maar ze zaaien verwarring zodat de waarheid voorlopig wordt verdoezeld;
- geheime dossiers werden onlangs openbaar gemaakt en de katholieke kerk heeft recentelijk verklaard dat het bestaan van buitenaards leven het katholieke geloof niet in de weg staat ... tekens aan de wand dat de volledige onthulling niet meer zover af is. De wereldwijde discussies die momenteel op het internet worden gevoerd zullen die onthulling trouwens bespoedigen. 
 

Mitchell zelf zegt van wel. Maar is dat wel zo?

Met die experimenten wou hij het bewustzijn van mensen op aarde beïnvloeden.

Zoiets zou toch enkel maar denkbaar zijn als de maan iets speciaals zou te bieden hebben waardoor die experimenten een kans op slagen zouden hebben? Wist Mitchell al vóór de lancering van Apollo 14 dat de maan inderdaad zoiets speciaals te bieden had? Het kan bijna niet anders.

Mitchell was een (zeer) goede vriend van Wernher Von Braun, zowat de grootste raketgeleerde ooit (na de oorlog werd de Nazi geleerde door de Amerikanen als het ware aanbeden). Hij maakte deel uit van het team van Von Braun. Zo ging hij samen met hem in afzondering om de maanlandingen voor te bereiden. Nu doen hardnekkige geruchten de ronde dat Von Braun in 1947 in Roswell was. Hij zou hebben gezegd dat wat er daar uit de lucht viel in geen geval van deze planeet afkomstig was.

Het probleem is - zoals steeds met zaken die de overheden liever gedekt houden - dat de getuigen hiervan niet erg geloofwaardig lijken.

De enige van wie we enigszins mogen verwachten dat hij ons hierover uitsluitsel zou geven, is Mitchell. Doch wat blijkt? Mitchell geeft geen uitsluitsel. Hij zegt dat Von Braun 'blijkbaar' in Roswell was. Gezien zijn Roswell obsessie en zijn nauwe band met Von Braun MOET Mitchell simpelweg Von Braun hierover hebben aangesproken. Hij zou dus met zekerheid moeten weten of Von Braun al dan niet in Roswell was.

Wat is hier aan de hand? Staat Mittchell onder druk? Waarom doet hij zo geheimzinnig? Waarom zegt hij dat 'mensen die het kunnen weten' ook bewijzen hebben gezien van een buitenaards bezoek maar waarom weigert hij telkens weer namen te noemen? Alsof hij kost wat kost wil vermijden dat er ook maar iemand anders bij betrokken wordt.

Was Von Braun - die overigens in 1977 overleed - één van zijn bronnen?

www.evawaseerst.be
rubriek: wat gebeurt er als we sterven?

Bijna dood ervaringen zijn fenomenen die velen in de loop van de geschiedenis hebben beschreven. Ontelbare mensen hebben ze meegemaakt. En telkens komen dezelfde elementen terug. 'Het leek alsof ik uit mijn lichaam trad.''Ik werd via een tunnel opgenomen in een wit licht dat één en al bewustzijn was.'

Bepaalde chemische reacties in de hersenen zouden volgens wetenschappers de bewuste evaringen teweeg brengen. Al bij al is het echter verre van zeker dat die verklaringen (veronderstellingen) kloppen. Zeker is wel dat bijna dood ervaringen sterk overeen komen met datgene wat sommige astronauten hebben meegemaakt. In de buurt van de maan bevinden zich mysterieuze witte lichten, dat staat vast. En op de maan voelden sommige astronauten hun bewustzijn zodanig sterk toenemen dat dit niet alleen het gevolg kan zijn geweest van het 'aanschouwen van onze blauwe planeet'. Ook dat staat vast.

En wat te denken van de honderdduizenden UFO waarnemingen overal ter wereld? Telkens weer gaat het om een lichtgevende vorm, als het ware een soort lichtschip.

Zijn we niet te snel met ons oordeel als we die UFO's telkens weer als fantasie bestempelen?

Religies en oeroude mythen geven ook een aanwijzing.

De ziel zou na de dood een wit licht tegemoet gaan. Ze zou een lange en moeilijke reis moeten maken naar dat licht. En enkel de rechtschapen ziel zou kans maken om de reis tot een goed einde te brengen. Vandaar dat het niet voor iedereen mogelijk is om zelfs in ideale omstandigheden - hoe onbedoeld cynisch dat ook klinkt - het licht tijdens een bijna dood ervaring waar te nemen.

In navolging van de rubriek over de maan: een aantal netelige vragen ...

De oude religies, UFO's, waarnemingen van astronauten, bijna dood ervaringen ... ze hebben het allemaal over een helder licht. Kan dat nog toeval zijn?

Bevindt dat licht zich misschien in de omgeving van de maan, vanwaar het af en toe de aarde bezoekt?

Wordt ons bewustzijn (onze ziel) gevoed van op de maan?

Met andere woorden: staat er op de maan een soort zender van bewustzijn? En staat er ook een soort ontvanger?

Hebben onze buitenaardse voorouders in onze hersenen een 'besturingssysteem' ingebouwd waardoor ons DNA in staat is om 'bewustzijn' op te vangen?

Niet alleen vragen, maar ook geloven staat vrij:

Ons bewustzijn komt inderdaad van onze buitenaardse voorouders.

Het is de enige logische verklaring waarom het bij de mens zo sterk is ontwikkeld dat elke vergelijking met dat van een andere aardse levensvorm absurd overkomt.

En het wordt 'gevoed' want het lijkt te groeien met de jaren (tenminste, bij diegenen die er voor openstaan).

Alleen spijtig dat ons bewustzijn pas naar buiten lijkt te komen als we sterven. Anders zouden we (net zoals de leden van het godenras dat ooit waren) nog in staat zijn om 'uit ons lichaam te treden' en het collectieve bewustzijn te vervoegen.

Het ontvangen en zenden van bewustzijn door middel van een buitenaardse technologie is overigens niet zó ver gezocht. Misschien is het zelfs - net zoals het internet nu - binnen pakweg honderd jaar volledig ingeburgerd. Er zijn tenslotte al zoveel technologieën waar de gewone burger vandaag kop noch staart aan krijgt.

Daarbij waren onze buitenaardse bezoekers tot dingen in staat waar onze genieën vandaag enkel kunnen van dromen (hoewel die dromen dankzij de maanlandingen en de superieure technologie die men op de maan heeft ontdekt misschien spoedig werkelijkheid worden).

Waarom zouden we zomaar aannemen dat experimenten op de maan, die tot doel hadden het bewustzijn van bepaalde mensen op aarde te beïnvloeden, zich hebben beperkt tot de zogenaamd persoonlijke intitiatieven van Edgar Mitchell?

Terzijde: Mitchell lijkt nooit anderen te willen compromitteren. Toch wordt het meer en meer duidelijk dat ook hij niet alles zegt wat hij weet.

Het staat trouwens vast dat mensen zoals een Wernher Von Braun, misschien wel één van de grootste raketgeleerden ooit en werkzaam bij NASA, een sterk voorstander was van de experimenten. Von Braun was ooit lid van Nazi Duitsland maar werd door de Amerikanen na de oorlog met open armen ontvangen. Hij was één van de bevoorrechte getuigen van het Rosswell incident.

Zo verklaarde Clark C. McClelland, voormalig testpiloot bij NASA (en u raadt het: één van de mensen die als ongeloofwaardig worden afgeschilderd), dat Von Braun hem in vertrouwen heeft gezegd dat hij het neergestorte tuig met eigen ogen had gezien. Hij was er van overtuigd dat het niet van deze planeet afkomstig was. McClelland moest hem beloven dat hij er nooit met iemand zou over praten. Iets wat hij dus toch heeft gedaan maar dan wel jaren nadat Von Braun was gestorven.

www.evawaseerst.be

Professor Michel Barsoum van de universiteit van Philadelphia is formeel: 'Een klein maar significant aantal bouwblokken van het hoger gelegen deel van de piramide van Khufu bestaat uit gemalen zandsteen die werd gebonden door er een soort cement aan toe te voegen. De blokken werden ter plaatse in een houten mal gegoten.' Uit het onderzoek blijkt dat deze kunstmatig gefabriceerde bouwblokken zowat 4500 jaar oud zijn. De resultaten van het onderzoek werden in december 2006 gepubliceerd in het wetenschappelijke magazine ‘Nature’. Zahi Hawass, secretaris-generaal van het Egyptische 'Supreme Council of Antiquities' is in alle staten: 'Dit is een idiote conclusie'. Volgens hem zijn de bewuste bouwblokken afkomstig van restauraties die een paar duizend jaar na Khufu plaatsvonden. Iets wat door de onderzoekers uitdrukkelijk wordt tegengesproken.

Volgens sommigen is het nu duidelijk hoe de piramiden werden gebouwd. Er blijven echter nog een groot aantal vragen onbeantwoord.

Waarom heeft men niet alle blokken hoger op de piramide op dezelfde wijze gefabriceerd? Hoe heeft men de reusachtige granieten blokken binnen in de piramide ter plaatse gebracht? Waarom heeft men eerdere gelijkaardige conclusies (van andere wetenschappers) zo lang in het belachelijke getrokken? Hoe is het mogelijk dat men het gebruik van die (superieure) cement zo lang over het hoofd heeft gezien (er moeten toch heel wat andere monumenten daarmee zijn gerestaureerd)? ...

Alle andere vragen (zie verder in de tekst) blijven trouwens onbeantwoord. De mysteries zijn er door deze ontdekking dus niet minder op geworden.

Wie even doordenkt, zou wel eens kunnen concluderen dat het inderdaad om restauraties ging. Restauraties die echter niet pakweg 2000 jaar later door de Romeinen, maar wel in opdracht van Khufu zelf werden uitgevoerd. Het is namelijk best mogelijk dat net de bouwblokken van de bovenste lagen van de piramiden het meeste hadden geleden onder de erosie toen de oude Egyptenaren zowat 5000 jaar geleden de piramiden ontdekten. En de snelste en makkelijkste manier om die bouwblokken te vervangen bestond erin ze ter plaatse te vormen.

Er zijn nog veel onduidelijkheden maar als dat effectief zo is gebeurd dan zou dit zonder meer de evolutie van de mens op zijn kop zetten. Het zou voor heel wat gerenommeerde wetenschappers ook een persoonlijk drama betekenen omdat hun leven nu eenmaal is opgebouwd rond een andere theorie, namelijk: Khufu en niemand anders was de opdrachtgever voor de volledige bouw van de grootste piramide. Misschien zouden de autoriteiten zelfs moeten bekennen wat ze al lang weten: een andere beschaving dan de Egyptische heeft de echte piramiden gebouwd. Er zal echter nog veel water naar zee vloeien vooraleer het zo ver is. Voorlopig is het dus wachten op hun tegenzet.

Om maar te zeggen dat de controverse blijft voortduren …

 Professor Michel Barsoum van de universiteit van Philadelphia is formeel: na grondig onderzoek waarbij met alles rekening werd gehouden - ook met eventuele latere restauraties - blijkt dat een groot deel van de bouwblokken van de piramide van Khufu kunstmatig werd gefabriceerd. Het is zo goed als zeker dat de oorspronkelijke bouwblokken niet afkomstig zijn van kalksteen die op een natuurlijke wijze werd gevormd. (De resultaten van het onderzoek werden in december 2006 gepubliceerd in het wetenschappelijke magazine ‘Nature’.) Zahi Hawass, secretaris-generaal van het Egyptische 'Supreme Council of Antiquities' is in alle staten.

Om maar te zeggen dat de controverse blijft bestaan …

Verbijstering en ongeloof: dat was de reactie van de wetenschap toen duidelijk werd dat de grotschilderingen in Chauvet meer dan 15.000 jaar ouder zijn dan men voor mogelijk hield (dit komt uit het wetenschappelijk tijdschrift ‘Science American’).

Magistrale kunst kwam blijkbaar uit het niets. De prehistorici moeten hun huiswerk overdoen. Dat is - onder meer - de mening van de Franse onderzoekster Helène Valladas van het Franse laboratorium voor klimaat- en milieuwetenschappen (haar onderzoek werd gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift ‘Nature’).

Er zijn echter geen superieure rassen … enkel superieure mensen. Het zijn diegenen die door één of andere genetische toevalligheid nog sporen van de eerste Cro Magnon in zich dragen. En die mensen komen in alle rassen voor. Ze voelen medeleven en zeker geen haat. Ze leven volgens hun innerlijke waarden, hebben een rechtvaardig oordeel, zijn niet op macht belust en zijn niet egocentrisch ... en ze maken spijtig genoeg geen kans tegen hun op macht beluste tegenhanger. Een alfamannetje of -vrouwtje zal men bij hen dus tevergeefs zoeken. Met andere woorden: ze leven een onopgemerkt bestaan.

Men mag er gerust van uitgaan dat Basken altijd buitengewoon honkvast zijn geweest. Lang vóór de Romeinen in Europa hun intrede deden, vormden ze al een afzonderlijke gemeenschap. Het lijkt alsof alle overheersers uit de gekende geschiedenis ervoor kozen om hen met rust te laten.

Toch blijken heel wat volken wereldwijd opmerkelijk veel genetische overeenkomsten te vertonen met de Basken.

Ook hun taal, het Euskera, dat zowat als de oudste taal ter wereld wordt beschouwd, moet op één of andere manier tot in vele uithoeken zijn doorgedrongen want de overeenkomsten met andere talen zijn hoe dan ook opvallend.

De gemeenschappelijke banden met andere volken hebben dan ook waarschijnlijk niets te maken met hun - al bij al beperkte - uittocht in latere tijden. Die banden zouden eerder dateren van vóór de periode dat ze zich gingen afzonderen. Een afzondering die trouwens alles te maken had met de megacatastrofen (12.000 v. Chr.).

Het legendarische samenhorigheidsgevoel van de Basken zou een gevolg kunnen zijn van het collectieve trauma dat de Cro Magnon circa 12.000 jaar geleden heeft opgelopen.

Overigens was het trauma wereldwijd.

Een komeetinslag zorgde voor een klimaatschok. De ijskap smolt voor een groot deel binnen de kortste tijd en de zeespiegel steeg catastrofaal. Aardverschuivingen en vloedgolven zorgden voor de rest.

Een aantal Cro Magnon troepte samen in het huidige Baskenland, onder de beschermende invloed van de Pyreneeën.

 Zou het kunnen dat er in de Atlantische oceaan - in de Golf van Biskaje - 12.000 jaar geleden een eiland is vergaan waarop een groot aantal Cro Magnon leefde? En behoorden de weinige overlevenden tot diegenen die in Baskenland hun toevlucht zochten?

www.evawaseerst.be

Samen met de piramiden van Gizeh is de grote Sfinx één van de bouwwerken uit de oudheid die de mensheid met verstomming slaat. Het reusachtige beeld van een leeuwenlichaam met een faraohoofd is 73 meter lang, 6 meter breed en 20 meter hoog. Volgens de officiële versie zou farao Khafra (Chefren) de Sfinx hebben laten bouwen.

De bewijzen hiervoor zijn echter mager. Zo bevat een inscriptie aan de voet van de Sfinx een gedeelte van de naam van Khafra. Die inscriptie stelt echter niet zoveel voor omdat ze afkomstig is van een farao die zowat 1000 jaar na Khafra regeerde (Thoetmoses IV) en die misschien nog minder wist over de Sfinx dan wat wij er nu over weten. (De Sfinx, die voor het grootste gedeelte onder het zand was bedolven, zou in een visioen zijn verschenen aan de jonge Thoetmoses. Hij zou er voor zorgen dat de prins farao werd op voorwaarde dat hij hem zou uitgraven. Zo geschiedde.)

Verder zou een standbeeld van Khafra zijn opgegraven in de buurt van het monument. En ten slotte zou het hoofd van de Sfinx gelijkenis vertonen met dat van de farao.

Niets weerlegt echter de alternatieve versie die zegt dat de Sfinx, net zoals de piramiden, oorspronkelijk werd opgericht door een beschaving die lang voor deze van de oude Egyptenaren bloeide. De Egyptenaren zouden hem, net zoals ze dat met de piramiden hebben gedaan, enkel hebben gerestaureerd.

Waarom denkt men dat?

De Sfinx heeft heel wat te lijden gehad van erosie die na grondig onderzoek lijkt te zijn veroorzaakt door regen. En men moet volgens sommigen al teruggaan tot het einde van de laatste ijstijd vooraleer er voldoende water uit de lucht viel om die erosie te kunnen verklaren.

Er is echter ook de merkwaardige vaststelling dat de verhouding van het hoofd tegenover de rest van het lichaam niet klopt.

Wie voor de Sfinx staat, is overweldigd en ziet de proportionele verhoudingen niet, doch wie een luchtfoto bekijkt, merkt het wel degelijk op. Het hoofd valt te klein uit tegenover de rest van het lichaam. Dit wijst er op dat het oorspronkelijk iets heel anders voorstelde dan farao Khafra.

Kunstwerken noch geschriften verwijzen naar mensen die bij de bouw van de Sfinx betrokken waren. Er wordt nergens een toespeling gemaakt - laat staan dat men in detail zou treden - naar een opdrachtgever noch naar de wijze waarop men hem (of haar?) zou hebben uitgehouwen.

Net zoals dat voor de piramiden het geval is, is het ongelooflijk dat de Egyptenaren nergens aantekeningen zouden hebben gemaakt over de Sfinx. Ze verheerlijkten in hun geschriften en kunstwerken immers al hun verwezenlijkingen. Als Khafra de opdrachtgever zou zijn geweest dan lijkt het er sterk op dat men vanaf de eerste dag een (verloren) strijd heeft moeten voeren tegen de zandstormen. Men is het er namelijk hoe langer hoe meer over eens dat de Sfinx - in de veronderstelling dat de officiële versie over zijn leeftijd klopt - zowat zijn hele bestaan voor een groot deel onder het zand zat. Hadden de bouwers dan niet kunnen voorzien dat zandstormen hem zouden begraven?

Misschien moet men het bouwwerk (kunstwerk) plaatsen in een tijd waarin Egypte geen woestijn was maar een land met veel groen. En de enige periode die hiervoor in aanmerking komt, ligt vóór de grote opwarming, de enorme catastrofen en de zondvloed. En dat is zowat 12.000 jaar geleden. De officiële versie over de bouwers van de Sfinx heeft dus - net als deze over de piramiden - heel wat hiaten.

Waarom geeft men niet gewoon toe dat men niet zeker weet wie de Sfinx heeft uitgehouwen? Net zoals men er niet zeker van kan zijn wie de echte piramiden heeft gebouwd.

Ten slotte blijven er hardnekkige geruchten de ronde doen dat er zich onder de Sfinx ruimten zouden bevinden die de geheime kennis van een vergane beschaving zouden bevatten. Beweringen die door de officiële kanalen als ongeloofwaardige complottheorieën worden afgedaan.

Toch hebben onderzoekers met seismologische en sonarapparatuur vastgesteld dat er zich inderdaad ruimten onder de Sfinx bevinden. Er zou zelfs een ondergrondse tunnel naar de piramide van Khafra lopen. Men is dan ook met de uitgravingen begonnen. Op het ogenblik dat men echter verwachtte resultaten te boeken, werden de werken stopgezet. De overheid vreesde voor de stabiliteit van het bouwwerk.

Toen men in 2002 de smalle schachten van de piramide van Khufu met een robot doorzocht, stootte men na tientallen meters op een massieve deur die de doorgang blokkeerde. Men boorde een gat in de 'deur' waarna men met een camera vaststelde dat er 18 centimeter verder opnieuw een gelijkaardig obstakel de weg versperde.

Waarom duurt het ondertussen al jaren vooraleer men die 18 extra centimeter kan overbruggen? Kan men zich dan blijven beroepen op het gebrek aan technische mogelijkheden?

Is het te verwonderen dat velen er van overtuigd zijn dat de overheden enkel datgene tonen aan de burgers wat ze hen willen tonen. En dat ze dus zaken verborgen houden.

Waarom wordt bijvoorbeeld de verklaring voor de geheimzinnige schachten in de piramide van Khufu als vanzelfsprekend aanvaard? De ziel van de farao zou namelijk via die schachten makkelijker de sterren kunnen vervoegen. Dat deze schachten dus onderweg werden geblokkeerd door massieve stenen deuren, was volgens de 'echte kenners' geen probleem: de ziel van de farao kon namelijk overal doorheen.

Allemaal goed en wel maar als de ziel van de farao dan toch overal doorheen kon, waarom heeft men zich dan onmenselijke inspanningen getroost om die schachten in de piramiden te verwerken? De ziel van de farao kon dan toch even goed door de gewone deur naar buiten of als het dan toch moest: door de muren?

Is het niet mogelijk dat de schachten een bedoeling hadden die niets met geloof te maken had? Dat ze ontworpen werden door een beschaving die niet zozeer op religie maar veeleer op zichzelf vertrouwde?

Een dergelijke beschaving komt in de geschiedenisboeken echter niet voor. Wellicht omdat ze duizenden jaren voor de Egyptische van de aardbodem was verdwenen ...

De autoriteiten wéten niet waarvoor de echte piramiden - noch de sarcofagen, noch de schachten - dienden. Ook zij moeten beseffen dat té veel mysteries de echte piramiden omringen. Ze zouden toch op zijn minst kunnen toegeven dat ze twijfelen aan zowat alles wat met de echte piramiden te maken heeft.

En toch doen ze alsof ze de wijsheid in pacht hebben.

www.evawaseerst.be

Van het DNA, het onvoorstelbaar ingewikkelde brein van elke cel en een miniatuur universum op zich, weet de wetenschap letterlijk zo goed als niets af.

Ze kan dus ook niet zien wat er aan het menselijk DNA zo speciaal is.

Toch zit er in het DNA van onze hersenen een mysterieus (figuurlijk) doosje verborgen met bewustzijn. En het lijkt erop dat dit bewustzijn kan groeien met de jaren ... alsof het van buitenaf wordt gevoed. Tenminste ... bij diegenen die er voor openstaan.

Het merkwaardige is dat het doosje bij geen enkele andere levensvorm op aarde voorkomt.

Het is er dan ook door onze buitenaardse voorouders ingeplant.

Alleen spijtig dat de inhoud van het doosje pas naar buiten lijkt te komen op het ogenblik dat we sterven. Anders zouden we (net als de Atlantiërs) nog in staat zijn om bewust toe te treden tot het collectieve bewustzijn.

Natuurlijk klinkt dit al te gek. Maar er zijn ongetwijfeld astronauten die dit absoluut zo gek nog niet vinden. Op de maan voelden ze immers hun bewustzijn zodanig sterk toenemen dat dit niet alleen het gevolg kan zijn geweest van het 'aanschouwen van onze blauwe planeet' (komaan zeg).

Trouwens, wees gerust: zover gezocht is dit alles niet. Er zijn tenslotte ook hier op aarde een massa technologieën waar de gewone burger kop noch staart aan krijgt. Daarbij waren onze buitenaardse bezoekers tot dingen in staat waar onze genieën vandaag enkel kunnen van dromen.

Wat gebeurt er als we sterven?

Dat het lichaam als stof en as tot de aarde behoort, is duidelijk. Maar wat gebeurt er met de ziel of de geest? En wat ís het bewustzijn eigenlijk? Is de menselijke geest in staat om een individueel bewustzijn te creëren of is hij enkel een soort ontvanger van bewustzijn? Is bewustzijn dus in feite overal rondom ons? En vanwaar komt het dan? Kunnen we er niet volledig in opgaan omdat ons lichaam dat verhindert?

In dat geval had Plato het bij het rechte eind. De menselijke geest zou pas vrijkomen bij de dood. Pas dan zou hij het grote witte licht tegemoet treden (het collectieve bewustzijn).

Naast Plato's verhaal zijn er echter ontelbare andere verhalen die ons zeggen dat de ziel na de dood een wit licht tegemoet gaat.

Religies en oeroude mythen geven ook een aanwijzing.

De ziel zou na de dood een lange en moeilijke reis moeten maken naar een andere wereld. En enkel de rechtschapen ziel zou kans maken om de reis tot een goed einde te brengen.

Het is echter duidelijk dat het bewustzijn zoals dat van de mens, niet van deze wereld is. Geen enkel dier blijkt het te hebben. Het moet dus iets te maken hebben met onze buitenaardse voorouders.

Om een lang verhaal kort te maken en in navolging van de rubriek over de maan zou men zich kunnen afvragen of 'bewustzijn' ons wordt toegezonden van op de maan.

Met andere woorden: staat er op de maan een soort zender van bewustzijn? En staat er ook een soort ontvanger?

Is - om in dezelfde lijn te blijven - het roemruchte bewustzijn van de mens te danken aan een soort ontvanger (en zender) die in ons DNA is ingebouwd?

Natuurlijk klinkt dit al te gek. Maar er zijn ongetwijfeld astronauten die dit absoluut zo gek nog niet vinden. En wees gerust: zover gezocht is het niet. Er zijn tenslotte ook hier op aarde een massa technologieën waar de gewone burger kop noch staart aan krijgt. Daarbij waren onze buitenaardse bezoekers tot dingen in staat waar onze genieën vandaag enkel kunnen van dromen.