Archief

Er zijn echter geen superieure rassen … enkel superieure mensen. Het zijn diegenen die door één of andere genetische toevalligheid nog sporen van de eerste Cro Magnon in zich dragen. En die mensen komen in alle rassen voor. Ze voelen medeleven en zeker geen haat. Ze leven volgens hun innerlijke waarden, hebben een rechtvaardig oordeel, zijn niet op macht belust en zijn niet egocentrisch ... en ze maken spijtig genoeg geen kans tegen hun op macht beluste tegenhanger. Een alfamannetje of -vrouwtje zal men bij hen dus tevergeefs zoeken. Met andere woorden: ze leven een onopgemerkt bestaan.

Men mag er gerust van uitgaan dat Basken altijd buitengewoon honkvast zijn geweest. Lang vóór de Romeinen in Europa hun intrede deden, vormden ze al een afzonderlijke gemeenschap. Het lijkt alsof alle overheersers uit de gekende geschiedenis ervoor kozen om hen met rust te laten.

Toch blijken heel wat volken wereldwijd opmerkelijk veel genetische overeenkomsten te vertonen met de Basken.

Ook hun taal, het Euskera, dat zowat als de oudste taal ter wereld wordt beschouwd, moet op één of andere manier tot in vele uithoeken zijn doorgedrongen want de overeenkomsten met andere talen zijn hoe dan ook opvallend.

De gemeenschappelijke banden met andere volken hebben dan ook waarschijnlijk niets te maken met hun - al bij al beperkte - uittocht in latere tijden. Die banden zouden eerder dateren van vóór de periode dat ze zich gingen afzonderen. Een afzondering die trouwens alles te maken had met de megacatastrofen (12.000 v. Chr.).

Het legendarische samenhorigheidsgevoel van de Basken zou een gevolg kunnen zijn van het collectieve trauma dat de Cro Magnon circa 12.000 jaar geleden heeft opgelopen.

Overigens was het trauma wereldwijd.

Een komeetinslag zorgde voor een klimaatschok. De ijskap smolt voor een groot deel binnen de kortste tijd en de zeespiegel steeg catastrofaal. Aardverschuivingen en vloedgolven zorgden voor de rest.

Een aantal Cro Magnon troepte samen in het huidige Baskenland, onder de beschermende invloed van de Pyreneeën.

 Zou het kunnen dat er in de Atlantische oceaan - in de Golf van Biskaje - 12.000 jaar geleden een eiland is vergaan waarop een groot aantal Cro Magnon leefde? En behoorden de weinige overlevenden tot diegenen die in Baskenland hun toevlucht zochten?

www.evawaseerst.be

Samen met de piramiden van Gizeh is de grote Sfinx één van de bouwwerken uit de oudheid die de mensheid met verstomming slaat. Het reusachtige beeld van een leeuwenlichaam met een faraohoofd is 73 meter lang, 6 meter breed en 20 meter hoog. Volgens de officiële versie zou farao Khafra (Chefren) de Sfinx hebben laten bouwen.

De bewijzen hiervoor zijn echter mager. Zo bevat een inscriptie aan de voet van de Sfinx een gedeelte van de naam van Khafra. Die inscriptie stelt echter niet zoveel voor omdat ze afkomstig is van een farao die zowat 1000 jaar na Khafra regeerde (Thoetmoses IV) en die misschien nog minder wist over de Sfinx dan wat wij er nu over weten. (De Sfinx, die voor het grootste gedeelte onder het zand was bedolven, zou in een visioen zijn verschenen aan de jonge Thoetmoses. Hij zou er voor zorgen dat de prins farao werd op voorwaarde dat hij hem zou uitgraven. Zo geschiedde.)

Verder zou een standbeeld van Khafra zijn opgegraven in de buurt van het monument. En ten slotte zou het hoofd van de Sfinx gelijkenis vertonen met dat van de farao.

Niets weerlegt echter de alternatieve versie die zegt dat de Sfinx, net zoals de piramiden, oorspronkelijk werd opgericht door een beschaving die lang voor deze van de oude Egyptenaren bloeide. De Egyptenaren zouden hem, net zoals ze dat met de piramiden hebben gedaan, enkel hebben gerestaureerd.

Waarom denkt men dat?

De Sfinx heeft heel wat te lijden gehad van erosie die na grondig onderzoek lijkt te zijn veroorzaakt door regen. En men moet volgens sommigen al teruggaan tot het einde van de laatste ijstijd vooraleer er voldoende water uit de lucht viel om die erosie te kunnen verklaren.

Er is echter ook de merkwaardige vaststelling dat de verhouding van het hoofd tegenover de rest van het lichaam niet klopt.

Wie voor de Sfinx staat, is overweldigd en ziet de proportionele verhoudingen niet, doch wie een luchtfoto bekijkt, merkt het wel degelijk op. Het hoofd valt te klein uit tegenover de rest van het lichaam. Dit wijst er op dat het oorspronkelijk iets heel anders voorstelde dan farao Khafra.

Kunstwerken noch geschriften verwijzen naar mensen die bij de bouw van de Sfinx betrokken waren. Er wordt nergens een toespeling gemaakt - laat staan dat men in detail zou treden - naar een opdrachtgever noch naar de wijze waarop men hem (of haar?) zou hebben uitgehouwen.

Net zoals dat voor de piramiden het geval is, is het ongelooflijk dat de Egyptenaren nergens aantekeningen zouden hebben gemaakt over de Sfinx. Ze verheerlijkten in hun geschriften en kunstwerken immers al hun verwezenlijkingen. Als Khafra de opdrachtgever zou zijn geweest dan lijkt het er sterk op dat men vanaf de eerste dag een (verloren) strijd heeft moeten voeren tegen de zandstormen. Men is het er namelijk hoe langer hoe meer over eens dat de Sfinx - in de veronderstelling dat de officiële versie over zijn leeftijd klopt - zowat zijn hele bestaan voor een groot deel onder het zand zat. Hadden de bouwers dan niet kunnen voorzien dat zandstormen hem zouden begraven?

Misschien moet men het bouwwerk (kunstwerk) plaatsen in een tijd waarin Egypte geen woestijn was maar een land met veel groen. En de enige periode die hiervoor in aanmerking komt, ligt vóór de grote opwarming, de enorme catastrofen en de zondvloed. En dat is zowat 12.000 jaar geleden. De officiële versie over de bouwers van de Sfinx heeft dus - net als deze over de piramiden - heel wat hiaten.

Waarom geeft men niet gewoon toe dat men niet zeker weet wie de Sfinx heeft uitgehouwen? Net zoals men er niet zeker van kan zijn wie de echte piramiden heeft gebouwd.

Ten slotte blijven er hardnekkige geruchten de ronde doen dat er zich onder de Sfinx ruimten zouden bevinden die de geheime kennis van een vergane beschaving zouden bevatten. Beweringen die door de officiële kanalen als ongeloofwaardige complottheorieën worden afgedaan.

Toch hebben onderzoekers met seismologische en sonarapparatuur vastgesteld dat er zich inderdaad ruimten onder de Sfinx bevinden. Er zou zelfs een ondergrondse tunnel naar de piramide van Khafra lopen. Men is dan ook met de uitgravingen begonnen. Op het ogenblik dat men echter verwachtte resultaten te boeken, werden de werken stopgezet. De overheid vreesde voor de stabiliteit van het bouwwerk.

Toen men in 2002 de smalle schachten van de piramide van Khufu met een robot doorzocht, stootte men na tientallen meters op een massieve deur die de doorgang blokkeerde. Men boorde een gat in de 'deur' waarna men met een camera vaststelde dat er 18 centimeter verder opnieuw een gelijkaardig obstakel de weg versperde.

Waarom duurt het ondertussen al jaren vooraleer men die 18 extra centimeter kan overbruggen? Kan men zich dan blijven beroepen op het gebrek aan technische mogelijkheden?

Is het te verwonderen dat velen er van overtuigd zijn dat de overheden enkel datgene tonen aan de burgers wat ze hen willen tonen. En dat ze dus zaken verborgen houden.

Waarom wordt bijvoorbeeld de verklaring voor de geheimzinnige schachten in de piramide van Khufu als vanzelfsprekend aanvaard? De ziel van de farao zou namelijk via die schachten makkelijker de sterren kunnen vervoegen. Dat deze schachten dus onderweg werden geblokkeerd door massieve stenen deuren, was volgens de 'echte kenners' geen probleem: de ziel van de farao kon namelijk overal doorheen.

Allemaal goed en wel maar als de ziel van de farao dan toch overal doorheen kon, waarom heeft men zich dan onmenselijke inspanningen getroost om die schachten in de piramiden te verwerken? De ziel van de farao kon dan toch even goed door de gewone deur naar buiten of als het dan toch moest: door de muren?

Is het niet mogelijk dat de schachten een bedoeling hadden die niets met geloof te maken had? Dat ze ontworpen werden door een beschaving die niet zozeer op religie maar veeleer op zichzelf vertrouwde?

Een dergelijke beschaving komt in de geschiedenisboeken echter niet voor. Wellicht omdat ze duizenden jaren voor de Egyptische van de aardbodem was verdwenen ...

De autoriteiten wéten niet waarvoor de echte piramiden - noch de sarcofagen, noch de schachten - dienden. Ook zij moeten beseffen dat té veel mysteries de echte piramiden omringen. Ze zouden toch op zijn minst kunnen toegeven dat ze twijfelen aan zowat alles wat met de echte piramiden te maken heeft.

En toch doen ze alsof ze de wijsheid in pacht hebben.

www.evawaseerst.be

Van het DNA, het onvoorstelbaar ingewikkelde brein van elke cel en een miniatuur universum op zich, weet de wetenschap letterlijk zo goed als niets af.

Ze kan dus ook niet zien wat er aan het menselijk DNA zo speciaal is.

Toch zit er in het DNA van onze hersenen een mysterieus (figuurlijk) doosje verborgen met bewustzijn. En het lijkt erop dat dit bewustzijn kan groeien met de jaren ... alsof het van buitenaf wordt gevoed. Tenminste ... bij diegenen die er voor openstaan.

Het merkwaardige is dat het doosje bij geen enkele andere levensvorm op aarde voorkomt.

Het is er dan ook door onze buitenaardse voorouders ingeplant.

Alleen spijtig dat de inhoud van het doosje pas naar buiten lijkt te komen op het ogenblik dat we sterven. Anders zouden we (net als de Atlantiërs) nog in staat zijn om bewust toe te treden tot het collectieve bewustzijn.

Natuurlijk klinkt dit al te gek. Maar er zijn ongetwijfeld astronauten die dit absoluut zo gek nog niet vinden. Op de maan voelden ze immers hun bewustzijn zodanig sterk toenemen dat dit niet alleen het gevolg kan zijn geweest van het 'aanschouwen van onze blauwe planeet' (komaan zeg).

Trouwens, wees gerust: zover gezocht is dit alles niet. Er zijn tenslotte ook hier op aarde een massa technologieën waar de gewone burger kop noch staart aan krijgt. Daarbij waren onze buitenaardse bezoekers tot dingen in staat waar onze genieën vandaag enkel kunnen van dromen.

Wat gebeurt er als we sterven?

Dat het lichaam als stof en as tot de aarde behoort, is duidelijk. Maar wat gebeurt er met de ziel of de geest? En wat ís het bewustzijn eigenlijk? Is de menselijke geest in staat om een individueel bewustzijn te creëren of is hij enkel een soort ontvanger van bewustzijn? Is bewustzijn dus in feite overal rondom ons? En vanwaar komt het dan? Kunnen we er niet volledig in opgaan omdat ons lichaam dat verhindert?

In dat geval had Plato het bij het rechte eind. De menselijke geest zou pas vrijkomen bij de dood. Pas dan zou hij het grote witte licht tegemoet treden (het collectieve bewustzijn).

Naast Plato's verhaal zijn er echter ontelbare andere verhalen die ons zeggen dat de ziel na de dood een wit licht tegemoet gaat.

Religies en oeroude mythen geven ook een aanwijzing.

De ziel zou na de dood een lange en moeilijke reis moeten maken naar een andere wereld. En enkel de rechtschapen ziel zou kans maken om de reis tot een goed einde te brengen.

Het is echter duidelijk dat het bewustzijn zoals dat van de mens, niet van deze wereld is. Geen enkel dier blijkt het te hebben. Het moet dus iets te maken hebben met onze buitenaardse voorouders.

Om een lang verhaal kort te maken en in navolging van de rubriek over de maan zou men zich kunnen afvragen of 'bewustzijn' ons wordt toegezonden van op de maan.

Met andere woorden: staat er op de maan een soort zender van bewustzijn? En staat er ook een soort ontvanger?

Is - om in dezelfde lijn te blijven - het roemruchte bewustzijn van de mens te danken aan een soort ontvanger (en zender) die in ons DNA is ingebouwd?

Natuurlijk klinkt dit al te gek. Maar er zijn ongetwijfeld astronauten die dit absoluut zo gek nog niet vinden. En wees gerust: zover gezocht is het niet. Er zijn tenslotte ook hier op aarde een massa technologieën waar de gewone burger kop noch staart aan krijgt. Daarbij waren onze buitenaardse bezoekers tot dingen in staat waar onze genieën vandaag enkel kunnen van dromen.

www.evawaseerst.be

Was het Roswellincident in 1947 veel meer dan men ons wil laten geloven?

 Op een locatie die wellicht niet toevallig tot de meest beveiligde ter wereld behoorde, stortte volgens de autoriteiten op 8 juli 1947 een weerballon neer.

Volgens getuigen echter - waaronder een paar bevoorrechte - ging het niet om een weerballon maar om een buitenaards tuig met al even buitenaardse wezens of robotten.

De autoriteiten walsten naar goede gewoonte over de critici heen zodat niemand - 'fantasten' uitgezonderd - eind de jaren 60 nog sprak over Roswell.

Na de maanlandingen - en dat is ook niet toevallig - begon men echter ook in hogere kringen te twijfelen aan het weerballonverhaal. In zoverre zelfs dat meer dan 50 jaar na datum de autoriteiten met een nieuw verhaal op de proppen kwamen: het zou geen weerballon maar een spionageballon zijn geweest. Rapporten die stukken van mensen hadden gekost, moesten de nieuwe verklaring staven.

In 1947 stond de koude oorlog voor de deur en men zou wel begrijpen dat de eerste verklaring een leugentje om bestwil was. Men had nu eenmaal de Russen niet voor het hoofd willen stoten.

Case closed.

 Waarom heeft men de burger 50 jaar voorgelogen? Waarom kon men niet van in het begin gewoon toegeven dat het om spionage ging of om een 'militair experiment'?

Dacht men echt dat de Russen (en met hen alle communisten) het weerballonverhaal geloofden?

De huidige uitleg mag dan volgens sommigen stroken met de waarheid. Mitchell en honderdduizenden anderen geloven er geen snars van (ook Reagan zou het niet hebben geloofd). Het nieuwe verhaal lijkt inderdaad - hoewel het pakken geld heeft gekost om het te ondersteunen - nogal goedkoop.

Natuurlijk is het speculatie (wat kan ik anders doen?). Maar ik hou het kort.

Hebben de Amerikanen met de hulp van Nazi wetenschappers in 1947 in de buurt van Texas een voorhistorische satelliet uit de ruimte geplukt?

De Nazi's waren nu eenmaal bezeten van de zoektocht naar het godenras. Ze hebben er onwaarschijnlijk veel tijd, kennis en geld ingestoken. Hun genieën werden na de oorlog niet voor niets overal ter wereld met open armen ontvangen. En het is bekend dat ze ook in Roswell goed vertegenwoordigd waren.

Theorieën over satellieten bestonden al heel lang maar om ze in de praktijk te brengen dat was een andere zaak.

Het satelliettijdperk zou pas in de jaren vijftig losbarsten. En het waren de Russen die - ironisch genoeg dankzij spionage - sneller waren dan de Amerikanen.

Heeft men de technologie van het godenras gekopieerd?

Is het toevallig dat vanaf de jaren vijftig de kennis over de ruimtevaart als een raket de hoogte in schoot?

Roswell zou het begin kunnen zijn geweest ... met de maanlandingen als ongelooflijk vervolg.

Is het toeval dat de groei vanaf de jaren 80 zo fenomenaal was dat die zich nooit eerder in de wereldgeschiedenis heeft voorgedaan?

Als men zich zou voorstellen dat de Dow Jones (Amerikaans beursindex) al 5000 jaar zou bestaan dan zou de groei van de laatste 25 jaar enorm zijn geweest, kredietcrisis of niet. En daarbij mag men gerust rekening houden met steen- ijzer- en andere tijdperken.

Die groei is overigens nog niet gedaan. De nieuwe technologieën zullen - met dank aan de maan - de toekomst van de mens hertekenen.

Het is algemeen bekend dat heel wat astronauten lichtflitsen waarnemen die na onderzoek te wijten zouden zijn aan botsingen met kosmische deeltjes. 't Is te zeggen: in twee op de vijftien gevallen ... maar we gaan niet moeilijk doen.

De meeste vraagtekens worden dan ook niet geplaatst bij die lichtflitsen maar bij de lichtgevende bollen die zich boven het maanoppervlak bevinden en die zich met een waanzinnige snelheid lijken te verplaatsen. Het zijn vreemde en heldere lichten die astronomen al eeuwen intrigeren. De eerste (bekende) verslagen hierover dateren al van 1540.

Vanaf 1950 ging men zich - uiteraard - opnieuw enorm interesseren voor die abnormale verschijnselen.

Men veronderstelde dat de lichten werden veroorzaakt door zonnewinden of door statische elektriciteit. Doch die verklaringen bleken ontoereikend.

In 2007 (!) kwam men plots met een nieuwe uitleg aandraven: de lichten worden veroorzaakt door vulkanische gassen die uit de maanbodem ontsnappen.

Ondertussen wordt ook die theorie (sterk) in twijfel getrokken.

Over één ding is men het wel eens: die lichtfenomenen had men 40 jaar geleden moeten onderzoeken. Dichter dan toen het geval was, kan men er immers niet bijkomen ...

Even terzijde: heel wat astronauten (met Aldrin op kop) zijn lid van de vrijmetselaars of hebben er via hun familie (Armstong's vader was een vrijmetselaar) nauwe banden mee. De vrijmetselarij is een machtige en duistere organisatie vol symboliek over het oude Egypte. De oorsprong ervan gaat dan ook veel verder terug dan de 16° eeuw. Hij is te zoeken bij de Egyptische priesters.

De vrijmetselaars waren overigens door de eeuwen heen altijd op één of andere manier verweven met de machtigsten der aarde (ook met NASA).

Op de maan voerden Aldrin en Armstrong een ritueel uit ter ere van Isis (vertegenwoordigd door de ster Sirius). Speciaal daarvoor hadden ze de vlag met de tweekoppige adelaar, het symbool van de 33° graad van de Schotse Rite van de vrijmetselaars, meegebracht. Volgens velen was de naam van de landingsmodule (Eagle) dan ook niet toevallig gekozen. Dat Isis voor de vrijmestelaars een centrale plaats inneemt, is algemeen gekend. En dat ze als moeder van de goden in het oudste Egypte boven alles verheven was, kan je lezen in één van de vorige rubrieken op deze site.

Op de vraag waarom de vlag van de vrijmetselaars aan boord was, volgt doorgaans een stilzwijgen. Het zou eerder een persoonlijk initiatief van Aldrin zijn geweest .. jaja.