Gij ontastbaar eeuwige
die men schouderophalend " het leven " noemt,
ik heb mij door uw grillige grillen
laten splijten.
Gij zijt ondoorgrondelijk professioneel
onvergeefbaar correct
alle macht is u ten machte
en grijzend
wrijft gij de handen.
Men kan u slechts in de grootste graad bevechten
door de zelfvernietiging
want gij liet de mens
niets groter dan uw wil.
Uw rust is onroestbaar
en veronrustend berust gij
in alle onrust
die gij gezaaid hebt.
Sluw hebt gij met uw vijanden versmolten
zodat het lot
reeds voor de strijd beslecht is
en gij de toorts torst.
Zo onnoemelijk hebt gij ons
met het zaad van de twijfel bedeeld
dat rijst als deeg
in de gedachtenstrijd.
Niets dat gij aan u onderwierp
is u
heel bedachtzaam
in iets voorgegeaan.
Spottend geniet gij bij het aanzien
van wat gij naar de mens hebt gesmeten
als aanlokkend speelgoed
broos verbrokkeld.
Gij schaterlacht
bij elk slagen van uw valstrik
en in uw plots overslaande strengheid
wijst gij onherroepelijk de vinger.
Geen onbegrijpelijker meester
zuinig zalvend,
ik kan u slechts vaag bewonderen om uw nooit, nooit veranderde.
... om de uitspreekbaarheidheid...
