Categorie: reisverslag

23 januari

We zijn gezond en wel terug van onze reis. Weliswaar missen we nog steeds de lekkere warme zon die 3 weken lang trouw op post was en is ons slaapritme nog niet echt aangepast.

Na ons laatste bericht zijn we met de nachttrein naar Mysore gereisd ... een heuse ervaring. Daar hebben we ons als goede toeristen gedragen en kregen we onderdak bij de Zusters. Er ontbrak ons nog een ervaring: na wagen en trein ... de bus. Die hebben we dan genomen om van Mysore terug naar Bangalore te reizen.

Daar hebben we trouwens ons laatste petekind ontmoet en Santosh, een oude bekende die we tijdens ons eerste verblijf ontmoet hebben. Na nog wat shopping en een gezellig avondmaal was het tijd om definitief afscheid te nemen en naar de luchthaven te vertrekken. Daar konden we meer dan anderhalfuur aanschuiven om door emigratie, security en douane te geraken.

Twee rimpeloze vluchten verder stonden we terug op vaderlandse bodem met al onze bagage en een overgewicht onvergetelijke herinneringen. Tijdens die 3 weken durende reis hebben we honderden kilometers afgelegd over goede en afschuwelijk slechte banen, hebben we tientallen dorpen bezocht, honderden kinderen en ouders ontmoet, ontelbare handen geschud en "Happy New Year" gewenst, de gastvrijheid van tientallen priesters en zusters genoten. Er waren indrukwekkende momenten, intens emotionele momenten, ingetogen en uitbundige momenten.

Wat ons bovenal bijblijft is de vriendelijkheid, de warme gastvrijheid en de bezorgdheid van alle mensen die we mochten ontmoeten. We hebben inderdaad arme mensen ontmoet maar heel weinig ongelukkige mensen ... wat een les!

Dit en nog veel meer zouden we jullie graag persoonlijk vertellen en daarom willen we jullie uitnodigen om op 23 maart in het Wilgenhof naar ons verhaal, met veel foto's en een video, te komen luisteren. Graag willen we jullie met ons relaas duidelijk maken hoe belangrijk de steun van Father Quadras is en waarom we dit beslist moeten verder zetten.

Hopelijk mogen we jullie talrijk begroeten. Details volgen nog!

January 23

We returned safe and sound from our trip. Of course we miss the sun who was present all along those three weeks and our sleep still needs to adjust.

After our last report we travelled to Mysore by night train ... quite an experience. There we behaved as good tourists and benefited from the hospitality of the Sisters. One experience was still missing: after car and train ... the bus. So we catched one to travel back from Mysore to Bangalore.

There we met our last sponsored child and Santosh, whom we had met during our first visit in 2011. After some shopping and a cosy dinner it was time to say definitely goodbye and leave for the airport. There it took us more than 90 minutes to get through emigration, security and customs.

After two flawless flights we stood again on our own ground with all our luggage and an overload of unforgetable memories. During those 3 weeks we have covered hundreds of kilometers over good and abominable roads, visited dozens of villages, met hundreds of children and parents, shook countless hands and wished "Happy New Year", enjoyed the hospitality of dozens of fathers and sisters. There were impressive moments, intensely emotional moments, sober and exuberant moments.

What remains above all is the friendship, the warm hospitality and the care of all the people we met. Indeed we met poor people, but very few unhappy people ... what a lesson!

This and so much more is what we would like to tell you personally and that is why we want to invite you on March 23 in the parish house Wilgenhof to come and listen to our story with many pictures and a video. It is our wish to be able to convince you through our story that the support Father Quadras is giving is so important and why this may not stop.

We hope to greet many of you. Details will follow.

Bellary, dinsdag 14 januari

Het is ons weer even gelukt om een computer te bemachtigen en dus kunnen we ons verhaal voortzetten. Het weer is hier schitterend: tussen de 30 en 35 graden.

In Manvi hebben we een oude bekende ontmoet: Father Anand Kumar die we in 2011 in Maski hebben leren kennen als assistent van Father Leo. De 10 petekinderen staan te wachten met hun ouders. Na de hernieuwde kennismaking en de gebruikelijke foto's gaan we allemaal het dorp in en bezoeken we een aantal families. Overal word je op dezelfde hartelijke manier ontvangen. Na een rustig avondmaal met Father Anand gaan we aan de overkant bij de Zusters overnachten. Het was weer een drukke dag met veel verplaatsing en dat vergt zijn tol.

Na een rustig ontbijt nu met Father Vincent, de parochiepriester, trekken we verder naar Sindhanur waar we Father Irudayaraj opnieuw ontmoeten en een aantal petekinderen. We bezoeken de plaatselijke school en na de lunch en een korte rust staat de wagen alweer klaar voor de rit naar Bellary waar we een paar dagen zullen blijven. De 90 km worden in 2 uur afgelegd en dan zijn we weer in een vertrouwde omgeving. Later op de avond komt Father Francis ook aan en kunnen we met hem en de andere priesters wat bijpraten.

De volgende morgen gaan we met gastheer Father Nathan bij de Zusters ontbijten en wonen daarna een indrukwekkende "General Assembly" met 2200 leerlingen bij. De bedoeling was dit discreet vanuit een galerij bij te wonen maar we worden 'gespot' en naar beneden geroepen om een woordje te zeggen. Ook hier bezoeken we een aantal klassen waaronder ook kleuterklassen waar ze al leren lezen en schrijven!

Dan gaat het naar de volgende school met lunch bij de Zusters. Volgt een welkome rust en dan een rit met de "otto" naar Infant Jesu waar we onze jongste petekinderen ontmoeten. Later op de avond zijn we bij de bisschop uitgenodigd voor het avondmaal.

Het is ondertussen zaterdag en we bezoeken een indrukwekkend St. John's College (2600 leerlingen). Na de lunch vertrek naar Kamalapur waar we onlangs begonnen zijn en 2 petekinderen hebben. Daarna gaan we naar Toranagallu waar we bij Father Francis verblijven. De zondagsmis gaat nog in de huidige, veel te kleine, kerk door die in het niet verdwijnt naast de nieuwe kerk in aanbouw. Na de mis een parochieontbijt in open lucht, gesprekken met parochianen en in de namiddag terug naar Bellary. Volgt een avondmaal met de meisjes van een aangrenzende boarding.

Gisteren stond nog een bezoek aan een school voor de arme kinderen op het programma en dan het bijwonen van een zilveren priesterjubileum in T.B.Dam ... ongezien (de bisschop en 46 priesters en een 1000tal aanwezigen)!

Dit is zeer waarschijnlijk ons laatste bericht. Op ons programma staan nog een bezoek aan een school en een parochiefeest. Morgenavond gaan we met de trein naar Mysore - even een toeristisch intermezzo - en van daar naar Bangalore waar we in de nacht van zaterdag het vliegtuig nemen.

Nog onze dank aan allen die ons hebben gevolgd. We komen beslist met nog meer berichtgeving ... hou de blog in het oog!

Tot binnenkort.

Bellary, January 14

We had a new opportunity to use a computer and so we can continue our story. The weather is just great: between 30° and 35°.

In Manvi we met a familiar face: Father Anand who we remembered from Maski in 2011 where he was assisting Father Leo. Our 10 foster children are waiting with their parents. After meeting them all again and taking the unavoidable pictures, we all walk together to the village where we visit some families in their house. Everywhere we receive the same hearty welcome. After a quiet dinner with Father Anand we cross the road to spent the night in the Sister's convent. It has been a busy day with quite some travel and we feel the need for sleep.

After a good breakfast with both Fathers, parish priest Father Vincent returned from Bellary during the night, we get our luggage in the car and move onwards to Sindhanur where we meet Father Irudaya Raj who was in charge of Harapur in 2011. After visiting the Holy Family School and meeting some foster children, a good lunch and a welcome rest we get back in the car and travel to Bellary where we will stay a few days. It takes more than 2 hours to cover the 90 kms and arrive back in familiar surroundings. Later that evening Father Francis also arrives and we have a nice chat and dinner with the Fathers.

Next morning our host Father Nathan takes us to the Sisters for a good breakfast and a visit to the General Assembly of 2200 students in the school. The idea was to do this unnoticed from a mezzanine but we are spotted and invited to come down and address the students. Later we also visit some classes and the kindergarten classes where the children already learn to read and write.

Then we move to the next school where we follow mass with the students and are invited to lunch by the Sisters. Next comes a ride with an "otto" to the Infant Jesu parish where we meet the youngest foster children. In the evening we are invited for dinner by the bishop.

On Saturday and we visited an impressive St. John's College (2600 students). After lunch we travelled to Kamalapur, a new parish where we just started sponsoring (currently 2 children). Having met the children and parents and making the pictures we travelled to Toranagallu where we stayed with Father Francis. Sunday mass still is held in the existing small church who seems even smaller next to the new church which is nearing completion. After mass there was a parish breakfast, in open air of course, and we could chat with the parishioners. Later in the afternoon we traveled back to Bellary and had dinner with the girls of the neighbouring girls boarding.

Yesterday we visited a school for the poorest children and then travelled to T.B.Dam where we participated in the celebration of a Silver Priesthood Jubilee. Unseen ... the bishop, 46 priests and over 1000 participants!.

This is most probably our last report from India. We still have a visit to a school and a parish feast on our programme. Tomorrow night we are taking the night train to Mysore for a touristic intermezzo and on Saturday morning we take the bus back to Bangalore where we will board our plain at 4 am.

Many thanks to all who had the patience to wait for the English translation. It has been very hard this time to find sufficient time to report and translate. We were mostly on the road with the Fathers and back "home" they also needed their computer to do their work. We will certainly put more information on the site in the coming days, weeks ... so keep looking!

Internet is beschikbaar ... dus weer wat nieuws.

Na een intieme mis en een lekker ontbijt bij de 'Sisters' hebben we nog even tijd met de kinderen in Maski. Er is een 'general assembly', dit is een bijeenkomst met alle kinderen en leerkrachten en een mogelijkheid om hen nog even allemaal te danken voor hun vriendelijkheid. Nog een kort bezoek aan de school en de nieuwbouw en dan stappen we met al onze bagage in de wagen van Father Vincent. De nieuwe bestemming: Raichur waar Father Leo Michael nu verblijft.

Onderweg stoppen we even bij een oude bekende: Father Moras die ook ooit in Belgie was. Een deugddoende onderbreking van het geschud in de wagen. Tegen de middag bereiken we ons doel. Na de lunch nemen we afscheid van Father O.Vincent die doorreist naar Bellary en wij gaan op ontdekking met Father Leo. Een bezoek aan een 'rice mill', een nieuwe brug en een bezoek aan een tempel staan op het programma. Alles even indrukwekkend.

De volgende morgen gaan we op bezoek in de plaatselijke school en stappen verschillende klassen binnen. Interessant is dat dit een 'English medium' school is en dat we gewoon met de leerlingen kunnen praten. Volgen nog een bezoek aan het hospitaal waar HIV-patienten, vooral kinderen, verzorgd worden en tenslotte de indrukwekkende Infant Jesu school waar we een zeer geslaagde sessie hebben met toekomstige leerkrachten.

Als afsluiting nemen we weer onze bagage en vetrekken naar Manvi voor ons volgend bezoek en overnachting.

Tot zover dit bericht. Hopelijk komen we vlug weer op internet om het vervolg te vertellen.

Internet is available ... so here is some more news.

After an intimate mass and a good breakfast offered by the Sisters we still have some time to spent with the children in Maski. There is a 'General Assembly', this means that all children are lined up and the whole staff is present ... an ideal occasion to address them and thank them for their warm welcome. After a short visit to the school and the new building we get our luggage in Father O. Vincent's car and are ready for our next destination: Raichur where Father Leo Michael is now residing.

On the way to Raichur we make a short stop at Father Moras place. He also visited us many years ago in Belgium. The stop is welcome after the intense shaking on the road. It is about noon when we reach our destination. After lunch we say goodbye to father O. Vincent who travels further to Bellary and we go sightseeing with Father Leo. The programme includes a visit to a fully automated rice mill, a new bridge and a temple. Each of those turned out to be quite impressive.

Next morning we visit the local school and stop in different classes. Interesting since it is an English medium school and so we can converse directly with the children. Next we visit an hospital where HIV children are treated and we close with an impressive visit to the Infant Jesu school where we have a very interesting meeting with the D.Ed students ... the next generation teachers.

The day ends with loading the luggage in the car and depart to Manvi for our next visit and overnight.

This concludes today report. We hope to have soon a new opportunity to give you more news from India. 

Jawel, we leven nog! We zijn sinds vrijdag in Maski en hebben nog geen kans gehad om iets op de blog te zetten.

Het zit namelijk zo dat we in de aanloop naar ons bezoek hebben aangegeven dat we zoveel mogelijk kinderen en hun families wilden bezoeken ... en dat is ook wat gebeurd! Iedere dag zijn we op weg naar een aantal dorpen om er de ouders van de kinderen te ontmoeten en een beter idee te krijgen van de levensomstandigheden. Boeiend maar ook vermoeiend. Onze slechtste wegen zijn nog stukken beter dan de lokale wegen. Soms houden we ons hart vast na weer in een diepe put gereden te hebben ... zitten alle wielen er nog wel aan? Maar Father Vincent is een meester in slalom en slaagt er steeds weer in om ons veilig op onze bestemming te krijgen.

Vrijdag was speciaal want bij onze aankomst in Maski vormden de schoolkinderen een haag om ons te verwelkomen en er stond er een tussen met een nog grotere glimlach en twinkelende oogjes: Balaswamy, ons petekind. In de namiddag was het eerste dorp dat we bezochten Hancinal, het dorp waar ons petekind woont. Het weerzien met zijn ouders was best een emotioneel moment.

In alle dorpen zijn de mensen even blij dat we hen bezoeken. We komen van alles tegen: muren van gevlochten takken met een golfplaat als dak, stenen huizen met 1 of 2 ruimtes zonder meubilair en iets betere huizen met eenvoudig sanitair. De afwatering en de hygiene in de dorpen tart de verbeelding, mensen en dieren leven door mekaar, met alle gevolgen vandien.

Helaas moesten we al een paar keer vaststellen dat gesponsorde kinderen gestopt waren met hun studies, zij hebben hun kans op een betere toekomst niet willen grijpen. Anderzijds zijn er ook die schitterende resultaten bereiken en daar zijn we dan ook heel blij over. Meer uitleg komt na onze terugkeer.

Gisterenavond werden we vergast op een 'culturele avond' met dans, zang en voordracht door de kinderen. Daarbij ook veel Engels, er is een duidelijke vooruitgang.

Father roept ons, we moeten naar het volgende dorp. Vele warme (30 graden) groetjes uit India.

Yes we are still alive! We are in Maski since last Friday but haven't had an opportunity to put something on the site!

During the preparation of this trip we indicated that we wanted to meet as much children and their families as possible ... and that is exactly what is happening! Every day we have been on the road to villages meeting with the children and their parents so that we would get a better understanding of the living conditions. Fascinating but tiring! Our worst roads are still so much better than the local roads here. With moments we keep our breath, hoping that we still have 4 wheels after hitting one more big hole. But Father O. Vincent is a master in slalom and gets us every time safe and sound to our destination.

Friday was very special. Upon our arrival in Maski the schoolchildren were all standing in line to welcome us and among them one with a larger smile and twinkling eyes: our foster child Balaswamy. The first village we visited in the afternoon was Hancinal, Balaswamy's village. Meeting his parents again was quite an emotional moment.

In every village people are happy we come visit them. We see all kind of housing: walls of branches with a roof, brick houses with 1 or 2 rooms but no furniture and better houses with simple sanitary. The drainage and hygiene in the villages is dramatic, people and animals living in close contact with all consequences.

Unfortunately we found out in a few cases that sponsored children had stopped their studies, they were not interested in taking the opportunity to achieve a better future. On the other had some children have achieved very good results and that made us happy. More information will follow upon our return.

Last night we were invited for a cultural event in the Multi Purpose Hall. Dance, singing and declamation were presented by the sponsored children. A lot of English which confirms that there is a steady improvement.

Father just called, we have to leave to the next village. A lot of warm (30°) greetings from India. 

Hier zijn we dan weer met nieuws uit India.

Maandag zijn we dan begonnen met het ontmoeten van de kinderen en hun ouders. De opkomst was groot. Dusdanig zelfs dat we pas na 15 uur konden lunchen.

Daarna zijn we kinderen in hun dorp gaan bezoeken. Voor hen een complete verrassing want ze wisten niet dat we kwamen! Je kan je niet voorstellen hoe blij en hoe fier de mensen zijn dat je hen in hun dorp, in hun huis komt bezoeken. Alles gaat uiteraard gepaard met de nodige foto's.

Dan terug langs kleine banen in een diepe duisternis (maar met een prachtige en indrukwekkende sterrenhemel) tot we het rood verlichte kruis op de missiekerk zagen: teken dat het geschud snel zou stoppen!

Avondeten, een goede babbel en dan naar bed!

Dinsdag verliep de dag volgens hetzelfde stramien. Weer een aantal kinderen met trotse ouders. Gesprekken die een beter inzicht geven in de leefomstandigheden van het kind. Ook vandaag weer een overwacht bezoek in een paar dorpen en veel schudden op de barslechte banen.

's Avonds rustig aan tafel met Father voor een lang avondmaal verzorgd door de "cooks" van dienst. Van het eten niets dan goeds want we worden hier echt alle dagen verwend met lekkere gerechtjes. Toen was het middernacht en 2014. Hier beperkt lawaai een stevige handdruk en beste wensen! Helaas geen sms'jes: hier geen bereik voor de GSM.

Vanuit Harapur wensen Father Gnanaprakasam en wijzelf alle peetouders

GEZEGEND EN GELUKKIG NIEUWJAAR

Woensdag na het ontbijt weer bezoek van kinderen en ouders. Om 11 uur de Nieuwjaarsmis en na de late lunch op bezoek in Basapur, het eerste dorp dat we op onze vorige reis bezochten. Ook hier ervaren we weer de spontane en warme vriendschap van deze mensen. Tot slot werden we nog vergast op een dansoptreden.

Donderdag, onze laatste dag in Harapur. Iets rustiger maar niet minder interessant. In de voormiddag bezoeken we Deenasamudra, een dorp dat recent onder water stond. Gelukkig is de schade beprekt gebleven en vielen er geen slechtoffers.

Na weer een late lunch bezoeken we een tweede dorp. Omdat het hier snel donker is en er geen straatverlichting is worden we bijna gedragen opdat we toch niet zouden vallen. Telkens opnieuw eindigt dit in een samenscholing van een hele bende lachende kinderen ... zalig.

Nu nog ons avondeten, speciaal door onze gastheer voorbereid, en morgen gaan we naar Maski.

Tot het volgend bericht

Here we are again with some more news from India.

On Monday we started meeting the children and their parents. Many came to the missionpost, so many that we had lunch at 15:00.

Then we went to meet them in the villages. This was a surprise for them because they did not know that we would come! It is hard to imagine how happy and proud they are that you visit them in their village, in their house. And everything is of course subject for a picture.

Then we drove back to the missionpost in complete darkness (but with a marvellous and impressive sky full of stars). When we saw the red illuminated cross of the church we knew the shaking would soon stop!

Dinner, a good conversation and then ... to bed!

Tuesday was quite similar to the previous day with many children and their proud parents. Interesting coversations, some in English and others with translation, all giving us a better understanding of the environment of those children. Then, in the afternoon, again surprise visits to a number of villages and some more shaking on the terrible roads.

In the evening we enjoyed with Father a long dinner prepared by the cooks. The food is really excellent and we are spoiled every day again with delicious and varied food. Then it was midnight and 2014. Here very little noise, a warm handshake and best wishes. No sms to the outside world: there is no connection for our mobiles!

From Harapur Father Gnanaprakasam and ourselves wish all foster parents

A WONDERFUL AND HAPPY NEW YEAR

Wednesday we started again with meeting children and parents. At 11:00 the New Year mass and after a late lunch a visit to Basapur: the first village we visited during our first trip to India. Once again we experience the spontaneous and warm frienship of the people here. At the end of the visit some children perform some modern dances for us.

Thursday, our last full day in Harapur, we visited Deenasamudra, a village that was flooded earlier in 2013. Luckily the damage was limited and there were no victims.

After yet another late lunch we visited a second village. Because it gets very dark quite soon and since there is no street light we are almost carried over all possible obstacles. As in every village the visit always ends with all the children standing around the car, laughing and shaking hands ... fantastic.

Now we will have dinner, specially prepared by our host and tomorrow we move to Maski.

Untill the next report!

Zoals beloofd een berichtje vanuit India!

Nu  zitten we in Harapur. Eerste halte in ons bezoek aan de missies. Onze reis is zaterdag begonnen toen we vanuit Brussel via Doha in Qatar naar Bangalore vlogen. Na een stipte landing om 2:35 hebben we meer dan een uur nodig gehad om door immigratie, security en bagage te geraken. 

Gelukkig stond Father Gnanaprakasam ons op te wachten en na onze bagage in de wagen te hebben gepropt zijn we naar onze eerste verblijfplaats gereden. Daar werden we door een oude bekende opgewacht: Father Lourdusamy die nu in Bangalore werkt. Ook Father Francis verbleef daar en die hebben we heel kort gezien.

Na een paar uren rust en een eerste Indisch ontbijt zijn we de stad ingtrokken om de Basilica te gaan bezichtigen. Een ervaring op zich omdat de beleving heel anders en intenser is dan bij ons. Na de lunch kregen we een paar uren rust en daarna hadden we onze eerste ontmoeting met een petekind. Na een rustig maar lekker avondmaal was het al vroeg bedtijd want we zouden vandaag vroeg opstaan.

Om 6 uur deze morgen vertrokken we naar  Harapur.

Een tussenstop in Bellary voor de lunch bij Father Nathan. we waren blij hem in goede gezondheid te zien en gelukkig had hij niet teveel problemen meer na zijn ongeval!

Kort na 15.00 uur verder naar Harapur. We wilden graag voor het donker aankomen en de laatste 10 kilometer is de baan heel om niet te zeggen verschrikkelijk  slecht. Nog grotere gaten en putten dan de vorige keer!

Morgen beginnen we aan de bezoeken, maar nu weten vele mensen dat hier alles opperbest gaat! We willen jullie niet jaloers maken, maar hier is het zalig warm weer!

We melden ons zo vlug mogelijk terug.

PS1 Voor foto's vragen we geduld want van hieruit is dit echt niet doenbaar.

A word of apology to our English readers. Our time schedule has been extremely full and did not always coincide with the availability of a computer. It is the working tool of the priests and their work must go on. We will translate all reports as soon as possible. Here is the first one.

As promised some news out of India.

We have arrived in Harapur, our first stop in our visit to the missions. Our trip started Saturday when we flew from Brussels via Doha to Bangalore. After landing punctually at 2:35 it took us more than an hour to get through immigration and security. Luckily Father Gnanaprakasam was waiting for us to bring us to a place for some rest. Father Lourdusamy was already expecting us. Father Francis was also there en we very briefly met him.

After a short rest we had our first Indian breakfast and then when into town to visit the Basilica. Quite an experience since the intensive way in which people express their belief is very different from our reserved Western way. Then we had again some rest and met the first fosterchild. Followed a quiet diner and sleep because we had to get up early to leave Bangalore in time before morning rush hour.

It was 6 am when we left this morning to travel to Harapur.

We briefly stopped in Bellary to lunch with Father Nathan. We were glad to find him in good health and without too many pain after his accident.

Shortly after 3 pm we moved on to Harapur because we wanted to arrive before dark. The last 10 km must be the worst piece of road in India. The wholes only increased and multiplied since our previous visit.

Tomorrow we will start our visits but now many people know that we are doing fine. We don't want to make anybody jealous, but the weather is just marvellous here.

We will report again as soon as possible.

PS1 Please have some patience for pictures but it takes too much time to add them right now.