Inleiding

Binnenkort vertrek ik op pelgrimstocht. Vanaf 8 augustus vertrek ik te voet van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Santiago de Compostella. Ik zal de camino francés bewandelen zoals zovelen dit reeds gedaan hebben of nog zullen doen. Ik voel me reeds een kleine schakel in een grote keten in tijd en plaats verbonden.



Volgens de verzamelde informatie via verschillende bronnen is het zowat de minst gunstige tijd om te gaan: veel te warm en veel te veel volk...afzien en moeilijk een slaapplek te vinden, dat beloofd. Angstbeelden over een marathon in slowmotion vullen mijn hoofd (deze uitdrukking gelezen in pocketboekje over de tocht - vond het knap bedacht)
En toch moet ik nu gaan; als ik denk aan een andere datum in een verdere toekomst die misschien  meer ideaal zou zijn dan lijkt de magie verdwenen: nu is de moment fluistert er iets in mij. Dus luister ik er maar naar. Alsof het juist dat is waar het om gaat en niet het naar Santiago gaan op zich. Ik zie deze tocht dan ook als een echte pelgrimstocht in de spirituele zin van het woord. Als oefening om stil te worden. Stil van al dat geroezemoes buiten en binnen mij dat zegt wat hoort en wat moet. En vervolgens deze stilte te verbinden met het-op-eigen-benen staan. Het in staat zijn om voor mezelf te zorgen. Mijn eigen weg te gaan.  Letterlijk en figuurlijk.
Ik draag deze tocht dan ook graag op aan Jonathan Livingstone Seagull.



(Picture "Meeuw 17" by Djumbo)