Compostela

Ik kreeg zojuist het volgende SMS bericht van Marie:

"... I am in Sante Irene. 20 Km voor Compostela. Ongeveer 30 Km gestapt. Leuk duits koppel ontmoet.
Morgen the big day and afspraak met Rafael om samen paella te gaan eten "

hey hey,

Wat fijn om al jullie bemoedigingen te lezen¡¡ Doet me deugd.
En Inge, ik dacht al die vlieg die rond me zit te draaien, die is wel erg volhardend...;-)

Voor de moment voel ik me net een kapstok, een kapstok die in staat is zijn eigen houterigheid en stijfheid te voelen... ouch. Vanaf nu heb ik meer respect voor kapstokken.
Voor je helemaal denkt dat ik aan het raaskallen ben even wat uitleg.
Mathias is nu in Zweden, maar ik had ook nog goed contact met Rafael en met Nancy en Frances.
Regelmatig smsden we over en weer.
Rafael is ondertussen in compostella aangekomen en zaterdag is zijn vlucht naar zijn thuisland polen. Het Amerikaanse koppel; Nancy en Frances zaten tussen Rafael en ons in op de weg. Die zullen vandaag of morgen aankomen in compostella.
Ik had dan besloten om van 4 etappes 3 etappes te maken van telkens ongeveer 30 km. Zodat we gezamenlijk nog een leuke afsluit hebben in compostella.
Vandaag had ik het plan om van Portomarin tot in Lebeiro te stappen, volgens mijn gidsje is daar een gemeentelijke refugio. Deze afstand bedraagt 34 km ongeveer.
Weet niet hoe ik het gedaan heb maar ben Lebeiro voorbij gelopen en toen ik in soort industriegebied terecht kwam begon een lichtje te dagen dat ik al verder was.

(Picture Camino de Santiago 2004 by Oskarsson)


Uiteindelijk ben ik in Melide beland, een klein stadje en volgens de kms-stenen die om de 500 meter aangeven hoe ver je nog van compostella verwijderd bent, heb ik dus 39 km gestapt tot aan de refugio communal... het is niet echt een aanrader, de vuilste tot hiertoe en met enkel frio (koud) water. Maar ik was blij want er was toch nog een bedje vrij en de douchestralen masseerden mijn kapstokrug weldadig...
Het stuk in Galicie is heel mooi om te wandelen. Nu ook weer, meer bosrijk gebied afgewisseld met weiden en kleine boerenplaatsjes. Heel rustgevend, en mooi. (Behalve het laatste stukje dus...)

In verband met mijn naar huisgaan. Ik ben in overleg met Mathias, als hij op tijd een vlucht terug kan nemen dan spendeer ik hier nog enkele dagen in finesterra en compostella zodat we de 20ste of de 21ste samen onze tocht goed kunnen afsluiten, al is het maar dat ik hem graag als cowboy compostella zie binnen draven¡¡¡ Mijn prospectie in portomarin heeft vruchten afeworpen. Het is daar mogelijk een paard te huren en de camino vanaf portomarin te paard af te leggen, dit tot grote vreugde van Mathias. Ik heb de gegevens niet bij me, zal ze volgende keer op blog zetten (mochten er geinteresseerden zijn)
als ik blijf wachten dan vertrek ik 22 september naar huis.
Zal dit vanavond of morgenavond weten.

lieve groetjes

 

hey hey,

Ik ben nu in internetcafe. Dus tijd om bij te benen. Er is ondertussen weer heel wat gebeurd.
Ik vind jullie commentaren alvast ontzettend fantastisch, heb er veel deugd van om ze te lezen. Geeft nabijheid en moed¡¡

dus waar waren we gebleven:
laatste was van villar mazarife naar astorga.
Maandag in astorga aangekomen: weeral een mooi stadje. Het was een vermoeiende en hete dag en laat veel te laat (mede omdat we ongedisciplineerd veel te laat vertrokken) kwamen we in astorga aan. Te laat om in te checken in albergue dus dan maar op zoek naar hostelletje. Eerste hostelletje volzet, tweede hostelletje volzet, .... dan maar hotel. Eerste hotel: volzet...
Help wat nu? Receptie hotel was zo vriendelijk om ander hotel op te bellen en daar was nog een kamer vrij. Oef. Hotel gaudi: dit klonk heel chique en we dachten dat we in een of ander groots gebouw gingen terecht komen, gemaakt door Gaudi.... toch niet. Een hotel met allures maar de kamers vanbinnen hadden eerder een westernlook... gaudi refereerde naar het bisschoppelijk paleis dat aan de overkant van de straat stond en waarschijnlijk nog steeds staat te pronken...
(Picture "Palacio de Gaudi" by Caminhanto)

en naast dit gebouw wederom een prachtige kerk met nog middeleeuwse glasramen....

De volgende dag weeral veel te laat vertrokken¡¡¡ we konden uitslapen en er was een marktje...
en onze zoektocht naar paardrijden ging verder
want eerder op onze tocht de dag voordien hadden we een goede tip gekregen van een Vlaamse¡¡¡¡ vrijwilligster die werkte in een refugio in een van de plaatsjes die we ondeweg tegenkwamen. En het toeval wilde dat toen we voorbij die refugio kwamen op weg naar astorga ik curieus werd naar de refugio; het had een mooi binnenplaatsje. Ik verwittigde Mathias dat ik even tijd wilde nemen om die refugio van binnen te bezien. Vervolgens kwam de hospitaliaro naar ons toe. Zij bleek dus vlaamse te zijn, van brugge. En zij bleek ons een goede tip te kunnen geven in verband met paardrijden: in astorga ga je zeker info vinden... dus onze hoop was nog niet vervlogen.
Zoektocht in astorga naar paardrijden: toeristinformatie: weet van niks, ons hotel: weet van niks....heum... toen door iets gedreven belandden we in het eerste hotel dat ons had doorverwezen. Daar een heel lieve receptioniste die enkele telefoontjes deed en goed nieuws had: we kunnen paarden huren te rabanal en ze gaf ons de nummer en adres van manege daar...joepie.

Vervolgens vertrokken
van astorga naar el ganso 4/9, amper 13 km: mede omdat het weeral een verschrikkelijk hete dag was en we in volle middag moesten voortbanjeren (omdat we weeral te laat vertrokken waren) en omdat zowat al onze kledij vuil was en deze dringend toe was aan een goede wasbeurt...
El ganso: een klein plaatsje met alternatieve refugio en plaatselijke bar met naam in trant: western saloon of zoiets met allemaal cowboy hoeden aan de muur ergens op die muur een geschilderd paard.¡¡¡ yep yep is veel belovend¡

Van el ganso via rabanal naar molinaseca = 24 km
Vroeg opgestaan en dan richting rabanal vertrokken. De bergen komen terug veel dichterbij. Het landschap verandert stilaan weer van vlaktes en rode grond naar heuvelachtig landschap. In rabanal heel vlug de manege gevonden. Een jong koppel waarvan de vrouw uit Noorwegen kwam (buurland van Mathias) had daar in mooi stukje natuur oude boerderij opgekocht. Echt de moeite.
en ja we konden 2 paarden huren en een etappe rijden tot in molinaseca.


Picture "Peregrinos a caballo" by luis echanove

Wow wat een ervaring: weer heel mooi omgeving; een heel stuk klimmen en weidse uitzichten tot het kunnen rijden op paard en de vrijheid er van voelen in de natuur. Ik voelde me een echte cowboy: hiaaaaa. (nota: doordat de tocht ook voor de paarden inspannend was, was het snelste dat ik kon bereiken met mijn vurig ros een klein sukkeldrafje, voor de rest was het een sukkelstapje: vaak moesten ook de paarden zoeken naar hoe ze het beste hun hoeven konden plaatsen op moeilijk begaanbare kleine steilere paadjes)
En na 7 uur op een paard gezeten te hebben was mijn rug blijgezind om eens uit te rusten (van geen rugzak te moeten dragen) en hadden mijn benen de vorm van een O gekregen die zich pijnlijk terug tot een II trachten te plooien.
We hoopten ook wat tijd en kms in te halen, dat is jammer genoeg niet gelukt. Het was dan ook voor onze ego's een hele dipper dat na een hele dag rijden we terug dezelfde Duitse vrouwen tegenkwamen in Molinasecca die ons in het begin van de tocht bewonderend hadden nagekeken; he, hoe kan dat nu? We verdenken hen er dan ook stiekem van dat ze een taxi of bus genomen hadden voor dit stuk...
Molinasecca is een mooi dorpje aan het water dat je bereikt vanuit de bergen via een stenen brug. Er is een klein strandje waar mensen liggen te zonnen. We hadden dan ook veel bekijks toen we in vol ornaat over de brug kwamen aan ge-galopeerd euhm -sukkeldrafd.

Van Molinasecca naar villafranca del bierzo: 31 km - 6/9
Heel gedisciplineerd vroeg opgestaan en vertrokken wederom te voet, nog lichtelijk o-benig. Een lange tocht en via een stuk omweg (vervloekte gele pijlen hadden ons wegens ofwel commerciele redenen ofwel politieke redenen onverwacht via een klein dorpje gestuurd dat normaal niet op de route ligt, een omweg van 4 km en dat in die hitte) eindelijk aangekomen in het mooie villafranca de bierzo, een dorpje in de bergen.


(Picture "En lo mas alto" by @L3X - D'Artacan)

Het heeft mijn hart verloren¡ De sfeer en energie dat er hangt is zoals je soms in een stille kerk tegenkomt of op een gewijde plaats. Het is dan ook niet voor niets denk ik dat het ook wel klein compostella wordt genoemd en dat in vroegere dagen de pelgrims hier hun compostelle konden afhalen wanneer ze door een of ander noodlot genoodzaakt waren hun tocht naar santiago te onderbreken en hier te stoppen.
Een heerlijke refugio: ave fenix; waar heel duidelijk die energie hangt. Ondanks vermoeiende dag met onverwacht lang einde te stappen  nog een onverwachter mooie aankomst in dit stadje met een heerlijk restaurant dat kwaliteit en sfeer bood aan 2 vermoeide pelgrims tegen een klein prijsje. Diep geslapen in de refugio en mooie droom over Hilde gehad die me daar kwam opzoeken (heel letterlijk; in mijn droom zaten we daar rustig te keuvelen in de albergue)

van villafranca naar las hererrias: een 21 kms - 7/9 de camino duro
Hier moet ik helaas enkelen teleurstellen.
de camino duro: keuze tussen gevaarlijke weg of mooi en zwaar berglandschap... euhm moeilijk?
Toen bleek dat door nieuwe snelweg de weg een stuk rustiger geworden was, was onze keuze snel gemaakt. De weg, want het laatste stuk zou zoiezo ook heel vermoeiend worden:700 meter stijgen over een lengte van 6 km... krachten sparen dus.
en de weg naast de weg bleek heel doenbaar; ofwel was er goede bescherming ofwel was er bijna geen auto te zien. We liepen ook heel lang naast licht klaterend riviertje waar we regelmatig een rustpauze langs namen en onze voeten een weldadig fris bad gunden...
We vorderden langzaam en het werd weer vreselijk heet. Wat nu? In de hitte het laatste stuk beklimmen? Of wachten tot koelere ochtend.... mmmm
Wachten tot koelere ochtend kreeg 2 stemmen; voltallig en unaniem.
Overnachting te las hererrias, een bijna niemendalletje voor de voet van de berg.

Van las hererrias via o'cebreiro naar triacastella, 29 km - 8/9
Leve de koele ochtenden¡¡¡¡ de beklimming bleek een stuk draaglijker met aangename temperaturen en net op tijd kwamen we op de top aan in o'cebreiro aan waar de zon liet weten tot wat ze in staat was. Mooie weidse uitzichten. Kleine bergdorpjes in de flanken van de bergen die je verwonderd laten reflecteren over kennis en koppige moed van mensen: in hemelsnaam hoe komen die gebouwen daar en hoe kunnen ze zo'n steile akkers bewerken...Onderweg kwamen we ook menige herder of herderin tegen met een kluitje koeien voor zich uit die als een stoet door dorpjes passeerden en regelmatig kleine 'cadeautjes' achterlieten. In welke eeuw zijn we hier terechtgekomen?
In o'cebreiro bleek ons een leuke verrassing te wachten: er was een marktje bezig...
Na onze ogen de kost gegeven te hebben en veel te dure croissants gekocht te hebben (3 euro voor 2 stuks) besloten we weg te vluchten: veel te toeristisch - precies de vogeltjesmarkt maar dan met vele kraampjes die lookstrengen verkochten...

van triacastella naar sarria, 17 km - 9/9
Sinds o'cebreiro zijn we in het district galicie: met eigen taal en eigen tradities. Het landschap is een stuk groener, heuvelachtig en bosrijk. Heel heel mooi. Een van de mooiste stukken van de hele weg.
Spontaan komen beelden vanuit de wondere wereld van tolkien voor mijn geestesoog en het zou me niet verbazen als ik ergens ineens een hobbit zou zien rondhuppelen...
Mooie natuur afgewisseld met gehuchtjes - nog kleiner dan eerder tegengekomen - hoe is het mogelijk, (romantische plekjes waar  enkel oude huisjes of boerderijen staan met steeds mooie bloemen in pot)
en waar de tijd stilstaat, alleen wij pelgrims gaan verder.

En nu ben ik dus in Sarria, een beetje een troosteloos stadje. Het zegt me niet zoveel.
Misschien ook omdat vandaag 10/9 mijn reisgenootje, Mathias me heeft moeten verlaten. Hij moest terug naar Zweden voor een cursus van 4 dagen van dinsdag tot vrijdag. Heel vroeg is hij met taxi vertrokken naar de luchthaven om vervolgens met ryan air via omweg Engeland, in Stockholm tegen 21.00u s'avonds aan te komen.Vol goede moed wil hij daarna terugkomen en dit liefst zo snel mogelijk de dag erna al, de zaterdag. Om vervolgens vanaf zondag de rest van de camino af te maken... eventjes over en weer met vliegtuig dus...
Vanaf dit punt is het tot in compostella nag 5 etappes van telkens ongeveer 20 km.
Vandaag ga ik dus de km-steen 100 km tot in compostella tegenkomen. Joepie. Kan het amper geloven.
Heb beetje met Mathias zitten bedisselen: als ik te voet verder ga tot in finesterra wat ik eerst van plan was en dan niet meer (bus kan ook gemakkelijk zijn vanuit compostella) dan zouden we elkaar nog een laatste maal kunnen tegenkomen in compostella als ik terugkom van finesterra... om het samen op een goede manier te kunnen afsluiten. mmmm wat te doen, weet het nog niet. Hangt een beetje af wat zijn mogelijkheden zijn om terug te komen en hoe snel hij er zal kunnen geraken. Want mijn uiterste datum om terug huiswaarts te vertrekken is 22 september, en daar hou ik me aan.
tijd brengt raad, we zien wel.
In elk geval vertrek ik vandaag solo en in mezelfgekeerde stemming naar portomarin, een 22tal kms...
Hou jullie op de hoogte
veel liefs
en papa; fantastisch die fotos¡¡¡

SMS ' je van Marie :

"Made it to the top. Joepie, ben in Cebreiro ! Leuk er is juist marktje, leuk om te zien. Nieuwe stro
hoed gekregen van mathias. Mijne was verloren."


(Gelukkig bestaat er photoshop - echte foto van Camino Duro en echte foto van Marie.....)

Ik kreeg vanmorgen volgend sms'je van Marie:

"Vandaag de grote dag: Camino Duro.
Vertrek uit Villafranca del Bierzo.
Internet te traag voor blog
Refugio Ave Fenix has te best caminofeeling tot hiertoe!

kusjes  Marie"


(Picture "Caminando por el Bierzo - Ave Fenix" by Jorge Louzao Penalva)


Hieronder een toevoeging door mij (Mich)
"De Camino Duro (de harde weg) is traditioneel het zwaarste stuk van de weg naar Santiago. Ofwel loop je naast de snelweg (naar het schijnt levensgevaarlijk) ofwel moet je over de steilste klim van "de weg". Hieronder een uitreksel uit het reisverslag van Stella :

Ik besloot over de berg te lopen want het beloofde een prachtige wandeling te worden, zwaar en inspannen maar beloond met prachtige vergezichten. In de stad was ook geen pelgrim meer te bekennen, totaal uitgestorven. Eindelijk vond ik het begin van de route. Er stond op een stenen muur te lezen:" Solo per peregrinos buen caminantes " . (alleen voor pelgrims die goed kunnen lopen). Nou daar ging ik dan, steil omhoog over een betonnen geribbeld pad, heel snel heel steil. Ik durf niet goed naar benenden te kijken met m'n halve hoogtevrees en loop zo snel als ik kan. Al gauw loop ik boven in de bergen en ik zie helemaal niemand. Ik vind het ook een beetje eng op die steile smalle paadjes op grote hoogte en ik hoop maar dat ik de goeie paadjes neem. Vanaf waar ik loop zie ik op de andere berg al de witte paadjes lopen en het ziet er steeds eng uit en ik zie geen enkele andere pelgrim en steeds moet ik over die enge paden waar ik in grote dieptes kijk. Na twee uur lopen kom ik eindelijk in een kastanjebos Er is een vrouw bladeren bij elkaar aan het harken, vreemd... zo hoog in de bergen bladeren harken in een kastanjebos. De vrouw vraagt of ik solo ben, ik zeg ja en zij klakt met haar tong en heft haar armen ten hemel. Er staat mij geloof ik nog veel onheil te wachten. Ik zeg adios en loop gauw door. Dan zie ik een klein dorpje Pradela. Er is een bar en het is er totaal uitgestorven. Voor de bar zit een jongetje dat z'n moeder roept als hij mij ziet. De moeder opent de bar en vraagt wat ik wil. Heel snel drink ik twee cola  en vraag of ze nog andere pelgrims heeft gezien. Nee! Ik ga gauw weg, even krijg ik het gevoel dat ik helemaal verdwaald ben terwijl ik toch de gele pijlen heb gevolgd. Er komt nog een lange steile afdaling en dan ben ik gelukkig weer onder de mensen, avontuur alleen is mooi, maar weer mensen zien is ook mooi."

(Picture "Panoramica de Sahagun de Campos desde 'La Peregrina'" by Alaejano58)



Hallo lieve familie en vrienden,

Het wordt steeds beter en beter qua internetcontact. Een snelle computer, vrije donatie en geen 5 wachtenden achter mij...
dus grijpen we de kans om wat te schrijven.
Vandaag hebben we ongeveer 21 km gelopen of beter gezegd gestapt. (Er zijn dus ook echt mensen die de hele weg joggen¡¡ Of ze joggen enkel voor mijn ogen om vervolgens achter de eerste beste bocht uit te puffen... kan ook. Heb in elk geval veel bewondering.) Gestapt van Calzadilla de la cueza naar Sahagun. Feitelijk wilden we meer km stappen maar we hebben ons laten verleiden door een heel aangename refugio in Sahagun. Het was gewoon onmogelijk om er niet te stoppen. En heb juist sms gekregen van Rafael die al verder is op de weg dat hij hier ook verbleven heeft.
Het is een kleine refugio met gezellige living waarin een groot zelfgemaakt glasraam hangt of beter gezegd in de muur is ingebouwd als een soort roos of mandala. De inrichting van de refugio doet licht alternatief aan met een touch arabische sfeer.
De stapelbedden zijn zo gemaakt dat elk persoon toch ietwat gevoel heeft van privacy. En er is een leuk binnenplaatsje waarin je gemakkelijk contact met anderen kan maken. Juist even gebabbeld met een Fransman en een Duitser (de zoveelste - er zijn heel wat Duitsers onderweg).
In mijn vorig bericht sprak ik over contact maken en dan loslaten enkel de weg is eeuwig. Ik wil er graag iets aan toevoegen. Het valt me op dat ik en anderen als eerste contact vragen:
1. waar kom je vandaag?
2. van waar ben je vertrokken?
3. hoelang ben je al onderweg?
En vervolgens ga je wat dieper in op het gaan van de weg bv over fysieke ongemakken of het weer of al dan geen goede refugios
maar een naam vragen.... dat doe je niet zo direct
want voor je het weet ben je vertrokken en misschien zie je elkaar weer en misschien niet.
Het is nu ook wel anders, nu ik in gezelschap reis. Je bent toch geneigd om dit als miniclan te zien en je daar op te focussen.
Vandaag was het een heerlijke dag om te stappen: heerlijke zon goed van temperatuur, eem briesje en mooie afwisselende landschappen. De plateaus met enkel vlakte hebben we achter ons. Daarin hebben we veel geluk gehad met het weer. Want als het 30 a 40 graden is, dan is het echt hel; geen enkel plekje om je te verstoppen, geen enkele schaduw enkel moordende zon. Maar toen wij daar passeerden was het aangenaam weer en dat is echt een wereld van verschil. Vandaag heuvelachtig soms bosrijk, soms graanvelden en verschillende malen kwamen we een herder met zijn schapen tegen.
Kms zijn relatief. Niet enkel op papier: we hebben gemerkt dat naargelang de bron die we raadplegen eenzelfde afstand tussen 2 steden met verschillende kms worden aangeduid, de ene bron vermeldt bv 20 km en de andere 24 km... Dat is interressant¡ Feitelijk weet ik dus nooit exact hoeveel km ik stap.
De ene km voelt ook heel anders aan dan de andere. Gisteren was het 17 km aaneen stuk door rechtdoor lopen in een mooi maar niets veranderend landschap. Wel die 17 kms duurden veel langer dan de 22 km die we vandaag hebben gedaan... als het er 22 waren ;-)
In elk geval baseer ik me de de laatste tijd op 1 bron, dat is wat handiger.
Het is ook leuk om te merken dat de kms ook een soort houvast kunnen vormen. Je bekijkt berekent herbekijkt en plant de tocht, vervolgens stap je een uur of anderhalf uur en raad je op je map waar je bent om vervolgens opnieuw te bekijken en opnieuw te rekenen en op het einde van de dag heb je toch steeds anders gewandeld in een ander ritme en meer of minder kms dan je had gepland...

Even andere info: voor al diegenen die de camino graag met de fiets doen is hier een Nederlandse site met :
uitgestippelde fietsroute
Is de sintjacobs-fietsroute van Haarlem te Nederland naar Santiago de Compostella.
Blijkt een mooi alternatief, het schijnt dat de kustroute helemaal niet zo interessant  is(niet zo mooi en aangenaam om te fietsen) en op  de camino frances die ik nu aam het stappen ben, zijn ook veel stukken die je niet echt met de fiets kunt doen en moet je regelmatig toevlucht nemen tot de drukke autobaan.
Deze organisatie heeft mooie alternatieve routes uitgestippeld, misschien de moeite om eens te checken.
Helemaal in het begin in Saint Jean Pied de Port heb ik een man, Jan genaamd, ontmoet die andersvalide is en normaal in een rolstoel zit. Hij heeft een speciale fiets waarin hij met zijn handen de fiets doet voortbewegen. Hij is van Nederland vertrokken en volgt ook deze route.
zijn website is handbiketocht

groetjes


Prachtige mappen van de Camina Frances EL CAMINO SANTIAGO - CAMINO FRANCES MAPS

Hallo iedereen,

Ze zeggen dat je op de camino het volgende tegenkomt: lessen in loslaten, onverwachte prachtige ontmoetingen, confrontaties met je zelf en met je schaduwkanten weerspiegeld in anderen en vooral snurkers snachts die je beroven van een goede nachtrust...voor ik goed en wel was aangekomen in saint-jean-pied-de-port om daar tevoet de tocht aan te vangen, heb ik het voorgaande allemaal al meegemaakt (ik kan dus nu terug naar huis... haha).
Ken je dat; de dag voor vertek nog een heel lijstje af te werken, in je hoofd een ideaal plaatje hoe je op rustige manier afsluit en de dingen nog op orde zet. Maar dan plots een kink in de kabel, een gebeurtenis die alle aandacht opeist en me nog even emotioneel door elkaar hutselde.
Mijn buurvrouw Rachida kwam me op gegeven moment verwittigen dat ze Levi, mijn kattehuisgenoot in de tuin had gezien en dat er duidelijk iets niet in orde was; hij sleepte zich voort...
Dus ik ging direkt checken natuurlijk en in de veranda lag hij op de grond en niet meer in staat zich voort te bewegen, duidelijk gewond. Naar de dierenkliniek - op zondag - met hulp van Inge en Raf voor vervoer. Wat bleek; Levi was aangereden door een auto en er was op hem geschoten met een loodjesgeweer (maar dat kon ook vroeger gebeurd zijn). Geluk bij een ongeluk; niks gebroken. Toch veel rust nodig en medicijnen om gekneusde spieren en verfomfaaide zenuwen te helpen herstellen. Na spoedoverleg met mijn beide buurvrouwtjes bleek dat ze nog steeds met evenveel liefde wilde zorgen voor Levi tot ik terug thuis zou komen en ik echt met een gerust hart mocht vertrekken. Ingrid en Rachida dank voor jullie goede zorgen, ik weet dat hij in goed handen is!

          

De dag nadien vertrok ik. Inge en Raf brachten me met de auto naar de stad waar ik de bus diende te nemen om 19.45u. Het begon al goed; toen we op de prins-boudewijnlaan waren aan het kruispunt met de E19, viel mijn frang dat ik iets vergeten was. Mijn stapschoenen! Haha bijna aan een tocht van 800 km vertrokken zonder stapschoenen mee. Pittig detail.
Toen we uiteindelijk aan de vertrekplaats aankwamen stond daar een grote verrassing op me te wachten;enkele collega's van mijn werk kwamen me uitwuiven. Wat een leuke en hartverwarmende manier om te vertrekken. Dank je wel lieve collega's, en Sabine, ik heb al heerlijk genoten van de chocoladekoekjes onderweg!!
Het was even spannend want de bus kwam maar niet aan.. busje komt zo...
Uiteindelijk met een halfuur vertraging kwam hij erdoor. Het was een heel chique moderne car met veel ruimte voor de benen. Mmm hier wil ik gerust mee tot in Tours rijden waar ik moest overstappen. Vervolgens vertrok hij met nog enkele stops waaronder Gent en Brussel op het programma. Eenmaal goed en wel gezeten, informeerde de chauffeur ons dat we allen diende over te stappen in brussel...buy buy chique bus...
In Brussel was het even een soep. Wie moest waar welke bus nemen? En masse gingen we het vragen aan de inlichtingenbalie. Ik met enkele anderen moesten toch dezelfde bus op. Terug naar de chique bus, waar de chauffeur ons vertelde dat we niet mee mochten. Hij ging terug naar huis zei hij. "Jamaar volgens de inlichtingen"zeiden we..."kan wel zijn maar ik ga naar huis" zei de chauffeur.
dus ging ik terug naar de inlichtingen en na aanschuiven kwam ik aan de balie waar de chauffeur stond te praten met man achter balie. Ze keken me beiden aan en toen ik zei dat ik niet wist welke bus ik nu moest nemen begonnen ze elkaar te beschuldigen: het is uw fout, het is uw fout. Haha, best wel grappig. Vervolgens keken ze me beiden aan en vertelden me de info die ik moest weten: bus 4.
Wachten op bus 4... Na een tijd komt er een oudere bus de halte opgereden - bus 4. Eenmaal ingestapt bleek dat de zetels dichter bij elkaar stonden: de zetels voor u komen tot aan uw knieen; je moet zelfs je benen een beetje uit elkaar zetten om je benen te kunnen plaatsen.
Welkom in de bus tot in Tours! De bus zat afgeladen vol.
Het beloofde een interessante nacht te worden. Mijn direkte reisgenoot - ik zat aan het raam - bleek een oudere gentleman die absoluut niet met choas overweg kon (naar eigen zeggen) en in mij de ideale klaaggenoot vond voor al het gebeurde.
Ken je dat dat je soms precies op de verkeerde plek zit? Zoals de verkeerde kassa uitkiezen die toch traagst vooruit blijkt te gaan?
Wel heel de bus was stil: buiten naast ons 2 jonge vrouwen die tot 2u snachts praatten en keuvelden. Mijn reisgenoot werd er horendul van (aan 1 stuk door zeg; zij hij me nog) Ik luisterde naar de melodie van hun praten. De ene vertelde het meest terwijl de andere vrouw op gepaste tijd: oh ja, oh nee, amai zei met gepast intonatie; het klonk bijna als een lied met terugkomend refrein. Vervolgens brandde er 2 lichtjes in de bus; naast ons en voor ons...
Uiteindelijk om 02.00u stopten de vrouwen met praten en gingen ook de lichtjes uit.
Oef nachtrust here I come! tot een halfuur later mijn achterbuur begon  te snurken....en ja hoor de enige in de bus...
In tours overgestapt om halfzes smorgens op een Duitse bus met Duitse grundlichkeit. Wat een verademing en verbetering! De rest van de reis verliep vlekkeloos!

En dan uiteindelijk gisteren aangekomen in Saint-Jean-Pied-de-Port in een heerlijk gastvrij pelgrimshotelleke: esprit du chemin: www.espritduchemin.org/
Na een kleine rondleiding brachten ze me naar een kamer voor 3 personen (die ik deelde met 2 zweedse vrouwen). En op mijn kopkussen lag een briefje klaar: welkom Marie.



Ik besluit het rustig aan te doen: vandaag nog accclimatiseren en morgen vertrek ik niet naar roncesvalles maar stop al in orisson. Ga de zware etappe in 2 stukken doen. Een gouden tip van een ervaren pelgrim; beter traag vertrekken dan te snel en enthousiast en je knieen overbelasten.

groetjes

Dank jullie wel voor jullie bemoedigende reacties op deze blog en in mijn mailbox!
Met al die steuntjes in mijn rug kom ik zeker vooruit!

Heb vandaag nog maar eens een winkelier gelukkig gemaakt; meerbepaald een apotheker. Met een grote glimlach liet hij me vertrekken met de helft van zijn apotheek in mijn zak: van magnesiumtabletten (mijn 'arme' spieren weten nog niet wat hen te wachten staat) tot sparrendrab, verbandgaas, windels, steunverband, verzorgende voetcreme...
Ik begin zo stilaan het vermoeden te krijgen dat ik misschien wel een levend bewijs ben van selffulfilling prophecy... laat nu net dat gewicht de druppel zijn dat mijn voeten en knieen doen besluiten de brui er aan te geven. Haha we zullen wel zien.

Nog enkele dagen verwijderd van de dag van vertrek. Het verlangen is ook een gevoel apart: de toekomst net als een schone lei: alles is nog mogelijk zo lijkt het, vrijheidsgevoel. Gek dat je zo een tocht moet ondernemen om dat te beseffen.
Wanneer ik andere verslagen van pelgrims lees (dank Sven en Fredo voor jullie tips)  beginnen de kriebels wel echt op te spelen. Het is genoeg geweest om er over te lezen hoe het anderen vergaat. Ik wil vertrekken en het zelf beleven!
Nog even...