Sahagun

hey hey,

Hier ben ik weer, terug onder de levenden. Ben blij een internet in een bar met fatsoenlijk toetsenbord en met ongelimiteerde tijd. Kan ik eens rustig typen.
Ken je dat dat je hoopvol een plan in je hoofd hebt waar je je aan wil houden en dan heb je een tegenslag en denk je na het aanvaard te hebben, ok nu gaan we er weer voor en vanaf nu zal het beter gaan. En voor je het weet heb je weer een plan in je hoofd van hoe het hoort te gaan.
Ik vond van mezelf dat ik heel braaf bezig was met de kms. Rustig 20 km per dag en wilde het juist terug gaan opbouwen tot het volgende gebeurde:
eergisteren waren we in carrion de los condes aangekomen, en savonds waren we gezellig in een bar iets gaan eten. De volgende dag, gisteren dus voelde ik me helemaal niet goed. Toch wilde ik voortstappen want we willen ons gezelschap terug inhalen. Maar ergens tussen het aankleren van mezelf  en het inpakken van de rugzak kwam het voor de eerste keer opzetten, een golf van misselijkheid en ik moest rennen naar de wc... Erna voelde ik me iets beter en dacht de geplande tocht alsnog te kunnen voortzetten. We vertrokken en halverwege het dorpje midden op een gezellig pleintje notabene was het weer zover: sorry voor al diegenen die me hebben moeten aanschouwen, ik was zover heen dat ik niet eens beschaamd meer was; heb wel een discreet hoekje trachten uit te zoeken, voor zover dat mogelijk is. En toch wilde ik nog steeds doorgaan. We stapten nog 300 meter verder, kwamen aan de rand van het dorpje waar een soort rustplaats was voor pelgrims met bomen en gras en daar ben ik blijven steken. Ik ben er gaan zitten en brabbelde in het vlaams tegen matthias dat ik daar de rest van de dag wilde zitten, ik had geen fut meer om terug te gaan laat staan om verder te gaan. Een franse pelgrim die ons zag sprak Mathias bezorgd aan dat het geen goed idee was om verder te stappen omdat we niks zouden tegenkomen voor de volgende 17 km...
Mathias vertelde me dit nieuws en ging toen op zoek naar een hotel waar we zouden kunnen verblijven. Op dat moment voelde ik me heel gedemotiveerd, wat al mijn inspanningen leken voor niks. Na een korte tijd kwam hij terug. Goed nieuws: nog geen 200 meter verder is er een hotel. Met laatste krachten volgde ik Mathias naar het hotel. Waar ik heel blij na een vermoeiende tocht door de gangen en lift die geparfumeerd waren (is geen aanrader als je doodmisselijk bent) blij in onze kamer een goed bed vond en een sympathiek toilet waar ik achteraf een foto van genomen heb...
En tot overmaat van ramp werd Mathias toen ook ziek. Dus gisteren was het best een interessante dag waarin ons leven bestond uit bed en toilet en niets anders, de camino was heel ver weg.
Maar vandaag een nieuwe dag en een nieuw begin!
Ondertussen hebben we vernomen via sms van rafael die al een heel stuk verder is op de weg, dat hij ook ziek is geweest net als vele andere pelgrims. Er bleek iets mis te zijn met het water, en dit vanaf waar wij waren tot een 40 km verder... dus vanaf nu enkel nog flessenwater!
Het is ongelooflijk wat een lichaam allemaal kan, ik voel me een heel ander mens vandaag en ook Mathias is een heel stuk beter. Koppigaards als we zijn, zijn we vandaag terug op weg gegaan en hebben we nu 17 km achter de voeten. Het was een vriendelijk soort dag waarin het weer ook een oogje toekneep en de temperaturen aangenaam liet.
Nu zijn we dus aanbeland in een kleine refugio te calzadilla. De routine van elke dag die wel een rustgevende werking heeft: aankomen in refugio, rondleiding, douchen, kleren wassen, naar de bar iets drinken, internet, eten en slapen.
elke dag is anders: anders van omgeving, andere mensen, andere omstandigheden. Vluchtig nemen we contact om het vervolgens weer los te laten want de weg neemt ons mee, voert ons verder.
En dat is wel het mooie: je leert aangaan en loslaten maar de weg is eeuwig.

Picture Calzadilla de la Cueza by FreeCat

ola,

Nu zit ik in een heel gezellige herberg: mooie tuin vol met bloemen in pot, een klein zwembadje, een kunstwerk in gietijzer waar de mussen graag op komen zitten. ze zijn heel tam, komen bijna gewoon op je hand zitten. Een eetkamer vol met typische schilderijen van stillevens met bloemen afgewisseld met vergezichten zoals mijn grootvader ze ook zou schilderen. een fijne plaats om te vertoeven. Al is het maar voor even, want zo gaat het als je pelgrim bent, enkel voor 1 nacht mag je blijven, tenzij je gewond bent. maar het is ongelooflijk hoe de refugios onderling kunnen verschillen. de municipalrefugios bieden enkel basiscomfort en je voelt je als een anoniem nummer tussen de andere 100 pelgrims, de kleinere zijn veel hartelijker en zelfs dit verschilt. Ook qua hygiene kom je vanalles tegen. Een van de vorige nachten ergens geslapen in dubbelbed op bovenste bed waar ik snachts vreemde geluiden boven mij kon horen, het leek op geknaag van vele kleine diertjes die in het hout aan het rondkruipen waren. Ik dacht nog: als ik iets op mij neer voel vallen dan ga ik schreeuwen. en ik zei tegen mijn buur: "the ceiling is alive". Maar gisteren was het een goede dag: na veel te laat vertrokken te zijn; 20 km te stappen (ik ben braaf) aangekomen in deze refugio die aan onze wensen voldeed; een goede; hete douche, goede bedden en niet levende plafonds...
Nu zijn we ongeveer 5 km van fromista.
Toen in burgos ben ik nog een extra dag gebleven. 3 dagen in totaal dus. de dag erna 20 km gestapt tot hornillos del camino. De dag erna 19 km tot in castrojeriz en dan gisteren dus van castrojeriz tot in boadilla de camino. vandaag hopen we carrion de los condes te bereiken is 26 km.
is gek dat aandacht en interesse verschuift naar basisdingen. De stilte onderweg neemt je mee en betovert je: bloemen onderweg worden feller van kleuren; zoals de trotse zonnebloemen die felgeel afsteken tegen de bruinrode aarde. je ruikt de bomen en het is een genot telkens weer net zo wanneer je het ruisen van de bladeren hoort, het is allemaal veel intenser.
Onderweg ontspinnen zich gesprekken over leven en dood: inzicht van de dag:
"ik hou van het leven"
en bij het verliezen van een dierbare voel je verdriet van het gemis maar ook een onuitgesproken pijn en angst voor de dood, die zich moeilijk vertalen laat. En nu weet ik in die pijn en angst zit gemis voor het leven. Ik wil nog van het leven kunnen genieten voor ik ga...en dat is feitelijk een mooi besef.
Soms dringt de stilte nog dieper door en besef je ook hoeveel nonsensgedachten je hebt en dat er patronen inzitten bv wederkerende loops zodat je geergerd opmerkt; dit heb ik al eerder gedacht en dit nog eens denken brengt geen meerwaarde, het is enkel vervelend geruis. Maar daaronder of ermee verweven is de stilte.


Picture Boadilla del Camino by notafalerni )

He hey,

Eindelijk een refugio met internet en ik wist het niet. Helas zijn deze limited time maar ben toch blij dat ik weer iets kan schrijven. Er is ondertussen weer heel wat gebeurd onderweg van binnen en van buiten.
Eergisteren ben ik samen met Mathias en Rafael aangekomen in burgos na een stevige wandeling van meer dan 40km. Eigenlijk gingen we er iets in de dertig doen en dat was al veel maar nu door een omweg die we moesten maken werden het er meer dan 40. ja wadde. (het weer is er ook wel naar het is amper 20 graden dus kan je ook wel goed doorstappen - gisteren en vandaag is het zelfs kouder en regenachtig...) Het is niet mijn bedoeling om de marathon af te werken of om in het guinessboek of records terecht te komen en mijn dierbare lichaam liet dan ook sterk van zich horen. Onderweg (van villafranca naar burgos)kreeg ik problemen met mijn hart - ik ging een veel te snel ritme. De twee mannen wilden me in deze conditie zeker niet alleen laten en ondersteunden me onderweg door onderhande mijn rugzak te dragen. Een zot zicht eigenlijk hun eigen rugzak opn hun rug en dan de mijne op hun buik. Het raakte me erg hoe ze me trachten te helpen. Maar ik kon het toch niet lang aanzien en wilde mijn eigen last zelf dragen, dan maar op een echt slakkengangetje verder. Onderweg begon ik dan maar mantras te zingen die ik in nederland geleerd heb. En alhoewel ik normaal gezien thuis ze nooit kan herinneren kwamen ze nu een voor een bovendrijven in mijn geheugen en alhoewel ik normaal gezien verlegen ben dat andere mensen mij kunnen horen begon ik ze te zingen en trok me er niks van aan dat mijn compagnons me konden horen. Ze vonden het trouwens mooi... dus toch geen kattegejank blijkbaar. Eenmaal in burgos aangekomen verbleven we in een hostel want het was veel te laat om nog in een refugio in te checken.
De dag erna moest ik naar het ziekenhuis van mijn gezelschap om voor de zekerheid te checken of er echt niks met mijn hart was, alhoewel ik het gevoel had dat ik gewoon veel te veel hooi ( of in dit geval rugzak) op mijn vork had genomen. Een heel lieve spaanse jonge pelgrim die goed engels kon vergezelde me en na een electroscan met goed resultaat mocht ik van de dokter mijn tocht verder zetten. Hij beaamde dat mijn hart helemaal in orde was, en lachte me een beetje uit. iets in de trent van, ja wat verwacht je als je doet wat je doet...
Zo na een gesprek zonder al te veel woorden met mijn 2 compagnons heb ik aangegeven dat ik echt wel mijn eigen ritme moet volgen wat er ook gebeurt... En natuurlijk hebben ze er alle respect voor. Gek eigenlijk hoe soms die dingen onstaan. Want eigenlijk was het van in het begin duidelijk dat ieder zijn eigen ritme mocht volgen. We vormden op den duur zo een klein beetje een mini clan (zoals in ice-age. al die vreemde karkaters bij elkaar en toch bij elkaar horen) en vanuit dat gevoel gingen we samen ernogal vandoor. Nu heb ik gisteren en vandaag een rustdag genomen. Rafael is al vooruitgegaan en Matthias blijft me vergezellen. Ik denk dat hij het bereiken van de eindmeet iets minder belangrijk vindt dan het mij vergezellen...;-)

Even in een notedop de voorbije etappes:
donderdag 9 augustus. saint jean pied de port - orisson: 8 km
vrijdag 10 augustus. orisson - roncesvalles: 19 km
zaterdag 11 augustus. roncesvalles - zubiri: 22 km: mooi refugio in klooster te roncesvalles
zondag 12 augustus. zubiri - pamplona: 19 km: en pamplona grootse stierenloop in juli
maandag 13 augustus. pamplona - puenta la reina: 23 km: heel mooi standbeeld op top berg
dinsdag 14 augustus. puenta la reina - estella: 20 km
woensdag 15 augustus. estella - los arcos: 21 km:  in los arcos heb ik stierenwedloop gezien
donderdag 16 augustus. los arcos - logrono: 30 km
vrijdag 17 augustus. logrono - sotes: 15 km bodega mmmm met heerlijke wijn
zaterdag 18 augustus. sotes - santo domingo de la calzada: 34 km
zondag 19 augustus. santo domingo de la calzada - grañon: 8 km
maandag 20 augustus. grañon - villafranca: 27 km
dinsdag 21 augustus. villafranca - burgos: 43 km
woensdag 22 augustus. burgos = heel mooie stad met oude kathedraal
donderdag 23 augustus. burgos - niet al te ver...

Ondanks dat Burgos een heel mooie stad is met veel pleintjes, park, de huizen met typische bouwstijl waardoor ze het uitzicht krijgen van een glazen kubus of van die typische verandatjes, maakt het bewandelen van de camino in een overgroot deel in de natuur en de rust dat je als een alien in de stad beland; alsof je echt een andere soort wereld betreed, een abnormale wereld waar regels heersen die zo wereldvreemd zijn met gewoontes die dan ridicuul lijken. Terwijl wanneer je gewoon in de stad leeft je je er absoluut niet van bewust bent. Een heel vreemde ervaring. Hetzelfde trouwens als je de tvprogrammas aanschouwt wnneer je in een bar iets gaat drinken. het lijkt echt surrealistisch wat je dan ziet op tv, waar maken mensen zich toch allemaal druk in zoiets...
Dus ik snak terug naar de rust en het gevoel van op de camino te zijn.
Het is fijn om alleen te gaan, het is fijn om in gezelschap te zijn en de gesprekken te voeren die zich dan ontvouwen; van heel praktisch (hoeveel km , welke plaats zullen we stoppen, alle houvastjes op de tocht) tot de persoonlijk zaken die je tot nadenken zetten.

Een internationale familie op de weg: canadezen, amerikanen, japanees, fransen, vele vele duitsers, vele vele spanjaarden, enkele intalianen, australiers, zweed, pool, belg alleen ik... heel boeiend
soms gesprekken van hoe is dat in jouz land van politiek tot wanneer mag je een auto rijden of alcohol drinken of hoe toast je wanneer je samen iets drinkt...

En toch is er ook een keerzijde: be aware of your socks and shoes, want er wordt gestolen.... yep zelfs schoenen.... en dat voelt aan als heiligschennis
wel
de camino is als het leven
dat is wat ze zeggen

groetjes en tot later
en nog is voor de zekerheid
ik ben helemaal ok
dont worry
be happy
;-)


(Picture Catedral de Burgos by Quimg)

He hey,

het duurt allemaal wat voor ik fatsoenlijk kan schrijven, zelfs nu is het even een kattebelletje onderweg: hopelijk heeft volgende refugio internet dat werkt en heb ik tijd.
Het gaat goed, ik ben voornamelijk onderweg met Matthias de zweed en rafael de pool: we hebben een goede verstandhouding met elkaar en heel regelmatig ontmoeten we ons amerikaans koppeltje nancy en frances. Gisteren in een heel fijne refugio verbleven in granon: Het is gelegen in een stuk van de kerk zelf in een van de torens: Het was heel gezellig en caminowaardig; na gezamenlijke eten met alle pelgrims daar - doet me een beetje denken aan de familie de mey waarin ieder helpt om het gezellig te maken - werd er een kleine alternatieve mis gehouden. Waarin enkele psalmen werden voorgelezen in verschillende talen, en vervolgens ging er een kaars rond en mocht elke pelgrim iets of niets zeggen in eigen taal of engels of spaans en last but not least werd er afgesloten met een onze vader die we allen tegelijk moesten zeggen in onze eigen taal, en daar kreeg ik nu echt kippevel van: Je hoorde dat gereoezemoes van verschillende talen. duits, engels, frans, spaans, portugees, zweeds, deens, vlaams, italiaans en tegelijk waren we er allen mee verbonden: Heel apart.
Het lopen gaat goed, soms pijn in mijn rug en het is zoeken naar evenwicht tussen verdragen en mentale wilskracht en het als een teken zien om te stoppen. Ben best trots want eergisteren heb ik iets van een 34 km gestapt... en het ging goed. Nu ja het weer speelt een grote rol want als het 40 graden is dan waan jeje in de woestijn en is 20 km al een hele overwinning.
enfin tot hiertoe met alles wat ik innerlijk en uiterlijk tegenkom zowel leuke als moeilijke dingen blijf ik het begaan van de camino een heel aparte ervaring vinden en een aanrader¡¡¡
tot later 
heel veel liefs
Marie

 
Picture Untitled by Nos da Montanha

(Reeds gelopen : ca: 200 km)
(nog te lopen : ca: 621 km)


Hello,

Ik kreeg volgend SMS 'je van Marie:

"Alles ok! enkel geen internet. verblijf nu in oude bodega in riojastreek. heerlijke wijn. we zijn nu in Sotes,
ongeveer 20 km verwijderd van logrono. groetjes. Marie"

Mich

Hehe,

We zijn er weer geraakt in Puenta la Reina dan, weer een 23 km verder. En natuurlijk vertrok ik alleen en onderweg ontñoette ik de Zweed Matthias en hij vergezelde me de rest van de weg tot hiertoe. Is toch wel plezant zo gezelschap om zo vooruit te geraken. Hij heeft me onderweg ook geholpen met mijn rugzak een beetje te verbeteren en sindsdien is de pijn in mijn rug veel beter... soms is dat toch zo gemakkelijk een man die een vrouw in nood kan helpen ;-)
Gisteren Pamplona ontdekt en dat is wel een heel mooie stad, het was ook heel rustig omdat het zondag was. Overal kleine steegjes met van die typische balkonnetjes vol met kleurrijke bloemen: Om nog maar van de kerken te zwijgen. Naar de stierearena ben ik niet gaan zien.

De pelgrims onderling spreken vaak over de camino en zijn werking. Het is alsof we op zich een soort familie vormen die voor elkaar zorgen.
Daarbij zijn er soms van die leuke toevallighede:
gisteren besloot ik voor mezelf niet mee te doen met de wedloop voor een bed. Het hangt in de lucht. de stress voor ergens op tijd te geraken. Er zijn er dus echt die om ter eerst ergens willen geraken en er heel trots op zijn dat hen dat lukt. Maar ik was nu net van plan de stress van het dagelijkse achter me te laten en niet om het op een andere manier weer op te pakken. Gisterenavond in de pelgrimsherberg hoorde ik op gegeven moment heel mooie fluitgeluiden. Ik ging op zoek naar de bron en kwam bij een Braziliaan terecht die Gabriel bleek te heten en zijn vriendin rarara Gabriella, dat is gemakkelijk. We geraakten aan de klap en bleek dat ze ook met dat issue zaten. Vervolgens kwam er een meisje voorbij die ons hoorde en ook op die manier dacht, we hebben dan op zijn caminos afgesproken dat we in de toekomst wel eens samen buiten zouden kunnen slapen. op zijn caminos wil zeggen: zonder het vast te leggen met gegevens van elkaar, we zullen elkaar wel terug ontmoeten (of niet). Achteraf bleek het meisje in mijn kamer te slapen. Zij was van Oostenrijkse afkomst.
Overigens is het wel leuk ons internationaal groepje. Het is best wel een heilig groepje dat onderweg is ;-)  Jozef, die ik vandaag terug ben tegengekomen, Marie (bibi), de Zweed Mattheus, dan hebben we de twee Gabrielles, 2 Franciscussen: 1 is Spaans en de ander een Amerikaan, en last but not least Rafael van Poolse afkomst...
 En dan de openheid en de vriendelijkheid van iedereen: als je langs de weg zit vragen alle voorbijgangerpelgrims of het gaat, de spaanse Franciscus heeft onlangs nog een fiets voor iemand naar boven op een berg geduwd, en de Spanjaarden van de refugios zijn over het algemeen tot hier toe ook heel vriendelijk. Net als de vrijwilligers uit andere landen die in de refugios werken. Zo kwamen we gisteren bezweet in Pamplona aan en kwamen eerst bij een Duitse refugio: jammer genoeg plakte de dame juist een papier met: alles bezet, op de deur toen we aankwamen: Ze zag onze beteuterde gezichten en ging vervolgens water met citroen en koekjes halen voor ons. Vervolgens gaf ze allerlei tips waar we nog konden gaan horen of er een plekje was...

En nu zit ik hier in puenta la reina een ok refugio met zwembad; mmmmmmmmm

p.s. ik heb hier ook al duiven gezien en foto van getrokken, ik dacht aan Domino ,-)



(Picture "Puenta la Reina" by Gustavo Marin)

Hey hey, hier ben ik weer.

Hier wilt dan zeggen in Pamplona: de stad ook van de stierenwedloop. Dit houdt in dat ze op een bepaalde feestdag stieren door de straten laten rennen... gelukkig nu niet.
Vandaag hebben we 20 km gestapt. Gisteren ook zoiets... tot in Zubiri. Dat wa wel heavy, veel zware afdalingen en vrij heet.
Er is veel volk onderweg zoals te verwachten was, voornamelijk veel Spanjaarden en Italianen. Mijn eerste echte contact op de tocht was in Orisson met een ... Nederlander, en toeval wil dat hij nu net met dezelfde issues zat teworstelen als ik, en het tweede toeval wil dat zijn naam Jos is en dat hij op de camino zich voorstelt als Jozef. Al snel dacht men dat we samen hoorden en het bracht natuurlijk veel hilariteit als we onze namen zeiden. Jozef en marie... mmm waar heb ik dit eerder gehoord?

Gisteren heb ik afscheid genomen van Jozef want zijn ritme ligt veel sneller. Maar ja op de camino weet je nooit. Momenteel heb ik veel contact met een Amerikaans koppel, een Zweed, een Pool, een Duitser. We nemen wel steeds afscheid maar toch belanden we onderweg of in een pelgrimshostelletje op dezelfde plek. Zoals de Duitser nu; al even niet gezien en dan belandt hij in onze slaapkamer en dit dan in een grote stad met meerdere refugios en hostels waarvan de onze meer dan 100 mensen capaciteit bevat...
Wat ook grappig is dat er een Duitse ploeg aan het filmen is. Een opgedirkte jonge vrouw en man wandelen in nette kleren een stukje en worden gefilmd, vervolgens gaan ze een stukje met de auto verder. Vervolgens komen wij bezwete pelgrims ergens aan en zijn zij daar ook nog altijd even proper natuurlijk...
Of wat dacht je van de mensen die hun bagage door bussen laten vervoeren en onderweg enkel met een dagrugzakje lopen.
Dit was in het begin heel confronterend voor me: ik met een 13 kg zware rugzak (met water) en traag als een slak, en elke pelgrim stak me voorbij en dit met een minirugzakje. ik voelde me net een muilkoe of een melkezel...
de pyreneen oversteken van orisson naar roncevalles wa heel mooi, bijna surrealistisch want we stegen tot ongeveer 1400m hoogte. er kwamen soms mistflarden opzetten. dieren: paarden en koeien met bellen die klingelden zoals bellen in een klooster en soms hoorde je de bellen maar zag je de dieren niet door de mist. En dan ergens een plek waar ik de gieren heb gezien waarvan ze spraken op het nieuws. ze waren juist met 40 een dode koe aan het oppeuzelen toen ik voorbij kwam en ik stond ongeveer 10 meter van hen af. En dat nadat ik juist gehoord had dat de dieren gevaarlijk konden zijn door hun honger, dat ze daardoor ook levenden konden aanvallen zoals onlangs een levende koe en nu gaat het verhaal de ronde dat je als pelgrim er ook maar niet te lekker uit moet zien maar ja aan mij is niet zoveel te peuzelen...
Het klosster in roncesvalles is heel mooi en het was een speciale ervaring om met 120 mensen in een zaal te slapen dat leek op een mini oude kerk... ben er ook naar de mis geweest en heb de pelgrimszegen ontvangen, dit emotioneerde me toch.
Sinds dan dus steeds opgetrokken met dit internationale groepje.
En kijk nu ik dit aan het intypen ben komen de fransmannen me ook weer goede dag zeggen, heel toevallig toch weer.
Gisteren kreeg ik het volgende inzicht toen ik in de hitten een steile helling aan het opkruipen was. ik voelde me ineens een 100jarige oude man met lange baard die een hevig gewicht droeg en ik droeg het reeds voor vele jaren. Het was echt wel zwaar en mijn spieren lieten weten dat ze bestonden... en toen moest ik zo hard lachen van plezier dat ik dat aan het doen wa en dat ik dat voelde:
pijn en plezier kunnen dus perfect samen gaan: meer nog pijn kan soms onderdeel zijn van een intense ervaringen die leven meer in zijn totaliteit te voorschijn laat komen. Heel mooi toen ik dit meemaakte enwo een antzoord formuleerde op een vraag waar ik mee zat: waarom moeten mensen lijden... 

ga nu even stoppen want dat is hier met limited time.
groetjes