Zondag 12 augustus 2007
pamplona
Hey hey, hier ben ik weer.Hier wilt dan zeggen in Pamplona: de stad ook van de stierenwedloop. Dit houdt in dat ze op een bepaalde feestdag stieren door de straten laten rennen... gelukkig nu niet.
Vandaag hebben we 20 km gestapt. Gisteren ook zoiets... tot in Zubiri. Dat wa wel heavy, veel zware afdalingen en vrij heet.
Er is veel volk onderweg zoals te verwachten was, voornamelijk veel Spanjaarden en Italianen. Mijn eerste echte contact op de tocht was in Orisson met een ... Nederlander, en toeval wil dat hij nu net met dezelfde issues zat teworstelen als ik, en het tweede toeval wil dat zijn naam Jos is en dat hij op de camino zich voorstelt als Jozef. Al snel dacht men dat we samen hoorden en het bracht natuurlijk veel hilariteit als we onze namen zeiden. Jozef en marie... mmm waar heb ik dit eerder gehoord?
Gisteren heb ik afscheid genomen van Jozef want zijn ritme ligt veel sneller. Maar ja op de camino weet je nooit. Momenteel heb ik veel contact met een Amerikaans koppel, een Zweed, een Pool, een Duitser. We nemen wel steeds afscheid maar toch belanden we onderweg of in een pelgrimshostelletje op dezelfde plek. Zoals de Duitser nu; al even niet gezien en dan belandt hij in onze slaapkamer en dit dan in een grote stad met meerdere refugios en hostels waarvan de onze meer dan 100 mensen capaciteit bevat...
Wat ook grappig is dat er een Duitse ploeg aan het filmen is. Een opgedirkte jonge vrouw en man wandelen in nette kleren een stukje en worden gefilmd, vervolgens gaan ze een stukje met de auto verder. Vervolgens komen wij bezwete pelgrims ergens aan en zijn zij daar ook nog altijd even proper natuurlijk...
Of wat dacht je van de mensen die hun bagage door bussen laten vervoeren en onderweg enkel met een dagrugzakje lopen.
Dit was in het begin heel confronterend voor me: ik met een 13 kg zware rugzak (met water) en traag als een slak, en elke pelgrim stak me voorbij en dit met een minirugzakje. ik voelde me net een muilkoe of een melkezel...
de pyreneen oversteken van orisson naar roncevalles wa heel mooi, bijna surrealistisch want we stegen tot ongeveer 1400m hoogte. er kwamen soms mistflarden opzetten. dieren: paarden en koeien met bellen die klingelden zoals bellen in een klooster en soms hoorde je de bellen maar zag je de dieren niet door de mist. En dan ergens een plek waar ik de gieren heb gezien waarvan ze spraken op het nieuws. ze waren juist met 40 een dode koe aan het oppeuzelen toen ik voorbij kwam en ik stond ongeveer 10 meter van hen af. En dat nadat ik juist gehoord had dat de dieren gevaarlijk konden zijn door hun honger, dat ze daardoor ook levenden konden aanvallen zoals onlangs een levende koe en nu gaat het verhaal de ronde dat je als pelgrim er ook maar niet te lekker uit moet zien
maar ja aan mij is niet zoveel te peuzelen...Het klosster in roncesvalles is heel mooi en het was een speciale ervaring om met 120 mensen in een zaal te slapen dat leek op een mini oude kerk... ben er ook naar de mis geweest en heb de pelgrimszegen ontvangen, dit emotioneerde me toch.
Sinds dan dus steeds opgetrokken met dit internationale groepje.
En kijk nu ik dit aan het intypen ben komen de fransmannen me ook weer goede dag zeggen, heel toevallig toch weer.
Gisteren kreeg ik het volgende inzicht toen ik in de hitten een steile helling aan het opkruipen was. ik voelde me ineens een 100jarige oude man met lange baard die een hevig gewicht droeg en ik droeg het reeds voor vele jaren. Het was echt wel zwaar en mijn spieren lieten weten dat ze bestonden... en toen moest ik zo hard lachen van plezier dat ik dat aan het doen wa en dat ik dat voelde:
pijn en plezier kunnen dus perfect samen gaan: meer nog pijn kan soms onderdeel zijn van een intense ervaringen die leven meer in zijn totaliteit te voorschijn laat komen. Heel mooi toen ik dit meemaakte enwo een antzoord formuleerde op een vraag waar ik mee zat: waarom moeten mensen lijden...
ga nu even stoppen want dat is hier met limited time.
groetjes
