Computertje is een week binnen geweest, en nu is hij genezen. Geheel virusvrij. Manlief had, in een poging om van dat opdringerig beestje af te komen, de computer enkele dagen terug gezet. Dat had hij dus nooit mogen doen want daardoor kreeg het virus de kans om zich te nestelen op onze harde schijf. Na een weekje uitzieken en onder de goede zorgen van de computerdokter is hij nu toch genezen verklaard.
Ondertussen, ik was na mijn vorig werkavontuur op het ziekenfonds gezet, ben ik door de controledokter weer fit genoeg verklaard om aangepast werk te vinden. Ik was het er niet echt mee eens, maar ja. Hij beweert dat ik maar moet zoeken tot ik iets gevonden heb dat ik aankan. Ondertussen moet ik afwisselend enkele maanden werken en als het niet meer gaat enkele maanden rust nemen. Dat de interimkantoren je dan niet meer graag zien komen, dat is zijn probleem niet.
Enfin, Fiep ging op zoek. Als je geld kon verdienen wet werk vinden dan werd ik miljonair! Binnen de kortste keren heb ik keuze te over. Wie beweerd dat er geen werk is, die is ofwel lui ofwel liegt hij. Maandag begin ik dus bij een verdeelcentrum van computerprinters. Of ik het vol zal kunnen houden? Dat is een ander vraag. Ik ga in alle geval mijn uiterste best doen en ik kijk er echt naar uit. Ik heb pijnstillers gekregen die ik, als het nodig is, iedere dag mag nemen. Daarnet ben ik opnieuw met een accupunctuurbehandeling gestart en dat allemaal gecombineerd met mijn speciale en dure "rugmatras", dan moet het toch te doen zijn ... Niet?
Gisteren heb ik de hele dag last gehad van een virus. Het meld zich aan als "antivirus xp 2008", maar het is een heel gemeen beestje!!! Het plopt gewoon op je scherm en je geraakt er niet vanaf. Niet op klikken want dan nestelt het zich op je harde schijf. Via taakbeheer kan je er vanaf geraken. Maar hij is heel doortastend. Het blijft op je scherm verschijnen ...
Er zijn vier of vijf variaties van dit virus. Maar allemaal eidigen ze op 2008. Dus: beware ...
Via de site "Dogsfriendly" (zie link hiernaast) staat een pracht van een mix labrador te adopteren. Zijn bazen hebben door hun drukke leven geen tijd om dit levendige dier het leven te geven wat hij verdient. Hij is drie jaar, gek op kinderen en een beetje dominant tegenover andere honden. Wie wil deze lieverd een plekje in zijn / haar leven geven?
Met spijt in ons hart moeten we afscheid nemen van Caddo, een 3-jarige labrador mix.
Hij is de hond van mijn man, ikzelf heb een 10-jarig beagletje. Eerst ging dit allemaal nog maar nu sinds meer dan een jaar werkt mijn man als kok met soms meer als 60 werkuren per week. Ikzelf werk parttime en zorg voor de rest voor ons zoontje van 18 maanden.
De reden waarom we Caddo beter herplaatsen is omdat we gewoon geen tijd hebben om hem de aandacht te geven die hij vraagt. Hij is ontzettend lief en wil constant bij ons zijn. Maar omdat ik over't algemaan alleen thuis ben met mijn zoontje kan ik amper met hem buiten of naar het school. Hij is altijd in de veranda en de tuin. Ik vind het echt zielig want hij is zo aanhankelijk en zo dol op kindjes.
We zoeken dus mensen met een gezin of andere honden zodat hij nooit alleen is en voldoende beweging krijgt. Ik denk dat hij het ook zeer fijn zou vinden om naar school te gaan. Hij zou een serieuze A student zijn aangezien hij heel graag leert.
Geld vragen we niet, alleen oprechte hondenliefhebbers die er niet mee zouden inzitten dat we af en toe eens bellen om te vragen hoe het met onze lieve schat gaat.
Hij heeft een gouden hartje en is ideaal als gezelschapshond, als het zelfs van hem afhangt, als schoothond.
Ik verzamel poezen. Mijn levende verzameling is bij drie exemplaren gestopt, omdat ik anders een nieuwe man kon gaan zoeken. Maar geen nood, poezen vind je in allerlei vormen en kleuren. Poezen als boekensteun, als theepotje, als koffiemok en soms zelf gewoon als poes in het wit, rood, paars, gestippeld ... Je kan het zo gek niet bedenken. Mijn motto is wel: uitzondelijke poezen voor weinig geld. Ik tel echt geen tientallen euro's neer voor een beeldje.
Op Kapaza vond ik bijna een jaar geleden twee prachtige blauwe porseleinen poesjes. De verkoopster vroeg twee euro maar iemand had veertig euro geboden. Ze waren wel mooi, maar zo kostbaar? Ik besloot ze te vergeten. Maar constant werd ik eraan herinnerd omdat de verkoopster toch wel heel veel moeite deed om ze te aan te prijzen. Door ze, tegen betaling, in de kijker te plaatsen op de site. Het bod van veertig stond er nog altijd op maar de poesjes werden blijkbaar niet verkocht. Ik stuurde een mailtje naar de vrouw om meer uitleg, maar die werd niet beantwoord.
Zes maanden later, ik dwaalde nog eens rond op deze virtuele rommelmarkt en groot was mijn verbazing: de twee poesjes stonden nog altijd te koop aangeboden. En nog altijd stond dat bod van veertig euro te pronken. Ik besloot om mijn stoute schoenen aan te trekken en deed een bod van ... 3 euro. Jawel, drie miezerige eurootjes. Nog geen half uurtje later zat er al een antwoord in de brievenbus. Mevrouw ging akkoord met de prijs ... De drie mooie blauwe poesjes staan nu in mijn vitrinekastje te pronken.
Vanmorgen moest ik snel effe op de vakbond zijn. Dat "effe snel" ging lekker niet door. Er zat een pak volk te wachten, maar het alternatief was terug komen, dus ik perste me tussen de wachtenden. Onder hen een heel jong moedertje met een dubbele buggy. In de voorste zat een jongetje van zo'n 18 maanden oud. Een leuk ventje dat iedereen met een serieus gezichtje zat te bestuderen.
Mama ging heel ontspannen met de hele situatie om. Stel je voor, met zo'n peuter zitten wachten in een overvolle wachtkamer. Die houding ging over op het kleine mannetje. Af en toe gaf ze hem een warme knuffel wat het jongetje met een stralende glimlach ontving.
Na ongeveer een uur kwam er gejammer uit de buggy die niet bij een peuter van die leeftijd hoorde. Eventjes was ik in de war, tot ze uit de achterste buggy een baby nam. Nog altijd was het kindvrouwtje heel ontspannen. Ze nam het kleine bundeltje in haar armen, haalde een volle papfles tevoorschijn en gaf het kind met haar ene hand te eten terwijl ze met de andere hand haar peuter, die toch een beetje begon te protesteren na al dat wachten, begon te sussen. Allemaal in één vlotte beweging, alsof het gewoon zo hoorde. Alsof het bij iedereen zo gemakkelijk moet gaan. Ze was volledig in stralend wit gekleed, alsook de baby. Het viel me op dat ze geen slabbetje of iets anders gebruikte, want babies kwijlen toch na het eten. Maar geen spatje op haar vlekkeloos t - shirt.
Bewonderend zat ik het hele tafereeltje te bekijken. Overal zie je zenuwachtige ouders met onhandelbare kinderen. Nog nooit heb ik zulk een natuurlijk moederschap zien uitstralen.
Een recordaantal deelnemers schreef zich in voor het openluchtevenement voor kunstenaars ‘Mon Mol Martre’ dat doorgaat op 4 en 5 augustus. Maar liefst 140 kunstenaars, waaronder de Belgisch Kampioene nailart 2004, nemen deel aan dit jaarlijks terugkerend evenement. Het bewijs dus dat ‘Mon Mol Martre’ na acht jaar nog lang niet is uitgedoofd.
Mon Mol Martre is een creatief openluchtevenement voor kunstenaars waarvan sommigen al voor het achtste jaar deelnemen. Alle kunstenaars staan opgesteld langs de Wandelweg aan de Nete in het Centrum. Dit van aan de centrumkerk tot de Bresserdijk. Zaterdag kan je de kunstenaars aan het werk zien van 14 tot 19 uur en zondag van 12 tot 19 uur. De toegang is gratis en alles wordt gepresenteerd met heel veel muziek!
Hebben jullie er ook zo'n hekel aan. Die wedstrijden waarin men je de mooiste dingen beloofd, het enige wat je moet doen is het origineelste antwoord bedenken! Kom daar maar eens op ... op een origineel antwoord. Wat bedoelen ze daar mee?
Omdat ik er niet uit kom, maar toch vreselijk benieuwd ben naar wat mijn medemens in zo'n geval allemaal antwoord schrijf ik zo'n wedstrijd uit.
Fieps art
wedstrijd
Win een creatie
Ter waarde van €32,00
Geef mij eenreden waarom dit juweel jou toebehoort
De origineelste wint
Einde wedstrijd: 7 oktober 2008
Deze wedstrijd loopt ook op www.myspace.com/fiep38
Enkele maanden geleden kwam Enrique, onze kater, met een griepje naar huis. Niesziekte genoemd in professionele kringen. Na vier antibioticakuren en een oogzalfje is hij er bovenop. Maar ik hou hem in quarantaine want iedere keer hij de vorige keren buiten ging, kwam hij gegarandeerd ziek thuis. Ook Lotje is er niet van gespaard gebleven. E ze haat het om naar de dokter te gaan. Ze krijst en blaast, bijt en krabt. Nog erger dan een wilde kat. Zelfs de dwangkooi helpt niet veel.
Nu heb ik het zitten. Niezen, snotteren, hoesten, oorpijn, keelpijn en een druk op mijn borst. Binnen enkele weken doe ik mee aan een tentoonstelling. Ik ben er volop voor aan't werken. Je zult zien ... tegen twee augustus lig ik doodziek met koorts in mijn bed.
Manlief heeft een nieuwe hobby: muziek van internet downloaden. Nou muziek ... daar durf ik een groot vraagteken bij plaatsen.
Gisterenmiddag ging ik even op bed een dutje doen. Terwijl hij het bad in dook, zette hij één van die cd-tjes op om eventuele fouten op te sporen. Eerlijk gezegd is het mij een raadsel hoe je hier foutjes in kan vinden. Volgens mijn gevoelige gehoororganen is het één en al fout.
Ik bleef maar hopen dat er snel een eind aan zou komen. De stilte na ieder liedje was een echt godsgeschenk. Ik was zo moe ... te moe om te reageren, om mijn stem boven het lawaai te verheffen en te moe om uit bed te kruipen om die verdomde herrie af te zetten. Na zo'n drie kwartiertjes, nadat ik een droom had gehad waarin ik de stofzuiger niet afgezet kreeg, heb ik al mijn krachten bij elkaar gebundeld en ben naar de computer gestrompeld. Mopperend en vloekend heb ik het verdomde ding afgezet.
Manlief, die nog altijd in bad zit, roept heel vrolijk naar me: "Ik vond al dat je het lang volhield !" Zou je'm niet ...
Gezond verklaard
