Dinsdag 22 januari 2008
Achmeds Jingle Bombs
...
Geschreven door Fiep om 21:39
Reageer op dit bericht
Archief
Dinsdag 22 januari 2008
Achmed the Dead terrorist
....
Geschreven door Fiep om 21:29
Reageer op dit bericht
Vrijdag 18 januari 2008
Jingle Bells
Hij is groot, stoer en majestueus ... Zelfverzekerd stapt hij door het geschonden leven. Luid zingend, alsof zijn leven ervan afhangt. Zijn bulderende lach klinkt boven alles uit. Altijd goed gezind, wat het leven hem ook brengt.
Sinds de film is uitgekomen is hiij een BV. Mensen herkennen hem, roepen hem goeiendag. Hij glundert ... hij is BV. Die van d'n TV waren weer bij hem komen filmen op de zaal. De film wordt opnieuw uitgezonden. Opnieuw zal hij overal herkend worden. Hij geniet ervan ...
Stoer loopt hij voor ons uit. Alsof hij ons de weg zal wijzen. Luid zingend: Jingle Bells ... Jingle Bells lalalalalaa! Tussendoor klinkt een harde schaterlach. Zomaar, zonder reden. Hij kan het niet laten, zijn vrolijkheid. Na zijn ongeluk en de maandenlange coma is dat de enige emotie die hij nog kan tonen. Vrolijkheid en geluk. Maar is dat de enige emotie die hij voelt?
Bij iedere wegsplitsing of zijstraatje blijft hij staan en kijkt je vragend aan. "Moet ik hier in?" Lijkt hij te vragen. "Nee Eddy, nog altijd rechtdoor." Opnieuw vertrekt hij met grote zelfzekere stappen opnieuw zijn weg. Richtingsgevoel lijkt hij helemaal kwijt te zijn. Een weg die hij bijna wekelijks te voet aflegt, vindt hij niet op zijn eentje. Maar hij blijft zingen ... Jingle Bells ...
Sinds de film is uitgekomen is hiij een BV. Mensen herkennen hem, roepen hem goeiendag. Hij glundert ... hij is BV. Die van d'n TV waren weer bij hem komen filmen op de zaal. De film wordt opnieuw uitgezonden. Opnieuw zal hij overal herkend worden. Hij geniet ervan ...
Stoer loopt hij voor ons uit. Alsof hij ons de weg zal wijzen. Luid zingend: Jingle Bells ... Jingle Bells lalalalalaa! Tussendoor klinkt een harde schaterlach. Zomaar, zonder reden. Hij kan het niet laten, zijn vrolijkheid. Na zijn ongeluk en de maandenlange coma is dat de enige emotie die hij nog kan tonen. Vrolijkheid en geluk. Maar is dat de enige emotie die hij voelt?
Bij iedere wegsplitsing of zijstraatje blijft hij staan en kijkt je vragend aan. "Moet ik hier in?" Lijkt hij te vragen. "Nee Eddy, nog altijd rechtdoor." Opnieuw vertrekt hij met grote zelfzekere stappen opnieuw zijn weg. Richtingsgevoel lijkt hij helemaal kwijt te zijn. Een weg die hij bijna wekelijks te voet aflegt, vindt hij niet op zijn eentje. Maar hij blijft zingen ... Jingle Bells ...
Geschreven door Fiep om 09:25
Reageer op dit bericht
Donderdag 17 januari 2008
Het verhaal van Theo
Kinderen zonder ouders ... daar ken ik alles van. Ik heb eerst bij de Broeders van Liefde gezeten. Die zijn bijna uitgestorven ... Die zie je niet meer. 40 jaar in Gent, voor ik naar Zelzate ging. Mijn ouders leven niet meer. Ik heb ze nooit gekend. Ik kende alleen de Broeders ... die zijn er ook niet meer ...
Hoe ik hier terecht ben gekomen? Met de auto ... 30 jaar heb ik in Zelzate binnen gezeten voor ik bij deze mensen terecht kwam ... goei mensen ... krijg je veel vriendschap van, eten en een eigen kamer. Wat moet je nog meer hebben? Ik woon nu bijna 25 jaar bij die mensen. Ik heb't niet slecht. Helemaal nie slecht ...
Ik zou graag ne kodak kopen. Maar dan ne goeie. Ik moet eerst de prijs laten zien voor ik geld krijg. Mijne vorige is gepikt ... uit mijn kastje. Dat gaat op slot ... Maar iedereen kan erin ...
Hoe ik hier terecht ben gekomen? Met de auto ... 30 jaar heb ik in Zelzate binnen gezeten voor ik bij deze mensen terecht kwam ... goei mensen ... krijg je veel vriendschap van, eten en een eigen kamer. Wat moet je nog meer hebben? Ik woon nu bijna 25 jaar bij die mensen. Ik heb't niet slecht. Helemaal nie slecht ...
Ik zou graag ne kodak kopen. Maar dan ne goeie. Ik moet eerst de prijs laten zien voor ik geld krijg. Mijne vorige is gepikt ... uit mijn kastje. Dat gaat op slot ... Maar iedereen kan erin ...
Woensdag 16 januari 2008
Phoebes eerste wandeling na haar operatie ...
Phoebe is er terug bovenop. Het had zo anders kunnen aflopen, maar gelukkig is ze weer haar oude, hyperkinetische zelf.
Omdat broerlief van hetzelfde hout is gesneden, maken we nu iedere ochtend een wandeling. Phoebe, Stitch en ik ... Vinnie kan spijtig genoeg niet meer mee. Na zijn laatste epilepsie aanval riskeer ik het niet meer. Stel je voor dat hij onderweg een aanval krijgt ... Sinds zijn vorige aanval staat zijn ruggengraat helemaal krom en zakt hij geregeld door zijn achterpoten. Enkele dagen geleden kon ik hem nog net opvangen toen hij van de trap kwam. Eigenlijk mag hij er niet op, maar soms is hij ons te snel af. Wij helpen hem dan de steile trap af en onderweg voelde ik dat zijn huid opnieuw begon te gloeien. Op dat moment verloor hij zijn evenwicht en ik kon hem nog net opvangen in mijn armen. Normaal kan ik een volwassen pitbull amper tillen, maar hij leek net een veertje, zo licht.
Stitch is een mama's kindje. Zolang hij me ziet is hij de braafste pup ter wereld. Hij is zindelijk, luistert en hij is zóóó lief. Maar als ik tien minuten buiten beeld ben, veranderd hij in "a pup from hell!!!" Daar moeten we nog even aan werken. Hij is vastberaden, weet wat hij wil en zo koppig als een ezel. Volgens mij een levenslange uitdaging. I'm loving it!!!
Omdat broerlief van hetzelfde hout is gesneden, maken we nu iedere ochtend een wandeling. Phoebe, Stitch en ik ... Vinnie kan spijtig genoeg niet meer mee. Na zijn laatste epilepsie aanval riskeer ik het niet meer. Stel je voor dat hij onderweg een aanval krijgt ... Sinds zijn vorige aanval staat zijn ruggengraat helemaal krom en zakt hij geregeld door zijn achterpoten. Enkele dagen geleden kon ik hem nog net opvangen toen hij van de trap kwam. Eigenlijk mag hij er niet op, maar soms is hij ons te snel af. Wij helpen hem dan de steile trap af en onderweg voelde ik dat zijn huid opnieuw begon te gloeien. Op dat moment verloor hij zijn evenwicht en ik kon hem nog net opvangen in mijn armen. Normaal kan ik een volwassen pitbull amper tillen, maar hij leek net een veertje, zo licht.
Stitch is een mama's kindje. Zolang hij me ziet is hij de braafste pup ter wereld. Hij is zindelijk, luistert en hij is zóóó lief. Maar als ik tien minuten buiten beeld ben, veranderd hij in "a pup from hell!!!" Daar moeten we nog even aan werken. Hij is vastberaden, weet wat hij wil en zo koppig als een ezel. Volgens mij een levenslange uitdaging. I'm loving it!!!
Maandag 14 januari 2008
nog meer foto's
...
Geschreven door Fiep om 20:02
Reageer op dit bericht
Maandag 14 januari 2008
speeluurtje
...
Geschreven door Fiep om 19:47
Reageer op dit bericht
Maandag 14 januari 2008
Foto's
...
Geschreven door Fiep om 19:38
Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 januari 2008
OPROEP
Zoals je op het filmpje van enkele dagen geleden kan zien, kan men een matrixprinter gebruiken om tattoomallen te maken. Wij zijn er naar eentje op zoek. Hebben jullie er toevallig nog eentje op zolder staan? Laat dan vlug iets weten. Je zou er manlief heel blij mee kunnen maken.
En als manlief blij is, is Fiep ook blij ...
Vrijdag 11 januari 2008
epilepsie?
Gisteravond, half elf ...
Ik kom thuis van school, al een beetje gekalmeerd en er vast van overtuigd dat ik me ga toeleggen op onze financiën. Ik ben geen wiskundig genie, maar desnoods wordt ik dat wel ... uit pure noodzaak. Een beetje opgefleurd en vol nieuwe plannen reed ik dus thuis de oprit op. Stilletjes deed ik de deur op en ging binnen. Onze honden hadden me niet horen aankomen en Vinnie schrok wakker. Hij kwam naar me toe gelopen en keek me een beetje beduusd aan. Terwijl ik de andere twee hun welkomstgroet in ontvangst nam, hoorde ik achter mij een zware klap. Vinnie lag uitgestrekt op de grond.
Enkele maanden geleden heeft hij nog eens zo'n aanvalletje gehad toen zijn beste vriend op bezoek kwam. Volgens de dierenarts, die we toen in paniek opbelden, was het een epilepsie aanval. Na enkele minuten was het over. Nu ook. Ik ben bij hem op de grond gaan liggen. Na enkele minuten hief hij zijn hoofd op en hij keek opnieuw helder uit zijn oogjes. Een kwartier later stond hij recht en sprong in de zetel alsof er nooit iets gebeurd was. Hij heeft zelfs nog heel gulzig gegeten.
Ooit zal hij misschien niet meer opstaan na zo'n aanval. Ik ben al blij dat het gisteren niet zo gegaan is.
Ik kom thuis van school, al een beetje gekalmeerd en er vast van overtuigd dat ik me ga toeleggen op onze financiën. Ik ben geen wiskundig genie, maar desnoods wordt ik dat wel ... uit pure noodzaak. Een beetje opgefleurd en vol nieuwe plannen reed ik dus thuis de oprit op. Stilletjes deed ik de deur op en ging binnen. Onze honden hadden me niet horen aankomen en Vinnie schrok wakker. Hij kwam naar me toe gelopen en keek me een beetje beduusd aan. Terwijl ik de andere twee hun welkomstgroet in ontvangst nam, hoorde ik achter mij een zware klap. Vinnie lag uitgestrekt op de grond.
Enkele maanden geleden heeft hij nog eens zo'n aanvalletje gehad toen zijn beste vriend op bezoek kwam. Volgens de dierenarts, die we toen in paniek opbelden, was het een epilepsie aanval. Na enkele minuten was het over. Nu ook. Ik ben bij hem op de grond gaan liggen. Na enkele minuten hief hij zijn hoofd op en hij keek opnieuw helder uit zijn oogjes. Een kwartier later stond hij recht en sprong in de zetel alsof er nooit iets gebeurd was. Hij heeft zelfs nog heel gulzig gegeten.
Ooit zal hij misschien niet meer opstaan na zo'n aanval. Ik ben al blij dat het gisteren niet zo gegaan is.
Geschreven door Fiep om 10:52
Reageer op dit bericht