Naar de inhoud

Fieps hersenspinsels

Gedachten, illustraties en verhalen
akke.beakke.be

Archief

Wijsheid 2

www.bigoo.wseledigingen zijn de argumenten
van hen die ongelijk hebben


(Amor Fati)


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 10:16 Reageer op dit bericht

onbevlekte ontvangenis

www.bigoo.wsat ik weer geen oog dicht doe vannacht. De kerkklok heeft elf uur geslagen en ik lig nog met wijd open ogen op de matras. Dus dan kom ik jullie maar een beetje lastig vallen. Waar zal ik het eens over hebben ...

Mmmm ... ons Phoebe doet haar best om ons in spanning te houden. Een kleine twee maanden geleden was ze loops. Onze oude viriele Vinnie, die vroeger veel heviger was, kunnen we intomen op zijn respectabele leeftijd. Dat was vroeger wel anders. Hij rook drie weken op voorhand al dat een teefje loops kwam. Als het dan éénmaal zover was, kreeg hij haar na amper een halve minuut gedekt. Niet nadenken, geen voorspel, zelfs geen kennismaking.

Nu kan het zelfs een dag of zo duren eer hij eindlijk door krijgt dat zijn "zusje" loops is. Maar dan gaan alle remmen los. Vooral bij deze loopsheid, de derde. We hielden ze redelijk goed uit elkaar. Een paar keer net op het nippertje, maar soit. Voor zover we weten geen onoverkomelijke ongelukjes gebeurd. Voor zover we weten ...

Het was rond de tijd dat schoonma in het ziekenhuis lag. Ons hoofd stond toen wel naar iets anders dan twee verliefde pit bulls in huis. Aangezien wij nog geen binnendeuren hebben, wordt het hier af en toe wat improviseren. We hielden ze gescheiden door middel van een houten plank die net in het gangetje boven aan de trap past. En die grens wordt gerespecteerd! Tot enkele maanden geleden.

Phoebe slaapt gedurende haar vruchtbare periode naast mijn bed. Vinnie slaapt aan de andere kant van de plank. Maar nu was er geen stoppen meer aan. Als een  buldozer ramde hij de plank en kwam hij op onze kamer aangestormd. We hebben deze vluchtweg met alles wat maar los hangt of staat gebarricadeerd. In ons bijzijn is er niets onbetamelijks gebeurt. Maar in die periode zaten we meer bij moeder dan thuis ...

Nu zijn we bijna twee maanden verder. Ik moet zeggen, stiekem hoop ik iedere keer dat er op mirakuleuze wijze toch een puppy uit Phoebes buik floept. Ze heeft dan ook iedere keer een schijndrachtje waarbij ze dikker wordt en echte borstjes krijgt. Haar karakter verandert ook een beetje. Ze wordt nog flauwer en aanhankelijker dan anders. Maar iedere keer bleek het schijn te zijn. Maar deze keer is ze echt - niet - te - doen - super - flauw en aanhankelijk. Ze zou in mijn broekzak kruipen als ze kon. Ze is dikker, ze heeft een buikje en dikke tepels. Hele dikke tepels. Als ze gewoon rondloopt zie je eigenlijk niet echt een verandering, behalve haar hangbuikje dan. Maar als ze op haar achterste zit (ze kan in de zetel  zitten zoals de doorsnee mens: op haar kont en lekker uitgezakt) dan puilt die dikke buik uit en haar tepels worden dan echte c-cups. Ik weet niet wat ik ervan moet denken.

Ik blijf het bij een schijndracht houden. Ook al ruik ik de hele week een zurige geur in haar nabijheid. Daarstraks streelde ik haar onder haar buik en ik voelde iets. Iets wat er eerder nog niet was. Aan één kant maar. Een lichte verdikking. Enkele uurtjes later was het weg ....

Spanning ... is het ... of is het niet? En eerlijk gezegd, ik zou blij zijn om een klein Vinnietje in onze schoot te verwelkomen. Vinnie is bijna elf jaar oud. We moeten ons stilletjes aan gaan voorbereiden op zijn afscheid. Dus zo'n opvolger in ons gezin zou ik wel heel fijn vinden. Wat ons tegenhoudt zijn de eventuele zeven broertjes en zusjes die je een goede thuis moet bezorgen. Zulke honden kan je niet aan iedereen verkopen. En zelfs met screening van je mogelijke klanten, komt waarschijnlijk zo'n veertig procent in een asiel terecht. En die zitten al overvol, dus moeilijk te plaatsen "gevaarlijke" honden krijgen al vlug een spuitje.

Maar toch, als er deze keer geen miraculeuze bevruchting heeft plaats gevonden, heb ik veel zin om bij haar volgende loopsheid (als Vinnie dan tenminste nog kan), onze twee tortelduifjes hun zin te laten doen. Dan heeft mijn hoop tenminste toch een kans op slagen ....

Als er nu toch een pup van komt, moet hij ongetwijfelt Jezus heten. Zoon van de onbevlekte ontvangenis ....

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 23:45 2 reacties Reageer op dit bericht

dierenverdriet

www.bigoo.wsp Mon Mol Martre vond ik nog een opvallend stalletje. Deze mensen hadden keramiek bij zich. Niet zo ongewoon zul je zeggen. Ook al waren deze werken van een uitzondelijke kwaliteit en schoonheid, ook hun thema sprak me aan: poezen en honden. Kortom: huisdieren. Eetbakjes, poezenbeeldjes en ... urnen.

Inderdaad, urnen om de as van je geliefde Fluffy of Boomer in te bewaren. Een pronkstuk in je woonkamer.

(KLIK OP FOTO)

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 20:25 Reageer op dit bericht

vermist!!!

 

www.bigoo.wseze verontrustende mail kreeg in net in mijn mailbox. Dit is geen grap maar de harde realiteit....


ZOVEEL MOGELIJK DOORSTUREN AUB !!

OOK AL KRIJG JE HET X AANTAL KEREN... ER KAN ALTIJD IEMAND TUSSEN ZITTEN DIE HET NOG NIET HEEFT!

 

Geachte,
 
Sorry dat ik jullie lastig val met mijn probleem.
Mijn dochter Swysen Bianca is vermist sinds 4 juli 2007.
Ik stuur U een foto van haar moest je haar ergens zien of mensen kennen om dit email rond te laten gaan op internet doe gerust hoe meer mensen het weten zoveel te beter.
Haar beschrijving:

Swysen Bianca

         Strijderslaan 17
         3803 Sint-Truiden ( Wilderen)

Geboortedatum 22 oktober 1989.

Kledij dat ze aan had bij haar verdwijning een zwarte jeansbroek bruin vestje en zwarte laarzen en een klein donderblauw handtasje ze is in het bezit van haar identiteitskaart en siskaart.

Sorry dat ik jullie dit slecht nieuws moet mededelen.

De mensen van de politie zijn ermee bezig en ook child focus en het parket hopelijk krijg ik mijn kind terug.

Mijn vriendelijke groetjes

Fabienne

0497.27.27.99

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Fiep om 11:47 Reageer op dit bericht

Even vergeten

www.bigoo.wset kleine meisje liep stilletjes door het verduisterde huis. Ze dierf amper te ademen, bang om een geluid te maken. Radio, tv ... alles was taboe op zulke dagen. De ramen waren hermetisch afgesloten. De deuren op slot. In de kamer hing de zure geur van zweet en kots. Het meisje zat in een hoek van de keuken, op de kille tegels. Ze had honger maar niemand had voor eten gezorgd. Ze opende de kast. Het enige wat ze vond was een zak bruine suiker. Hogerop stond het brood, maar ze mocht niet op stoelen klimmen van mama en het meisje gehoorzaamde blindelings. Haar woord was wet ...
Ze nam de zak in haar kleine handjes en zette zich op de grond neer. De vloer voelde koud aan onder haar blote billetjes. Langzaam opende ze de zak en vond de bij elkaar geklonterde suiker. Voorzichtig stak ze een klontertje in haar mond en zoog het langzaam op. Het stilde haar knorrende buikje een beetje.
"Wat ben je aan het doen?" Riep de gebroken stem van haar moeder.
"Niets, mama!" Riep het kleine meisje terug. Maar mama wist beter en ze beval haar dochter om bij haar te komen zitten. Teleurgesteld zette ze de papieren zak met de gouden brokjes terug op zijn plaats. Ze sloop stilletjes naar de woonkamer en ging naast haar moeder zitten. De vrouw lag in de zetel te kermen van de pijn. Een koude doek moest haar zware migraine aanvallen verzachten. Ze duwde het doek in de handen van het kleine meisje en beval haar om deze onder het koude water uit te spoelen. Maar het meisje kon niet aan de kraan, ze was veel te klein.
"Neem het bankje!" Gilde mama het uit. Het meisje nam het voetbankje, zette het voor het aanrecht en klom erop. Als ze op haar tenen stond kon ze net aan de waterkraan. Ondertussen hoorde ze mama haar gal uitspuwen in de stinkende emmer die naast de zetel stond. Ze wachtte tot de geluiden voorbij waren en trippelde daarna met de nog natte doek naar de zetel, waar ze voorzichtig het doek op het gloeiende hoofd van de zieke vrouw legde. Daarna ging ze stilletjes op een bank zitten.
Maar het meisje kon niet lang stil zitten. Ze wilde spelen, dansen, rennen, vrolijke dingen doen! Ze wilde naar buiten, de zonnenschijn op haar gezichtje voelen, de wind door haar haren voelen waaien. Maar vandaag was het weer zo'n dag. De telefoon ging. Mama schreeuwde het uit. Het kleine meisje sprong recht en gooide alle jassen die ze maar kon vinden over het apparaat, hopend dat ze het kabaal kon dempen. Uiteindelijk stilte, mama kalmeerde ook en huilde nu nog maar stilletjes. Het kleine meisje ging aan tafel zitten om een boekje te lezen. Maar de bladeren ritselden te luid. Mama verdroeg het niet. Ze bleef op de stoel zitten en staarde maar voor zich uit. 

De deurbel! Volk! Het meisje hield van bezoek! Vrolijk sprong ze recht en wilde de deur openen maar mmama gilde het uit.
"Nee! Blijf hier!"
Beteuterd bleef het meisje staan. Een moment was ze het vergeten.
"Ga uit het zicht staan!" beval de bijna hysterische vrouw haar. Tegen haar zin gehoorzaamde het kleine meisje haar. De gordijnen waren dicht, maar de vrouw was bang dat iemand door de kieren enige beweging in huis zou zien. Het meisje verstopte zich in het donkerste hoekje van het huis en bleef stilletjes zitten. Na enkele minuten sloop ze naar het raam en zag nog net hoe het bezoek in hun auto stapte en wegreden. Het meisje was boos. Stampvoetend liep ze terug naar de woonkamer en de deur viel met een harde knal dicht.
Gillend schoot de vrouw recht en met ogen die vuur spuwden gilde ze naar haar dochter:
"Jij wil me dood! Met je pesterijen! Jij wil me echt in het graf helpen! Waarom? Waarom? Wat heb ik verkeerd gedaan?"
Het kleine meisje stond aan de grond genageld. Het was niet opzettelijk. Ze vergat het even. Even maar... Tranen stroomden over haar wangen terwijl mama zich opnieuw huilend neerlegde.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 21:39 1 reactie Reageer op dit bericht

Bericht aan alle gevorderde gebruikers

image hosting for myspace hosted imagesoals jullie al wel opgemerkt hebben, heb ik mijn blogje opnieuw ingericht. Een nieuw behang, andere meubeltjes en nieuwe lijstjes aan de muur. Zelfs de brievenbus heeft een nieuw kleurtje gekregen. En daar wringt het schoentje nu net. Om een berichtje achter te laten krijg ik in de tekstzone om je gegevens in te tikken, de tekstkleur niet aangepast. Nu is hij even zwart als mijn behang. Wie oh wie kan mij hierbij helpen?


Eeuwige dankbaarheid zal uw deel zijn....

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 20:35 1 reactie Reageer op dit bericht

verjaardag

Your Birthdate: October 7
birthday.jpg
You are an island. You don't need anyone else to make you happy.
And though you see yourself as a loner, people are drawn to you.
Deep and sensitive, you tend to impress others with your insights.
You also tend to be psychic - so listen to that inner voice!

Your strength: Your self sufficiency

Your weakness: You despise authority

Your power color: Maroon

Your power symbol: Hammer

Your power month: July
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 00:31 Reageer op dit bericht

hout snijden

 

Blog images codesl vanaf mijn vroege kinderjaren was ik een verwoed lezer. Ik was er ook heel snel mee weg. Splintervaardigheden, noemt men dat. Meestal vind men deze vaardigheden vooral op het wiskundige gebied. Wie heeft er al niet van die autist gehoord die razendsnel een aartsmoeilijke formule kan ontcijferen.  Maar er zijn uitzonderingen op de regel.

Ik herinner me nog duidelijk onze eerste leesles. Het zinnetje blijft in mijn hoofd galmen; "Een man met een aap." Heel duidelijk geïllustreerd met een mooie cartoontekening. We moesten het zinnetje oneindig blijven herhalen in koor: "Een - man - met - een - aap ..." Doodsaai was dat. Tot overmaat van ramp moesten we allemaal in een nette rij naar voor komen en één voor één het zinnetje voorlezen. We hadden immers al een halve dag geoefend! Ik haatte zulke dingen. In de kleuterklas maakte ik mij al zo klein mogelijk en verstopte me telkens achter de grootste en de dikste van de klas. Nu ook. Dus ik mocht het zinnetje tot vervelens toe nog een keer of twintig horen. Haperend, haspelend, hakkelend ...

Uiteindelijk was ik aan de beurt. De meester stond daar met zijn stok voor het bord en wees de woordjes één voor één aan. Ik las heel vlot: "Een man met een aap." De arme man stond me met open mond aan te kijken. Ik begreep echt niet waarom. Als je het nu nog niet kon lezen, kende je het verdomde zinnetje ondertussen wel rats van buiten. Ik moest het herhalen. Daarna de woordjes apart. Opgewonden riep hij naar de eerste de beste leerling die voor zijn ogen verscheen (ons klasje was ondertussen omgetoverd tot een vrolijke bende losgelaten peuters) "Ga meneer Van Gestel halen!"

Meneer Van Gestel was de meester van het andere eerste leerjaar. Ondertussen moest ik dat zinnetje maar blijven herhalen. Niet voor niets dat ik dat nooit meer vergeet. Na enkele minuten kwam meneer Van Gestel de klas binnen. Hij was een lange magere en rustige man. Dit waren toevallig de twee mannen die mij op mijn allereerste schooldag thuis hadden gebracht. Opnieuw moet ik het zinnetje herhalen. Ik zuchtte eens diep en dreunde het ding ondertussen van buiten op. Ik deed geen moeite meer om te lezen. De twee mannen keken elkaar verbaasd aan, waarna ik eindelijk terug op mijn stoel mocht gaan zitten.

Vanaf die dag las ik alles wat ik maar te pakken kon krijgen. Wat niet echt gemakkelijk was, want mijn moeder had een heilige angst dat ik dingen zou lezen die mijn onbedorven en onschuldige ogen niet mochten lezen. En daaronder verstond ze ... bijna alles. Sprookjes, die konden er nog mee door. Maar andere dingen waren taboe. Uiteindelijk leende ik bij de buurvrouw stiekem van die flutromannetjes. Gelukkig kregen we op school zonneland en zonnekind. En iedere maand kregen we een dun leesboekje.

Ik was dol op die boekjes. Eén verhaal is mij al die jaren ook bijgebleven. Het ging over een jongetje dat gedurende de depressiejaren in de jaren derig leefde. Zijn vader maakte, om een beetje bij te verdienen, mooie houten kistjes die prachtig gegraveerd waren. Die tekening van dat prachtige kistje heb ik urenlang bewonderd. Het verhaal heb ik ontelbare keren gelezen.

Vanmiddag ben ik op mijn eentje naar Mon Mol Martre geweest. Kunstenaars allerlei die aan de Nethe in Mol hun kunnen mogen vertonen. Juwelen, tekenaars, schilders, keramisten ... Noem maar op. En daar stond hij. Eén standje dat opviel in de grote meute. Een houtgraveerder. Bijna dezelfde patronen als in mijn al lang verloren boekje. Ik maakte een praatje met de man en bewonderde zijn werk. Hij deed het ook even voor. Prachtig vond ik het en helemaal niet duur! Maar daar we deze maand nogal krap bij kas zitten, kon ik een kistje niet betalen. Maar ik heb een sleutelhanger gekocht. Prachtig gegraveerd en met veel liefde gemaakt.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 17:06 3 reacties Reageer op dit bericht

Wijsheid 1

Letter H Gif Imageset kappen van een enkele boom, verandert voor altijd de levens van ontelbare wezens ...

(Uit "De kabbalist" van Geert Kimpen)
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 10:39 Reageer op dit bericht

Meer van Fieps hersenspinsels

↑ Terug naar de berichten