stigma

wat ooit mysterie was terra incognita
het land waar sprookjes groeiden
geweven door wie niet beter wist
nu platgetreden door toeristen
de laatste tickets onverkocht
dit kan geen verflaag meer redden
koningin van de nacht
bij het grauwe licht van
dit dooiend winterweer
verschrompeld tot
1 zielige legende

over beproefd winterijs
komt ze aan
met korenblonde haren
& toendra ogen bodemloos
elastisch verend ronde wangen
stralen woordeloos
en herfstborstjes
kundig opgetild
glimlachen zich dapper jong
seinen
dat in het hongerige braambos
nog steeds de asse smeult
om woeste steppebrand te worden

door het vermoeide floers
van jarenlange nachten
& roezerige woorden
heel even soms
verbijsterd
1 blik van grijze ogen
die alles zagen

je draagt 1 kleed van sprookjesflarden
enkeldiep verzinkend in
het drijfzand
aan de oevers van de styx

het moet eenzaam zijn nu
daar op de barrikaden
nu de strijd gestreden is
en toegesnelde gieren geil
krijsend vechten om de buit

uit onbegrepen koranverzen
hebben hypokriete vaders
sadistische ketenen gesmeed
hun vrouwen en dochters
met sluiers gewurgd
wat was de schuld van het meisje
dat levend begraven werd

de ketenen van de taboes
opstandig verbrekend
werp ik het pantser af
van eeuwen slavernij
en wonden likkend
wil ik herboren worden

de genen van
kleopatra en sheherazade
van hitsige odalisken
en wrede amazones
krijsen in mijn bloed

eerlijk naakt
wil ik
herboren worden
met jou
in jou
mijn tweede huid voorbij

islands never meet

but people
can build bridges

they seldom last

if you ever kill me please
do so in the morning
early
before I stop
hating another day

niet de stormram der mongolen
maar ongetelde winters
hebben de sjinese muur gesloopt
of kan het
dat het stille tranen waren
van wie nooit 1 paleis betrad
& enkel dromen had

laat mij tijdeloos
nirwana proeven
van je lippen
je adem drinken
oorverdovend stil
de tamtam horen
van je hart

voor jou voor jou voor jou
en vele allen
blijft bewust onzichtbaar
het nauwelijkse trillen
van mijn al te strak gespannen opperhuid

want

ik ben de donkere lichtstad
onder het patin van mijn hongerweelde
miljoenen mijlen uitgehold
door een problemen-metro-net

dat

voor jou en vele allen
onder een beschaafd patin geborgen
glimlachend ongevaarlijk
mijn opperhuid vibreren doet
en soms een beetje scheuren

nooit
heeft ooit
de jakhals van het wereldnieuws
het laatste
dat nooit het laatste is
zijn laatste kreng verslonden
het laatste prille kinder lijk
met veel jargongevoel
en saus van kapitalen
van vetjes en kursiefjes
tot lettertjes gemalen

omdat

milmjarden gieren azen
dagelijks
wekelijks
naar afgekloven knokenbrij
nog vunziger
na de verteringsweg
van het joernalistieke
maagproces
het rotatieve
darmproces
tot faecesvoer
dagelijks
wekelijks

want ook het jakhalsjong moet
eten

sarkasme is een vorm van humor
waarmee weinigen lachen

(en die dus meestal ernstig genomen wordt)

en als dan
kernrampen later
holbewoners
in de aslaag delvend
ons
versteend verstrengeld vinden
zal ik
glimlachend fluisteren
dat hier de tijd heeft stil gestaan

tussen de miljarden woordenschelpen
zit heel soms
één parel
de wijze
herproeft die éne parel
levenslang

niet
van wilde ruiters uitzinnig
de dolle schuimvlokroes
de hoevenhartslag koorts
vloekend & striemend in waanzin
de naakte flank
(de huiver bloed)
omdat het hert ontsnapt
& rillend voor zijn slachter
hatend dankt
bij de herkenning van
het sinjaal jachthoornovervloed 

ontwakend in novembermist
rood & geel & blauw werd grijs
& alle vormen smelten tranend
(zelfs het merg is pijnlijk kil)
ontwaakt de boom verbijsterd
& vraagt het zijn gevallen bladeren
& kreunt tot zijn verstijfde takken
& smeekt zijn wijze wortels
hoe hij was
de droom van de zingende zomer
de roes die spoorloos overging
omdat
(toen)
de zee geen druppels telde

tijdeloos voert de nachtreis
naar het einde van de roes
het duister smelt de maskers
tot naakte mensen spreken
kwetsbaar

want
soms nog
ben ik het hirosjima kind
nasnikkend
ongenoemd de gruwel brandmerk
diep in in mij in huid & hart & oog
geroosterd
toen (in het smeltpunt zon)
granieten tranen schroeiden
& onberoerd slechts bleef
de zelfverklaarde engel

stamelend de taal
van grauwe inboorlingen
(zonder woordenboek immers)
(want wij leden schipbreuk)
(op de kust van dalton city)
(400 jaar geleden)
krassen bloederige vingers
in 1 betonbeschaving
met 1 nieuw foneem
het stigma ons

if you ever kill me please
do so in the morning
early
before I stop
hating anonther ay

dan toch nog
halsaderde oogverduisterend
het trotse oerinstinkt
van de vermoorde volbloed
in onverwachte herfstdrift
ongewild
pijnlijk
het rijten van oude wonden

ik wilde slechts
met lillend puin van luchtkastelen
1 vermoeide negerhut bouwen
voorzichtig

maar in de uitzichtloze jungle
van eksplozieve woorden
heb ik 1 prinses
gekwetst
ik vloek droef
de bittere magie
van mijn woord

huiverend
op het scherpe puin
van verkeerd geleefde levens
dit pijnriziko
the painful scar of your mouth
je ogen
tot vraagtekens gepenseeld
omdat vraagtekens beter zijn
dan het naakte niets

in 1 rijstveld sterven
uiteengereten kinderen
of leven tragisch verder

mateloos
het heimwee naar nirwana

islands never meet
people however
sometimes build bridges