Naar de inhoud

Stamboom Familie GOOS

akke.beakke.be
Vrijdag 13 juli 2007

VI.46.- VAN HOVE Carolus - Geboorteakte van OUDVADER -

Geboorteakte nr 60
dd. 28.11.1859, Nieuwkerken-Waas
van :

Oudvader :
VI.46.-
- VAN HOVE Carolus Ludovicus

De aangifte van de geboorte werd gedaan om 4.00 uur in de namiddag, 
- door de vader in tegenwoordigheid van :
- Joannes Josephus Verhaeren, 48 jaar, gemeentesecretaris, en
- Joseph Maerkaerdt, 70 jaar, veldwachter,
           beiden wonende te Nieuwkerken.

                                            -o-o-o-O-o-o-o-

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door ennof - G - om 16:15 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Vrijdag 6 juli 2007

VI.44/45.- GOOS Henricus/JACOBS Agnes - Huwelijksakte van oudouders -

Huwelijksakte nr 2421
dd. 31.12.1898, Antwerpen
van :

Oudouders :
VI.44.-
- GOOS Henricus
  gehuwd met :
  - JACOBS Agnes

 (HA nr 2421, dd. 31.12.1898, Antwerpen)
Adressen bij huwelijk :
Hij : - Makelarenplaats 14 - S4
Zij : - Lepelstraat nr onleesbaar.
Vermelding op de HA van de erkenning van :
Joannes Baptista ° Antwerpen, 7.3.1897.
Getuigen bij hun huwelijk :
- Petrus Van Velthoven, arbeider, 39 jaar, OOM van   de echtgenoot;
- Ferdinandus Simons, kantoorbediende, 27 jaar;
- Alphonsus Jacobs, arbeider, 25 jaar, BROER van de echtgenote en
- Joseph Eeckels, arbeider, 60 jaar.
        Allen gehuisvest te Antwerpen.      

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door ennof - G - om 13:14 Reageer op dit bericht
Donderdag 28 juni 2007

VI.45.- JACOBS Agnes - Geboorteakte van oudmoeder -

Geboorteakte nr 2293,
dd. 18.5.1877, Antwerpen Image Hosted by ImageShack.us

van :

Oudmoeder :
VI.45.-
- JACOBS Agnes
   ° Antwerpen, 10.5.1877, om 1.00 uur 's morgens.

De aangifte van de geboorte werd gedaan voor de gemelde vader, door :
- Catharina Finé, wasvrouw, 59 jaar, bij het baren tegenwoordig geweest zijnde.
Alzo verklaard in het bijzijn van :
- Petrus Kols (?) en Jacobus Verstapen, 51 jaar.
        Beiden arbeiders en gehuisvest te Antwerpen.

                                     -o-o-o-O-o-o-o-

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door ennof - G - om 17:35 Reageer op dit bericht
Maandag 7 mei 2007

Folkloristische figuren - Jef Pladijs -

Jef Pladijs

     Deze visinvoerder had zijn vrienden van de kegelclub "Onder Ons" eens uitgenodigd voor een etentje waar o.a. heerlijke paling zou opgediend worden.  Alle leden van de club waren natuurlijk van de partij !  Ook Jef Janssens was bekend als een ware lekkerbek.  Zijn tafelgenoten zaten al lang voor lege borden terwijl Janssens nog profijtig de beentjes van zijn kip afpeuzelde.  Daarom had Jef Pladijs besloten deze Janssens eens een poets te bakken tijdens een etentje dat door ging in een café aan de vismarkt.  Toen Pladijs Janssens vroeg of hij kreeft lusste had deze laatste volmondig ja geantwoord.  Hij zou daarvoor zelfs op zijn blote voeten naar Brussel gaan als dat nodig was.  Tijdens het etentje werd eerst heerlijke paling opgediend die met de nodige hoeveelheid Liebfraumilch verorberd werd.  Daarna kwamen de kreeften aan de beurt.  De dieren zagen er echt prachtig uit en Jef Pladijs beloofde dat ieder één van de beestjes zou krijgen. Tien stuks had hij besteld.  Eén voor één werden de schotels van uit de keuken opgediend.  Ze werden door de gretige ogen van Jef Janssens nauwlettend gevolgd.  Nadat de negende kreeft geserveerd was keek Jef hoopvol naar de keukendeur.  Maar in de plaats van de laatste kreeft werd de schotel met sla opgediend.  Verbijsterd zag Janssens dat zijn vrienden reeds begonnen waren de diertjes smakelijk op te eten.  Toen kwam de waardin zeggen dat er maar negen kreeften geleverd waren in de plaats van tien, tot grote teleurstelling van Jef Janssens die op dat moment zijn derde portie paling juist opgesmuld had.  Hij wist niet waar hij het had en zijn gezicht werd rood van ergernis.  Hij wou heel het gebeuren met een glimlach opnemen, maar daar bracht hij niet veel van terecht.

     Toen hij naar huis keerde was hij erg ontgoocheld.  Hij had zich zo verheugd op het naar binnen spelen van de lekkere kreeft.   Thuis hing hij zijn overjas aan een kapstok en wat ontdekte hij ?  In één van zijn jaszakken zat een levende kreeft !

     De grap die Jef Pladijs met de waardin bekokstoofd had, bleek erg geslaagd !  Janssens is dat nooit vergeten.

                                       -o-o-o-O-o-o-o-  
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door ennof - G - om 13:57 1 reactie Reageer op dit bericht
Donderdag 26 april 2007

Folkloristische figuren - Rosse Wannes -

Rosse Wannes

         Rosse Wannes reed met het dievenkarretje van de gevangenis uit de Begijnenstraat.  Zijn bijnaam kreeg hij door de vuurrode kleur
van zijn haardos.  Wannes was een grote kerel met een ruig uiterlijk.

         Hij was een regelmatige klant in het café "De Schapekop", dat zich naast "De Spiegelpoort" bevond in de Boeksteeg, de huidige Nationalestraat.  De Spiegelpoort was de stapelplaats van houthandelaar Blanckaert.  De klanten van de De Schapekop waren meestal mensen die wat extra bijverdiende hadden door hout te lossen of te laden en die dan hun dorst kwamen lessen en wat zij bijverdiend hadden kwamen verteren.  Naast deze klusjesmannen trof men ook voddenrapers, leurders, viskopers, duivenmelkers aan.  Het was een bont gezelschap.

          De tanden van Rosse Wannes waren zo sterk dat hij in De Schapekop een zwaar bierglas stuk kon kauwen en een koperen cent in tweeën kon bijten.  Dat leverde hem bij weddenschappen menig biertje of jenever op.  Wannes had tevens de reputatie agressieve honden kalm te laten worden.  Daardoor werd zijn hulp vaak ingeroepen.  Wanneer hij zo'n kwade  hond moest temmen, volgde hij een heel ritueel.  Rosse Wannes kroop dan behoedzaam op handen en voeten naar het dier toe, legde een rode zakdoek op zijn roestkleurig haar en keek de hond recht in de ogen.  De verhalen deden de ronden dat deze tactiek altijd lukte en dat het agressieve beest hem dan gedwee volgde, tot grote verbazing van de toekijkende menigte.  De beloning die Wannes voor deze stoutmoedige daden verdiende werd vlug omgezet in bier of pinard in het café De Schapekop.  Daar werd naarmate het aantal consumpties vorderde, tijdens het vertellen, de hond steeds groter en kwader aan de tooghangers beschreven, zodat
Wannes voor de zoveelste keer de caféheld van de dag werd.  Rosse Wannes blijft in de herinnering van de Sint-Andriezenaren een moedige kerel die voor geen enkele hond terugdeinsde.

                                    -o-o-o-O-o-o-o-  
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door ennof - G - om 16:07 Reageer op dit bericht
Woensdag 18 april 2007

Folkloristische figuren - Jan-met-zijn-stekken -

Jan-met-zijn-stekken

          Dicht tegen de kerkmuur van de Sint-Andriesstraat stond zijn winkeltje.  Men herkende het direct aan de ranken van een wingerd die langs de raampjes naar boven kronkelden tot aan het venster van de zolderkamer.  Het houtwerk van de ramen en van de deur was helgroen geschilderd.  Het onderste van de gevel was tot aan de ramen met teer besmeerd.  Een kantkussen van zijn vrouw stond voor het ene raam en voor het andere zag je een koperen bus met enkele zwavel-stokken erin.  Het waren dunne lange kempsplinters.  Voor die tijd bestonden er verschillende manieren om vlammetjes te laten branden.  De meest gebruikte was de tondeldoos.  Een tondel is geschroeid linnen waarmee men vuur kan maken.  De rijken kochten de chemische vuurdoos, die voor het eerst in Londen gebruikt werd.  Deze kostte toen 12 gulden en kon enkel de schouwmantel van de rijken sieren .  Een paar jaar later kon men voor 3 gulden de ontvlambare zwavel-stokken kopen met het daarbijhorende flesje fosfor.  Onnodig te zeggen dat dit een algemeen gebruik werd.  Daardoor kwam het dat men na enkele jaren de zwavelstokjes en flesjes kon kopen voor amper 50 cent.  De solferstekjes werden uitgevonden in 1831.

          Veel volk kwam er niet in het winkeltje van Jan, omdat de mensen veel liever stekken van hem op straat kochten.  Hij liep van deur tot deur om die te verkopen.  Je zag hem dan gaan, gekleed in een lange kiel.  Jan hield in iedere hand een cirkelvormige bussel met
solferstekken.  Hij leurde niet enkel in het Sint-Andrieskwartier, maar verkocht zijn waar tot aan de Meir, waar men hem de bijnaam van "Jan-met-zijn-stekken" gaf.

          Wanneer Jan 's avonds thuis kwam, ging hij in een achter-kamertje bij het schijnsel van een peerke zijn geld tellen dat hij die dag ontvangen had.  Hij was altijd een beetje zenuwachtig wanneer hij dit deed omdat hij graag had dat zijn centjes opgeborgen waren voor
Laguerre thuiskwam die boven de winkel op een zolderkamer woonde.

                                      -o-o-o-O-o-o-o- 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door ennof - G - om 15:48 Reageer op dit bericht
Zondag 1 april 2007

Nieuw lied van den brand entrepot

Nieuw lied van den brand entrepot

Antwerpen heeft weer iets op de bult
Nochtans weet niemand daarvan de schuld
Van zoo een schoon en sterk monument
Waar dat den vreemde zeer kontent was
't Is niet plezant voor Belgeland
Dat er zoo iets moet gebeuren
Al zijn z'in ons stad ook nag al plat
't Is waarlijk om te treuren
De mensenvriend van vrouw en kind
Dat ligt daar nu weer in puinen
En vriendenlief wat groot verdriet
't Is om 't hart te verscheuren

Als men daar zag op de plaats der ramp
Hoeveel goed der menschen daar lag te verbranden
En zonder middelen van bestaan
Zullen zij moeten zoeken waarheen te gaan
Zou er niemand eene goed hand
Aan al die menschen toereiken
Die al hun goed al door den gloed
Tot pulver toe hier ligt te prijzen
Als men met moeite iets voor hen doet
Wil ik ook een milde hand leenen
En met gemoed en liefde teer
Mijn beste werking ten beste geven

Nochtans zijn wij nogal kontent
Dat er geen malheuren zijn gekend
Want voor het leven van een mensch
Geven wij toch geen enkele cent
Of het zou moeten zijn dat een rijkaard fij
Door zulk ramp ging verloren
Van den arme man daar spreekt niemand van
Dat is niet waard om 't aanhoren
Tot zelfs de stad geeft iets of wat
Om de schamele te helpen
Een vrouw en kind door hun bemind
Van honger niet te laten gaan verloren

                       -o-o-o-O-o-o-o-
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door ennof - G - om 14:43 Reageer op dit bericht
Zaterdag 24 maart 2007

Folkloristische figuren - Willem Audiffret -

Willem Audiffret

     De folkloristische figuur die wij vandaag bespreken is Willem Audiffret, een leurder van beroep.  Hij werd geboren in Antwerpen op 12 augustus 1881.  Hij is nooit getrouwd geweest.  Audiffret woonde o.a. in de Oude Beurs, in de Grote Pieter Potstraat 30 en op het einde van zijn leven in de Waaistraat 6 in de schaduw van de Sint-Andrieskerk.

     Willem zong net als Frans Van Kets als marktzanger op het Sint-Jansplein en op de Rui.  Geen jaarmarkt, geen kermis, zelfs geen processie, liet Audiffret voorbijgaan zonder er zijn muzikaal tintje aan toe te voegen.

     's Zondagsnamiddags toen honderden Antwerpenaren de Schelde overstaken op de Sint-Annekesboot stond Willem zijn verhalen te zingen op het Vlaams Hoofd.

     Van deze marktzanger zijn er twee gelegenheidsliederen overgebleven : "Groote Kuisch te Antwerpen" en "Het nieuw lied van den brand Entrepot" uit 1901.

     Dit laatste lied van Willem Audiffret handelde over de brand van woensdag 5 juni 1901 op de twee bovenste verdiepingen (de 5° en de 6°) van het groot middengebouw van het Entrepot.  Deze verdiepingen langs de zuidoostelijke hoek van het gebouw brandden de hele nacht terwijl de bewoners van de naburige Koeikensgracht hun huisraad veilig probeerden weg de brengen.

     Deze brandramp lokte heel wat Antwerpse toeschouwers.  Maar
ook de koning kwam daags nadien de aangerichte brandschade vaststellen.  Deze schade werd geschat op 26.782.628 fr.

     Audiffret stierf in zijn woning van de Waaistraat op 23 februari 1913.  Samen met Frans Van Kets is hij één van de beste marktzangers uit de geschiedenis van het Sint-Andrieskwartier.

     Het liedje over deze ramp verhalen wij in een volgende rubriek.

                                    -o-o-o-O-o-o-o-
    
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door ennof - G - om 18:07 Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 maart 2007

Folkloristische figuren - Piet Van Schoor -

Piet Van Schoor

     Voor de zoveelste maal vertellen we over de geschiedenis van een merkwaardig volksfiguur uit de Parochie van Miserie.  Deze keer is het de beurt aan "Piet Van Schoor".  Deze schoenmaker woonde in de Schoytestraat in het "Bloemenhofken", samen met zijn vrouw Bartien.

     Met zijn vriend, de Prik, een gasontsteker uit de Leliepoort in de Schoytestraat, bracht hij de gerepareerde schoenen naar zijn klanten.  Deze droeg hij steeds in dezelfde zwarte doek.  Een groot deel van het geld dat de reparaties opbrachten besteedde hij aan drank in de verschillende cafés die hij met de Prik op de terugweg tegenkwam.

     Tegen middernacht belandden zij gewoonlijk in "De Drij Ouderlingen" bij moeder Coffo in de Happaertstraat.  Tijdens de terugkeer naar huis bond Piet de te herstellen schoenen aan de gasstok van de Prik.  Als in een stoet droegen ze de stok tussen hen in, waaraan de schoenen feestelijk bengelden.  Piet liep fier vooraan en de Prik volgde enthousiast.  Toen ze stomdronken aan de deur van Piets woning stonden, zongen ze uit volle borst : Bartien, Bartien, w'hebben de reus gezien ! "Bartien, Bartien, hedde de drij vrienden ni gezien ?"  Bartien liet dan de twee mannen binnen en schonk voor hen sterke koffie op, want de Prik moest de dag daarna al om acht uur zijn gasronde doen.  Daarna kroop Van Schoor vlug in bed om van het gezeur van Bartien af te zijn.

     De buren in de Schoytestraat hebben Piet en de Prik zo nog jaren zien lopen door het Sint-Andrieskwartier.  De Prik heeft zich om onbekende redenen verhangen en Piet stierf kort daarna naast Bartien in bed.

     Piet Van Schoor blijft één van de onvergetelijke volksfiguren uit de 4de wijk.

                                     -o-o-o-O-o-o-o-

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door ennof - G - om 15:04 Reageer op dit bericht

Meer van Stamboom Familie GOOS

↑ Terug naar de berichten