vrijdag 23 november
Vrijdag 23 november.
Eerst en vooral een dikken bedank voor jullie talrijke reacties op onze blog die we zowel via de blog als via mail of telefoon gekregen hebben. Een echte steun.
Voilà, we zijn al 2 dagen ver in de behandeling.
In de nacht van woensdag op donderdag konden we de minuten dat we geslapen hebben tellen. Het was terug het onbekende dat door het hoofd speelde.
Donderdagmorgen dan vroeg uit de veren, veel te vroeg in Vilvoorde, waar we dan op de dienst Oncologie tot 11h15 zijn gebleven. In de tussentijd bloedafname, uitleg, gesprek met de dokter + aansluiten van de eerste Chemo. Deze zit in een fles, ongeveer de grootte van een grote pennenzak, wel veel groter dan we hadden verwacht en zeker niet weg te moffelen onder de kleren. Maar het zal wel wennen.
In Leuven hebben we een tijdje moeten zoeken om de parking te vinden, broodje gegeten en om 13h00 begon dan de eerste bestraling. Een groot deel van de tijd hebben ze nodig om me op de juiste plaats te leggen, 5cm naar links, 3cm hoger…. De bestraling op zich duurt amper een paar minuutjes.
Vandaag was als eerste aan beurt om 8h24 en achteraf hebben we nog een goed gesprek gehad met een therapeute. Zij vond dat we het aan mijn moeder moesten zeggen. Mijn nicht Maddy en Marianne van het rustoord nemen deze moeilijke taak op zich, waarvoor onze diepste dank.
Tot gisteren was de behandeling toekomst, nu zitten we er al midden in. Deze stap heeft toch wel iets gedaan met ons, want plots staan we in de pure realiteit, het Chemoinfuus, de bestraling, de oncologie afdelingen waar gerust kan gelachen worden en waar we nog niemand van de mede patiënten hebben horen klagen, we zijn er ook niet langer op bezoek maar we maken er wel deel vanuit.
Gisterenavond hebben we nog goed gelachen. Hoe kan je de combinatie vinden tussen iemand die in zijn bed niet kan stil liggen en een aangesloten fles dat niet los mag komen? Ons Francine was de redder in nood met een oplossing, heb geslapen met een sjaal rond mijn lijf met daarin de chemo fles verstopt.
De keukenchef roept, tot binnenkort.
9 reacties op dit bericht
Nele
Courage
En pensées avec vous, nous sommes sûrs que tout ira bien
Bisous de nous deux à vous deux
Frama Samen sterk
Hold on,
Christiane
re-blog
@ Marc , zo'n buideltje - zoals mijn pa er ook eentje heeft - kan bij Francine alleen maar het kangoeroegevoel vergroten !
Frama
titel , dat zijn jullie zeker. Weet dat ik jullie in mijn gedachten steun
frama
rekenen tot binnenkort odette en maurice
Karaktermens
Graag willen Nancy en ik jullie graag steunen via deze weg. Als we de verslaggeving lezen dan stellen we vast dat hier 2 karaktermensen een moeilijk pad bewandelen. Deze wandeling wordt echter met heel veel moed en motivatie afgelegd. Doe zo voort ! Een goede ingesteldheid is al de helft van de genezing. Een goede mentale/fysieke begeleiding is daarnaast ook essentieel. Maar ook daarover lezen we dat de nodige ondersteuning voorhanden is en dat de steun deugd doet.
Als we daar als vrienden/collega's dan nog ons steentje kunnen aan bijdragen dan zullen we dat zeker niet laten.
Het aller, allerbeste en tot binnenkort !
Ondertussen "Keep up the good work !"
Groetjes vanwege Pascal, Nancy, Gerben en Witse
gema à frama
Den Bischop
titel " Hoe genezen met de goede mentaliteit als medicijn"
Allé zo verder hé.
prettig weekend.
Bezen