Franciscus Borst: Verhalen en Gedichten
"Zij"
"zij" |
Haar denken
door drank vergiftigd
Mis ik de lieve vrouw
in haar verscholen
Zij het vechten beu
een nieuwe vriend
omsloten haar
klamme handen
het blik als gegoten
om oneindig starend klemmend
voorheen mijn roede
leeg gespoten
Angstig slurpend bier
een flash van verleden
die zij nooit meer
te boven kwam.
Vreemd gaande aandacht zoekend
iedere man die het horen wil
Vraag ik
mijn god waarom
Zo'n jonge mooie vrouw
is het
die u verspilt
Haast niet
Block
|
Knagend snijdende
gaten borend
als in een kaas
die rijpende ouder word
Op smaak komt
maar soms iets te scherp
en dan is het te laat
voor mooie randjes
langs de kanten
De extra plus verbrokkelt
is moeilijk te belegen
voor een hongerig man
die zijn woordenliefde
even
niet meer vinden kan
Een Nachtmerrie
|
Een zee van klappende rode rozen, scheidend
een witte mustang galopperend
een gebronsde blondine, verleidend
haar lange manen golvend in de wind
De klamme vuisten klemmen zich
strak ritmisch dansende dijen
en borsten die zweetpareltjes vormen
stralen glanzende zon.
Een ongetemde bovenaardse pracht
aldoor schoppend onverwacht veracht
dichterbij gekomen verwoestend
al mijn toekomst dromen.
Verrot broeiende, stinkende adem briesend
wulps hees, mij zeeziek makend
deinende, klauwt zij dwaas schaterlachend
haar lange nagels onbeschaamd, triomferend
diep in mijn hart en ziel.
Brood
"Brood" |
Als een poolster schittert hij hoog pop
als een berg eenzaam ondergangen toppend
egoistisch managers koppend
in Engels hoog
blijft doch Nederlands enig echte
van muzikaal betoog
Spijt was geitescheit dat mocht je niet roepen
te gelijk shotten en poepen
Leefde intensief full time
van dag tot dag
Brokkelde gestaag rotsen
af nooit te gierig
voor een prachtige lach
Gek op shows media en TV
De enige echte
deed eriets mee
Deja Vu
|
Oma's Droom
Een smal boerenslootje
zonder peddels
Glij ik langzaam door turkooizen
Gifgroene polders uitgestrekt
piepkleine huisjes links en rechts
Zó dichtbij het aanraken mogelijk
aanééngesloten op een rij
Bukkend onder een dwergenbruggetje
spinnenwebben uit het gezicht halend
afvragend dit Déjà Vú
schitteren kleine raampjes
Binnen schilderijen
plafond tot aan de vloer
vol behangen met tulpen
Brandend rood Schietend geel
L.s.d. herinnerend
voel ik haar sturen
Geen weerstand mogelijk
eindeloos vloekend
Uit oma's droom
angstig verlangend
wordt ik wakker
een diepe zucht
Goh, wat mis ik haar
De Gletsjer
|
Traag is mijn tred
woeste hoogten
ijzig bezeten
straaltjes zweet
lopen langs mijn zijde
Vooral vroeger
was hij prachtig
doorzichtig machtig
lichtgevend blauw
Diamanten bezet in wit
zonnebrillen eisend
schittert krachtig
In het licht
Zieke fluisters
doen de ijzige ronde
gaat zelfs dood
wordt er gezegd
Angstige kleuters smekend
voor hun leven
Door ons vermoord
zij zijn nimmer never nooit niet
door wie dan ook
gehoord
Het Verzet
|
Amesfoorts loopgraaf
van huis verwisselt
daar
aan het spoor
Nummer 28
ramen geblindt
beramen zij donker
moffen onzient
Samen spannend
landend op een kaart
dansend vlamsmatig
standvastig brandend
Nonstop heen en weer
Joden reddend uit de rook
aanrijdt de vijand
Een bom explodeert
Gesneden remmen
drie nazi's minder
de pret is groots
Voor geesten veen tijd
Al is het Duits
bloed
munitiestelend
bonnenuitdelend
Vreesden zij nimmer
vechtend ten onder
of naar den donder
nooit overgevend Het Verzet
Dus toch?
|
starend naar zijn verrotte linnekast in een verder lege kamer krijgt hij een psychose met de klap van een mokerhamer
verschijnen op zijn Novylon zwarte zijl. dagenlang nonstop film zware hardcore geen Ome Willem met perfecte vrouwen zij het met hoeven houden zij de mooiste orgieën en dwingen de arme jongen masturberend op zijn knieën
pitten spoegend naakt beginnen zij hem binnen te wuiven Eenmaal gekomen zo da's klaar slaat de angst toe en beelden waar Oh mijn God mijn ziel verkocht ben ik nu de sigaar voor wat vocht zich verwerend snel bekerend roept hij Boedha Allah Krishna en weet hij veel nog meer aan
in het Helledonker staan. Zijn matras zweeft en begint te trillen bidden is niet wat de demonen willen
met helse beloftes hard snikkend treurend afleggend geloftes hun zwavel stinkende dreigingen uiten is hun wreedheid niet te stuiten
de jongen zijn hoofd onder dekbed verstoppend gooit zijn linnenkast planken in het rond dekkingzoekend verstijfd van angst krijgt hij trappen onder rug en kont
straatlicht valt binnen en doet hem bedenken dat hij ook nog Jezus kon
maar al wat hij ziet is zichzelf met stelende kinderen Vergeef mij lieve Heer of Jezus de zoon van God redt mij alstublieft want zij stelen mijn ziel maken mijn slaapkamer en gordijnen verrot
sinds hij bekeert is en het licht aan hem is verschenen zijn de toch wel spannende demonen verdwenen
zich nog even laten zien één schietgebedje en weg was hij Jezus van mij een vette tien |
Centraal Station (Perron 0)
|
|
Tien kleine dealertjes
die zaten op een hek
acht verkochten Coke
en twee verkochten Smack.
Waar was moeders paraplu
gebleven
zijn verslaafd
en staan te beven
voor hun geen liefde
of zilte mosselen
altijd ziek
en maar hosselen.
Altijd is sportjackje ziek
midder in de winter
zomers niet.
Bijnaam Blondie
was ik geintergreerd
was net zo'n rotzak
deed alles verkeerd
Nikecostuum Mercedes
en Pittbull
met tanden als messen
durfde niemand
mij te flessen
rollen stelen
pimpen en tillen
voor geld
deed ik alles
wat men
niet wildde
Op één ding na
daar ben ik
aan verknocht
mijn lichaam
heb ik gelukkig
nooit verkocht
Slechts één dun draadje
van onderaan mijn shirt
haakte aan den Duvels nagel
en ik was verbeurt
voor hem
was het nu slechts een kwestie
van binnen halen
mijn zwakte kostte dertig jaar
tol betalen.
Een neger, Marrokkaan
en ik zei de gek
dertig jaar later
op het zelfde hek
In het zonnetje
maar nu in het genot
met fastfood
en een Cola
zonder geshot
zien wij
hoe ons
oude Centraal Station
net als ons
afgebroken wordt
door ons
wordt reeds lang
niet meer gescoord
onze tijd
is verbeurt
de rapen
nog steeds gaar
staat
een nieuwe Stationsgeneratie
helaas
hosselend al klaar
Hart en ziel
zullen branden
in het voorvoormaals
in Duivels
bruinwitte handen
dus luister goed
naar
moeders gegrom
en rotzooi
beter niet
met Major Tom