Archief

Water van de Maas stroomt door ons aders
Feyenoordbloed slaat hard tegen de kades
van het gelensde bevoordeelde Hilversumse tuig
Een verdacht hoofdstedelijk accent in de huig

Schrijven de kranten ons deze keer kapot
of legt de K.N.V.B. ons weer op het schavot
Pakt de belasting ons niet in de knip
dan staan onze transfers wel op de wip

Afgebroken tanden wisselen bij N.O.S. haaien
zonder respect blijven ze ons provocerend naaien
Het draait om 020 en Philips zijn poen
competitievervalsing opnieuw ieder seizoen

Het kan ons niet deren want wij weten beter
vechten en vreten gras voor iedere meter
Wij staan achter de grootste club van Nederland
tot de dood, eeuwig kameraden hand in hand



 

© september 2008, Franciscus Borst, BasicPublishing.nl

---

Israël H2 d7 Inschattingsfoutjes

Als we de eigenaar van het Youthhostel: 'The Old city,' beloven de Whisky af te leveren in Sham el Shek aan de Rode zee krijgen wij ieder zes flessen Johnny Walker mee, die wij in kranten gerold onder in ons rugzak stopten. Het was een zwaar vrachtje maar we zouden er zeshonderd Amerikaanse Dollars voor krijgen en we zouden binnen drie dagen terug kunnen zijn. Wij zouden daar honderd Dollar voor krijgen van hem voor krijgen. Hij beloofde een half open grens in het toen nog niet geannexeerde gebied Taba.
Een niemandsland tussen Egypte en Israël wat bewoond werd door hippies op het strand. Het smokkelen was "No problem," volgens hem. Er liepen daar de hele dag jongeren heen en weer, Taba in en uit om bijvoorbeeld naar Eilat te gaan, een toeristische badplaats in Israël. "Afgesproken,"zei ik, en gaf Stef een knipoog.

Eenmaal buiten, zei ik: "Laat die de pleuris krijgen, die viespeuk".
Stef lachte zenuwachtig over zijn schouder kijkend naar de uitzwaaiende Arabier, met zijn rood witte theedoek op zijn kop alsof hij dacht dat hij Arafat was, waar hij trouwens verdomd veel op leek. Misschien was hij het wel. Hij leefde toch altijd 'undercover'?
"Zeker weten!," beantwoord Stef en met ferme stappen besloten wij eens, ons rijk voelende met onze handel de Old City te gaan bezichtigen. We zijn net 'The South Gate' door met aan weerzijden The Old Wall compleet met schietgaten en kantelen en direct zien we de smalle straatjes bedekt met marmeren beige tegels met aan weerszijde hoge duizenden jaren oude huizen van drie verdiepingen, met piepkleine raampjes met de luiken meestal gesloten. Alsof je een geschiedenisverhaal binnen komt, voel je direct de sfeer van de oude stad. Een verse gebakken broodlucht kwam ons tegemoet, en we zouden proberen een van de flessen te verkopen. Het was vroeg in de morgen dus het eerste stuk was rustig en sereen, alsof we Jezus zelf tegen konden komen, met ezel en al. We liepen praktisch op ons tenen. Zo indrukwekkend.

Helaas is het na honderd meter afgelopen met de rust en schieten de souvenirwinkels uit de grond, met spulletjes zoals kruizen, rozenkransen, waterpijpen en natuurlijk ansichtkaarten. Daar wij ons fototoestel verkocht hadden voor wat eten en een lift, hadden we afgesproken in iedere stad een paar kaarten te kopen zodat we toch iets van onze trip thuis konden laten zien of gewoon voor ons eigen herinneringen konden bewaren. De ansichtkaartentoren spint rond.
"Hé kijk nou eens Frans, daar zijn wij toch geweest?".
Ik trek de kaart uit Stefs handen en zie de steengroeve met de paar gaten waar wij onze eerste dag toen we aankwamen ons behoeften hadden gedaan. Er stond boven: 'Kidron Valley, the holy grave of Mother Mary'. We keken elkaar aan stonden versteld en voelden ons schuldig.
"Hebben we nou in het graf van Maria zitten schijten?," vragen we elkaar haast tegelijk. We waren het er over eens dat we het niet geweten hadden en als er een God was en ook nog eens een schoondochter had in Israël, Hij het ons zeker zou vergeven.
Ik bedoel ik heb God juist bedankt toen voor dat plekje, het was voor mij een wonder ineens een ideale plek te zien verschijnen.
Hij zou het vast begrijpen, en we zouden het er niet meer over hebben en aan niemand vertellen. Bij deze. Dat we stoned spijkers hebben lopen zoeken op heuvel van Getshemane houden we ook liever voor ons.

"Ze hadden hier toch zo'n muur?," vraag ik mijn maat.
"De Klaagmuur, ja daar gaan we kijken en het huis van Koning David schijnt daar ook te zitten en..".
"Rustig Stef, je bent goed geïnformeerd, step by step".

Als we in het centrum van de oude stad komen wat een enorm groot plein bleek te zijn, zien wij inderdaad aan één kant een met een laag muurtje afgezet stuk, van de oude muur waarboven Israëlische militairen met M-zestiens heen en weer lopen. Met daaronder spierwitte gezichten van Rabbi's boven ook nog eens een wit overhemd en een zwart pak met lange punten van achter, uit de jaren vijftig. Hun bolhoed leveren zij in op het afgezette muurtje en krijgen daar een keppeltje voor in de plaats, waarna zij dus gaan klagen tegen de muur. Wij draaiden een fles open en gingen er eens goed voor zitten, met ons rug tegen de muur tegenover de Klaagmuur languit op de grond. Sigaretje erbij.
De een stond te slaan met gebalde vuisten, de ander gebruikte maar één hand, weer een ander schopte de muur of kopte hem of stonden in ieder geval heen en weer te schommelen met hun hoofd. Maar het mooiste was: er stond er één bij die stond te slaan, te schoppen
en te koppen tegelijk en dat wel zo fanatiek dat hij af en toe op zijn reet viel. Ons gelach klonk hard echoënd over het plein. De soldaten op de bovenmuur keken ons even streng aan en marcheerden verder.
We lagen te rollen over dat plein, we konden ons ogen niet geloven.
Inmiddels was de fles Johnny half leeg en dachten dat Jeruzalem van ons was. We begonnen te praten dat het eigenlijk wel fijn was dat we eindelijk eens een beetje lol hadden, en dat we nu wat handel hadden niet in verleiding moesten komen de fout in te gaan met achter de Heroïne aan te gaan. Nu dit gezegd was ging het duiveltje in ons hersens direct aan de slag. De automatische piloot werd ingeschakeld en onze vier ogen zochten het plein af naar een 'stout' iemand. We hadden trek, omdat we dronken waren. De controle was compleet verdwenen.
De Rabbiclown leverde zijn keppeltje in gooide een muntje in een houten bak, zette zijn bolhoed op en liep met grote passen zoals die van de drogisthouder uit Pietje Puk het plein over recht op ons af.

Wij dachten dat hij zou gaan schelden om ons gelach van bijna een uur. Niets daarvan, hij boog voorover trok onze hoofden naar zijn mond, en vroeg: "Do you want to buy some Heroïn?".
Dit vonden wij zo vreemd, zo schokkerend, dat ondanks onze trek het voor geen stuiver vertrouwden, en allebei tegelijk: "Nee!!!". riepen zodat het hele plein ons aankeek. Hij rechte zijn rug streek zijn ouderwetse colbert recht en liep met grote stappen weg.
"Wat was dit nou?" word me gevraagd.
"Stef jongen,"  "Ik denk dat hij ons wilde naaien, omdat we hem geïrriteerd hebben, hij had ons zeker aangegeven!".
"Zou het?".
"Nou we schrokken beiden zo erg, onze intuïtie zat echt wel goed".
"En als het niet zo is en ze dealen echt die Rabbi"s is het mooi een schijnheilig teringvolk!". "Hoe komen ze aan die diamanten eigenlijk?". "Zou er een connectie zijn?".
We lieten onze gedachten even over dit onderwerp glijden en werden er ziek van hoe de wereld in elkaar zat.

We besloten wat dichter naar de Klaagmuur te lopen en zien dat in de linkerhoek een poortje zit met een bord er boven: 'King Davids House'. Het was twee Shekkels intree en die hadden we nog over van ons loon van de dag ervoor. Bij de ingang staat een soldaat van het Israëlische leger met alweer een M zestien aan een draagriem met zijn vinger rustend op de trekker.
We moesten eerst tussen twee gouden paaltjes door met een touw ertussen die losgehaakt werd door de soldaat. We liepen een met rode vloerbedekking beklede trap af naar beneden. Wat we zagen was ongelooflijk. De grot van Ali Baba en zijn veertig rovers, maar dan zonder Ali Baba en slechts twee rovers. Alles blonk van het goud. Metershoge kandelaars van puur goud, bekers kelken iconen alles en overal waar je keek goud goud en nog en eens goud. En was het geen goud dan waren het wel diamanten en edelstenen.

Daar stonden we dan twee winkeldiefjes uit Rotterdam die zich bezighielden met dekbedovertrekken of C.D.-tjes, midden in het Mekka. Geen camera's geen alarm niks. Geen andere mensen, we waren helemaal alleen. Het was te mooi om waar te zijn. Stef loopt naar de geaquarelleerde turkooizen schoorsteen en stopt twee gouden kelken onder zijn oksels onder zijn legergroene jas die er al zo'n vijfduizend jaar stonden. Ik loop naar Stef toe knijp hard in biceps en fluister in zijn oor: "Dit is toch te mooi om waar te zijn, denk even na, dit klopt gewoon niet!". "Zet die dingen terug", beval ik. "Heb je de portier gezien?". "Als die je fouilleert?". "Die schiet echt je kop eraf hoor!".
Met enig tegensputteren zet Stef gelukkig de kelken terug, en ik zette ze nog netjes even recht zoals ze echt hadden gestaan. Met de oren naar buiten. We werden niet gefouilleerd en Stef heeft de hele dag geen woord meer tegen mij gezegd. We hadden allebei genoeg van Jeruzalem wilden wat eten en snel vertrekken richting Eilat wat een fijne badplaats moest zijn. Als we een broodje Fallafel hebben gegeten, horen we toeristen over de Blue Mosque en The Golden Mosque, de blauwe moskee en de gouden moskee. Waarop wij besloten deze te gaan bekijken. Jezus weer zoiets! Wij die gewend waren lood uit de dakgoten van sloophuizen te jatten en koperen waterleidingen en gaspijpen met veel pijn en moeite uit de muren te rukken zagen ineens een hele gouden Moskee, althans de koepel. We maakten plannen 's avonds terug te komen om het dak te strippen, helemaal lazarus natuurlijk. En daar is gelukkig ook niets van gekomen want ze hadden ons levend gevild. We werden 's morgens wakker gemaakt in een bushokje voor The South Gate.
Arafat de Youthhosteleigenaar stond voor ons, en vroeg ons waarom we nog niet vertrokken waren. We keken elkaar aan, waren we nou zo dom geweest?. Stef die sneller ken liegen dan dat het gedrukt word zei: "We zitten op de bus te wachten, maak je niet druk we zijn zo weg!".
Een kegel van de alcohol van hier tot ginder, maar hij durfde niets te zeggen.
 



 
 

© september 2008, Franciscus Borst, BasicPublishing.nl

H 7 d3:  Italia: Fazano, de executie

Als onze door ouderdom gebroken wit gekleurde Fiat van de snelweg af rijd en vervolgens een uur lang op een b-weg slaat hij pardoes af een zanderig pad in. Nu pas merkten we echt hoe slecht de vering was. Kuil in en uit en slippartijen deden ons hoofd stoten tegen het dak en ons gezichten smakken tegen de ramen en elkander. Vloeken als de pest wij maar het hielp niets want alles wat we zagen was de chauffeurs bezonnebrilde lachende gezicht in de achteruitkijkspiegel die ons toeschreeuwde door het bonken van de in kuilen klappende auto heen dat het veel korter was op deze manier. We reden niet harder dan dertig schat ik zo. De omgeving werd groener en we bevonden ons nu in een in bloei staande appelboomgaard, prachtig en het rook er heerlijk. Trots vraagt onze vriend wat we er van vinden. Ja het is mooi, maar voorlopig zat ik nog als een krekel met een pennenveer in zijn hol op de achterbank te stuiteren, dus genieten was er niet echt bij. Als we de ene boomgaard uit en de volgende in rijden, gebeurd er iets wat moeilijk te beschrijven valt maar ik zal mijn best doen.

Uit het niets springen er twee reuzen voor de auto. Gewoon voor de auto. Twee reuzen? Vraagt u uzelf af? Ja! Precies zoals ik het zeg: "Twee reuzen!" Een tweeling! Ongeveer tweemetertien lang ontzettend dik en ontzettend lelijk. Ze hadden hele bolle buiken, daarover een blauwwit gestreept, te klein T-shirt aan wat een beetje matroosachtig aandeed. Allebei een grote peervormige kale kop met een klein plukje haar op het kruintje en een grote scheve boventand over de onderlip. Een te grote spijkerbroek met hangend kruis en beiden op blote voeten maakten het plaatje compleet. Ze konden zo weggelopen zijn van de set van Disneys; Japie en de bonenstaak. Over hun shirt kruist een leren riem waaraan een jachtgeweer met afgezaagde loop op hun rug hing. Ze sprongen zo voor de auto met hun handen tegen de grill ons tegenhoudend. Onze sjoof gaf gas bij. De auto slipte zich vast in het rulle zand. We stonden vast. We hadden ons zelf vast gereden. De twee reuzen Humpty en Dumpty zal ik ze voor het gemak noemen liepen naar de zijkant van de auto de geweren van hun rug halen. Ik me van geen kwaad bewust bleef perplex zitten, de sjoof zat echter van: "Mama mia," en "Ave Maria," en weet ik veel meer. Hij was goed bang, en dat maakte ons ook goed bang en zenuwachtig.

De deur van de auto aan mijn zijde word er in een keer uitgerukt met een reusachtige hand, en word door deze achteloos weggeslingerd alsof het een reep chocola was. De deur aan Marco's zijde bleef nog net schuin hangen aan een half scharnier, maar zou je er tegen aan pissen was die er ook af gevallen. Wij worden aan ons nekvel waarvan ik niet wist dat ik die had en kraag uit de auto getrokken en in het zand gegooid en beiden neerwaarts gehouden door een van de enorme poten van de twee monsters want dat waren het gewoon. Op hun gemak beginnen ze enorme kogels in de lopen te stoppen van hun dubbelloops afgezaagd jachtgeweer. Eerst een plop en dan een matte klik! Ze waren gevuld en nu dicht geslagen.
Dit eenmaal gedaan trokken ze mij en Marco mee naar een appelboom waar we ruggelings tegen aan moesten gaan zitten.
Beiden hadden we nu, in plaats van waar we voor gevlucht waren, geen penis in ons mond maar een dubbele loop. En de trekker in handen van twee uit Disneyworld ontsnapte randdebielen.

Moeilijk praten hoor met zo'n ding in je mond of eigenlijk gewoon niet praten. Toch probeer je dat om je leven te redden, maar dat gemompel verstonden ze toch niet en de sjoof die ook uit zijn auto was gekomen, zei dat ze geen Engels verstonden. Hij legde snel de situatie uit aan ons dat wil zeggen binnen enkele seconden, tussen het snelle Italiaanse 'gerap' tegen de 'wonderen der natuur.' Hij vertelde het volgende; Deze broers hun familie was compleet uitgemoord door de Nazi's en zij hadden vernomen dat die fascistische flikkers zoals zij de jongeren uit Fazano noemden en terecht waarschijnlijk, twee Duitsers op bezoek hadden en die gingen er nu direct aan. Zonder twijfel.
"Als respect aan hun ouders en grootouders."
"Duitsers?" Zei ik met een mond vol staal. Wat klonk als: "Wuitsers?"
"Nou dan is er toch geen probleem, laat ons paspoort zien dan weten ze dat we geen moffen zijn!"
"Holland!" Wat meer klonk als: "Bolland," met die mond vol staal.
"Bolland!" "Bolland!" Alsof Bolland en Bolland mij nu konden helpen.
Marco's ene broekspijp was nat geworden waaruit ik begreep dat hij in zijn broek geplast had, daar over nadenkende in een flits liep er bij mij ook een beetje los, wat ik vreemd vond maar dat schijnt automatisch te gaan als je goed bang bent.
'Onze Italiaan' bleef maar smeken tegen de 'freaks of nature,' en toen ze eindelijk begrepen dat we niet uit Duitsland kwamen, zeiden ze heel droog:
"Holland, dat ligt er vlak naast," en de hanen werden naar achter getrokken. Ik zat met mijn ogen dicht op de knal te wachten die mij hersenen tegen de stam van de mooie in bloesem staande appelboom zou spetteren.

Ik hoorde 'onze Italiaan' nu wel erg dichtbij jammeren en ik deed één oog knipperend van angst en vanwege tegen het zonlicht inkijken, open. Hij was heel snel de voeten van onze beulen om beurten aan het kussen met daartussen smeekbedes in het ratelsnelle Italiaans.
Wat hij gezegd heeft zullen we nooit weten wat wel zeker is dat ik en Marco een flinke klap met de loop tegen de zijkant van ons kop kregen waardoor we half versuft weggesleept werden bij de boom vandaan door het zand alsof we lichte vuilniszakjes waren.
En zo we de auto uit getrokken waren werden we er net zo hard weer ingesmeten. Onze choof kreeg nog een paar trappen na, vluchtte achter zijn stuur en startte de auto die nog vast zat in het rulle zand. Tevergeefs, de auto slipte en de arme huilde van angst.
"Alsjeblieft!" "Alsjeblieft!" Vroeg hij zijn Fiatje.

Een van de tweeling gaf een licht zetje met zijn voet tegen de achterkant en los schoot hij. Vol gas er vandoor slingerend in paniek, op en neer door kuilen rijdend. Soms op twee wielen.
Een hard schot klonk en de deur die er half bij hing, liet nu ook los. Nog een schot, nu vloog de kofferbakdeksel over het dak op de motorkap tegen ons voorraam aan, met een doodsklap waardoor we ons dood schrokken en de bestuurder even niets meer zien kon en we haast een boom ramden. Toen hij sturend de wagen weer recht getrokken had en er nog twee schoten volgden die ons niet meer raakten, lachten we hysterisch van angst, adrenaline en zenuwen.
Dat wij onze Italiaanse vriend dankbaar waren en zijn mag duidelijk zijn. Of ik nog in die grotten geweest ben, kan ik mij niet herinneren.
Dat we dezelfde weg niet terug genomen hebben wel.


 

© september 2008, Franciscus Borst, BasicPublishing.nl

---

H 7 d2:  Italia: Fazano, de (ex)cursie

Als ze mij en Marco willen verdelen over verschillende auto's om een eindje te gaan rijden, komen wij hevig in protest. Angstig om verkracht te worden. Normaal gesproken is zo een situatie al eng genoeg maar als je dan ook nog eens een paar flinke joints op hebt wordt je daar niet zekerder van, al dachten de oude Hasjhassins, een nomadisch volk wat vroeger verkrachtend en plunderend onder invloed van hasjish hele gebieden uitmoordden en dus helemaal geen last van paranoia hadden, daar anders over. Of juist wel, dat verklaart ook weer een heleboel. Daar komt dan ook het Engelse woord assasin (huurmoordenaar) vandaan. Wij waren op dat moment helemaal geen assasins maar gewoon twee bange in een hoek gedreven pubers die helemaal op het verkeerde station uitgestapt waren en op het punt stonden verkracht te worden door een mannetje of zestien. Ze stonden ons letterlijk aan onze armen te trekken om ons apart een van hun Fiats in te krijgen.

Wat blij waren dan ook toen onze redder in nood verscheen, ik ben zijn naam helaas kwijt maar het was de zelfde jongeman die ons een van zijn huizen in bruikleen had gegeven en ons als chauffeur diende. Hij bleek nogal invloedrijk te zijn want toen hij eenmaal basta had gezegd was het ook basta. Hij gaf links en rechts een paar goed gemikte trappen waar ze lachend of giechelend op achteruit deinsden. Nu viel ons eigenlijk pas goed op waar we in beland waren. Het werd ook uitgelegd door onze chauf. Het was een splintergroep van fascistische afkomst, een soort nazaten van Mussolini. Vandaar ook de zwarte kleding en de legerkistjes. Ze hadden ook een teken waar het hele dorp mee volgespoten stond op de muren: een cirkel met een kruis erdoor, welke in Nederland word gebruikt door de Nederlandse Volksunie, een eigen volk eerst partij. Hoe cynisch dat de volgelingen van het fascisme in Zuid-Italïe allemaal homoseksueel zijn. Hitler en Mussolini draaien zich om in hun graf. Zijwaarts dan. Prachtig.

En dat homoseksuele gedoe vroegen we, ik bedoel een heel dorp vol is weer iets heel anders als de satirische homo uit Little Britain; I m the only gay in the village, me Famwy! Hoe zit het daar mee, we hadden al vier vijf dagen echt geen één meisje of jongedame gezien, alleen een paar oude kreupele zadeltassen. Die kogels verspild geld deden lijken.
"Het was en is de schuld van het Katholieke geloof," zei hij.
"Vanaf hun tiende jaar gaan ze het klooster in om daar na met een of andere missie naar Zuid Amerika gestuurd te worden".
"Dus pakken de jongens onder elkaar zich zelf maar".
"Dat moesten we kunnen begrijpen vond hij".
Slikkend zeiden we maar dat we dat deden, maar wat was deze man van plan met ons? Gelukkig praatte hij door.
Hij had wel respect voor onze manier van denken en leven vandaar onze redding uit de benauwde situatie. En hij zat niet zo om seks verlegen want hij was een van de weinige die rijk genoeg was om af en toe naar de hoeren te gaan in Bari. We slaakten beiden een diepe zucht, van verlichting. Hij bood zijn excuus aan voor de rest van het dorp en beloofde onze nare ervaring te doen vergeten door ons mee te nemen op een uitstapje voor het bezichtigen van de prachtigste grotten van Italïe. Als hij het dan het maar niet over die van zijn maatjes had vonden wij het al lang fantastisch.
Het was wel een stuk rijden maar de moeite waard. Wij zaten immers in de wreef van Italië en we moesten zijn in de zool ervan. Maar hij wist sluipwegen binnendoor en het zou niet langer zijn dan twee uur rijden.

Dromenfinish
 
Ik volgde Cousteaus voetsporen
ver van de mensheid vandaan
Tropische reizen met gouden paleizen
meerdere vrouwen tegelijk plezierend

Het heerlijkste eten opgediend
dromend op aarde en daarboven
God de Duivel met zijn demonen
uitgedaagd, verslagen en bedrogen.

Angstig besef ik dat mijn dromen bewaarheid zijn
en het zal moeten vinden in het kleine geluk.

Zwevende op wolken watten
herinnerend ascorbinezuur verbitterd
Staar ik in mijn kop koffie
gooi er wat extra suiker bij

Gelukkig verleden tijd
ik roer met een lepeltje het witte weg

Zij die zich aan niemand wil binden
onderverzekerd voor haar eigen wijsheid
Reflecterend in haar glimlachend gelaat
stralen ogen duizenden mogelijkheden

Zwevend op Beatles en Elvis Costello
verwikkeld onvermoeibaar in een marathon
Het Nieuwjaar omstrengeld onopgemerkt voorbij
ons vuurwerk harder en mooier dan ooit

Knokpartijtje met bewaarders in de bak
geeft isoleercel en een rode kaart op zak
Geen werk, menselijk contact of recreatie
een spuit Haldol wellicht van een Nazi

Tweeënnegentig dagen in afzondering
een oranje overall is al wat ik ontving
Wat kneuzingen en blauwe plekken toe
het kleine luikje in de deur zegt kiekeboe

Wereldvreemd kom je dan buiten
starende mensen en vogels fluiten
Auto's ontwijkend, het zonlicht scherp
zij lieten het beest los in mijn knerp

Leerden mij haten en lust om te moorden
daar gevoelens niet langer zijn te verwoorden
De arts, bewaarders, psycholoog en directeur
krijgen van mij eens een bijbaan als mineur

Spinnenwebben in de hoeken bij het plafond
uit vervlogen tijden van toen ik jou nog kon
Honden en kattenharen belandden in de stofzuigerzak
die jij maar even liet liggen voor het gemak

Tien maanden later is het eindelijk schoon
het voelt eigenlijk aan als heel gewoon
Echt niet meisje, dat het allemaal aan jou lag
ook ik maakte schoon schip met de Franse slag

Israël H2 d6 Hostel.

Lopend in het Centrum van Jeruzalem op zoek naar werk begint mijn maag weer op te spelen en krijg ik krampen. Ik had weer eens last van diarree en zocht een plek om mijn behoefte te doen. Tijdens je afkick doe je dit zo'n dertig keer per dag en als je dan onderweg bent is dat minder gemakkelijk. Elk Restaurant, theehuisje waar ze met van die grote waterpijpen zaten tabak te roken, welke horecagelegenheid dan ook. Ik moest overal betalen voor de W.C.
De ellende was echter we hadden geen Shekkel meer zelfs geen duppie, ik had het Spaans benauwd en liep met grote stappen in paniek om niet in mijn broek te schijten drie keer Jeruzalem in de rondte maar tevergeefs. Overal een vette nee op rekwest.
"De oude muur daar kun je toch?", merkte mijn maat op.
"Godverdomme natuurlijk!". "Lekker vlot," merkte ik hatelijk op.
Wij naar de Old City richting het plekje waar we in de voormiddag een jointje hadden zitten roken en een nogal vreemd en bizar tafereel hadden meegemaakt. In plaats van rust zaten er echter allemaal mensen te picknicken. Jezus wat doe je me aan! vroeg ik mezelf af. Wij lopen verder en komen pardoes terecht in een steengroeve met hier en daar een paar gaten op klimhoogte. Een soort van uitgehouwen grotten die zeker bewaard gebleven waren vanuit de tijd van de holbewoners, wisten wij zeker. Eindelijk een plekje en nog lekker koel ook want ik zat in de schaduw, en kijk daar lag een oude Bijbel die ik kon gebruiken als toiletpapier. Het klinkt gek maar op dit moment was dit voor mij Het Paradijs. Wat een opluchting. Halleluja! Ik was weer nieuw.

Stef zat een gat verder en was tegelijk klaar. Nu konden we opgelucht rustig verder met werk zoeken. Recht tegenover The South Gate van de Old City lag een Youthhostel of te wel een jeugdherberg en wij besloten een poging te doen. U mag nooit meer raden, gelijk raak.
Het was een typisch Arabisch of Palestijns of Joods, weet ik veel, in ieder geval Midden-Oostelijk ingericht. Als je daar bent kun je dat volk echt niet uit elkaar houden. Sterker nog de Youthhostel eigenaar was half Joods en half Arabier. Hij had het heel gezellig ingericht met veel zilveren lampen met daarin uitgesneden sterren die bezet waren met nepedelstenen, wat een leuk kleurrijk effect gaf op de muren en vloer. Mooie kleden op de grond en aan de wand. Waterpijpen op zilveren dienbladen in de hoeken op houten mooi uitgesneden bijzettafels maakten het geheel af.

Wij kregen twee taken ieder één. Stef of ik mochten zelf kiezen wie wat deed. De één moest de jongeren bij de bushaltes op het Station wegkapen en of meelokken naar zijn Hostel, de ander de kamers cleanen. Ik wilde dicht bij d w.c. blijven en was een beetje wereldvreemd en had helemaal geen zin om met vreemde mensen te praten, althans nog niet. En zo kwam het dat ik de eerste morgen stond te stofzuigen, dweilen en lakens te verschonen, terwijl wij de enigste mensen waren in het Hostel Het was trouwens pas Mei voorseizoen dus, wat inhield dat het heel rustig was.
Ik begon om acht uur 's morgens wat resulteerde om één uur klaar.
Eindelijk een bed zonder gezocht te worden, waar ik een rustige middagdut ken doen. Om vijf uur komt Stef terug van de bushalte zonder succes.
 
"Morgen beter," zegt de Arabier met hangende pruillip, en wijst naar mij dat ik het maar eens moest proberen. We werden per dag uitbetaald met kost en inwoning en vijf Shekkel per persoon. Dat is tien keer niks natuurlijk maar als je honger hebt moe en dorstig bent kies je eieren voor je geld. Zo gezegd zo gedaan. Na een avond 'chillen' in onze nieuwe huiskamer gingen we om een uur of twaalf slapen en 's morgens weer vroeg op. Met mijn loon liep ik richting het busstation met een stapel kaartjes en folders van het Youthhostel. Ik ben nog niet aan de overkant en ik hoor een bekende stem roepen. Verbaasd blijf ik staan.
"Help, help!!," krijg nou de pleuris dat is Stef die ik hoor roepen!".
Ik ren terug naar het Hostel en hoor door de echo over de marmeren trap niet goed waar de noodkreet vandaan komt, dus ik begon maar omhoog te sprinten. Eerste verdieping niks. De tweede ook niks.
Ik hoor gestommel van een worsteling, en een gesmoorde hulpkreet.
Ik leg mijn oor te luisteren tegen de deuren op de derde verdieping.

Bingo! "Stef?". "Ben jij dat?". "Wat is er aan de hand?".
"Help me nou man!". Ik voel aan de deur en die zit op slot.
"De deur zit op slot Stef," antwoordde ik droog, wetende dat Stef nogal vaker een paniekzaaier was om niets.
"Trap die deur in!" gilde hij. Een flinke trap onder de hendel deed mijn enkel half verzwikken, een pittig deurtje. Ik nam een aanloop en gaf een vliegende karatetrap op het slot, die gelukkig met een klap open vloog.
Wat ik zag versteende mij eerst van verbazing en schoot toen in de lach. De bolle Arabier lag met zijn broek op de enkels met zijn vieze dikke reet boven op Stef die zo mager was dat ik alleen zijn magere armen en benen als een stervende kikker onder de Arabier uit zag komen, die probeerde zijn piemel in Stefs reet te richten.
"Wat sta je nou te lachen man?". "Help me dan!" riep Stef hysterisch. Ik ging wijdbeens over de Arabiers rug staan en gaf een serie hoeken op de man zijn hoofd. Hij voelde er niets van.
"Stef?".  "Steffff?!". "Hij wil niet neer!".
"Godverdomme Frans pak dan zo'n Whiskyfles en slaat 'm op zijn kop. Whisky? Dacht ik. Ik kijk om mij heen en nu viel mij pas op dat er langs de muur allemaal planken als rekken diende, waar honderden flessen Whisky op stonden en gesealde pakken repen chocola van Verkade.
Krijg nou wat, dacht ik en hiervan bij te zijn gekomen pakte ik eerst een fles Black Label, welke ik weer terugzette op de plank voor een Red Label, en deze zo hard mogelijk op zijn kop verrot sloeg. Hij ging weer niet neer, maar schudde slechts met zijn hoofd en krabbelde overeind, om zowel hij als Stef grabbelend hun broeken omhoog te trekken en vast te ritsen. Ik stond al in de aanslag met de half afgebroken fles vlak voor zijn strot.
"Wat flik je nou probeer je ons te verneuken vieze oude man?". zei ik woedend maar toch mijn lach bijna niet in kunnen houdend. Slijmerig zei hij dat het maar een grapje was geweest, en gaf ons beiden twee flessen Black Label van het merk Johnny Walker en een paar repen chocola cadeau, en vroeg of we weer vrienden waren, zelfs of we wilden werken voor hem als smokkelaar.
Achter zijn rug stond Stef met zijn armen te zwaaien van: Nee!!
Ik gaf hem een knipoog zonder dat de oververhitte dronken Arabier het zag, gaf hem een hand en zei: "Deal!".