Wwe. ICKX - VANGRAMBEREN

gaston vandeplas In tegenstelling tot veel andere inwoners had Gaston geen bijnaam. Gaston was ook geen echte Kumtichnaar. Hij woonde in de Ootmoedigestraat nr 7 en was vertegenwoordiger van de NV ARGENTA. Gaston was en is nog steeds een zachtaardig man. In die tijd was hij ook actief bestuurslid van USG KUMTICH. Ik heb die man nooit hevige discuties weten aangaan. Bij een meningsverschil verhief hij nooit zijn stem. Altijd sprak hij op zijn gekende zachte toon. Het ene woord nooit hoger dan het andere. Gaston was ook iemand die "met smaak" een sigaret kon roken. Ik hield hem altijd in het oog wanneer hij er eentje opstak. De manier waarop hij dat deed, hoe hij inhaleerde, zijn sigaret vasthield, het was enig en je zou er zelf goesting van gekregen hebben. Nu is er te KUMTICH een ARGENTA-kantoor dat uitgebaat word door Hilda GOVAERTS, schoondochter van Gaston. Merk in de advertentie op dat de tijd van 8 en 9 % op een kasbon ook toen al tot het verleden behoorde. Toch bedroeg de intrest nog 6.25 en 6.50 % hetgeen toch nog de moeite was. Moesten we dit nu nog krijgen, er zouden denk ik terug veel kasbons genomen worden. Gaston woont nog steeds te KUMTICH in "de nieuw wijk" waar hij met zijn echtgenote Maria geniet van zijn "oude dag".

Willy en Treis van Jenke Treis was de dochter van Jenke en huwde met Willy PANS, broer van Louis PANS, oud burgemeester en voormalig voorzitter van USG KUMTICH. Willy was een goedlachse kerel en vooral harde werker. Tijdens de dag had hij zijn handen vol met de veevoeders en de graansilo en 's avonds stak hij nog een handje toe in het café. Niets was hem te veel. Willy is helaas ook te vroeg van ons moeten heegaan. Treis had tijdens de dag ook haar werk met de winkel en het café, zeker toen deze taken voor haar ouders te veel werden. In 1968 speelden wij bij de jeugd van USG KUMTICH en kwamen dan ook in het cafe veel over de vloer. Wanneer wij er dan wat te veel op hadden bestelden wij aan Treis twee plakken Hollandse kaas met daartussen en serieus portie mosterd. Dit kon je krijgen aan de prijs van een glas bier. Twee zulke porties en je begon al terug op op "uwe kilo" te komen. Later werd de herberg en winkel uitgebaat door dochter Chantal, tevens de derde generatie. Op 03/11/2002 werden echter de laatste pintjes getapt en werd het cafe overgelaten aan David die het vandaag nog steeds uitbaat. De winkel wordt nog door Chantal uitgebaat. In 2017 sloot de winkel definitief.

Jenke <Jenke baatte, samen met zijn vrouw Julia, een herberg en winkel uit op de Dorpsplaats te Kumtich. Het café en de winkel bestaan nog steeds. Tevens kon je er ook terecht voor veevoeders en was er een droogsilo voor granen. Jenke was ook de stichter van de voetbalclub USG KUMTICH. Het lokaal van de club was dan ook bij hem gevestigd. In die tijd had de voetbalclub nog geen kantine. Het was Jenke zijn taak om bij thuiswedstrijden te zorgen dat er bij de rust koffie voor de spelers was. Je zag dan Jenke ook op "tijd" met de koffie over het dorpsplein richting voetbalplein gaan. Na de wedstrijd was het bij Jenke altijd volle bak. In die tijd gingen de spelers na de match, gewonnen of verloren speelde geen rol, nog een stevige pint pakken. Helaas is dit ook een trend die al lang tot het verleden behoort. Er is ook nog een tijd geweest, zo rond de jaren vijftig en vroeger dat er bij Jenke een bakoven was. Bij de kermis zag je de mensen dan met een plank op hun schouder, met daarop een aantal taarten, naar Jenke gaan. Daar gingen ze dan de oven in en werden ze gebakken. Dat waren tenminste nog "vlawjen woewe marchandies" in zat.

Lom Lom was, net zoals zijn vader "Michel va Reulle" schrijnwerker. Zoals je in de advertentie kunt zien was 1968 het jaar dat Lom zijn meubelmagazijn opende. Dit was gelegen in de Kapelstraat, nu Kumtichstraat.Bij een overlijden waren het ook meestal Lom en Michel die de doodskist maakten. Lom was ook spelend lid van de fanfare " Onze Taal". Hij sloeg er namelijk de "grote trom". (grosques)En van een grote trom gesproken. Bij de fanfare hadden ze toen toch wel een serieus exemplaar. Nu word de grote trom op de buik gedragen maar die trom in Kumtich was zo groot dat dit onmogelijk was. De trom diende aldus op de rug gedragen door een persoon die niet al te groot was. In Kumtich was dat Theodoor CAES (Dor va staikke Caes). Dat was afzien voor die man. Vooreerst had dat spul al een respektabel gewicht en dan liep daar zo een kerel als Lom achter die er maar duchtig op los sloeg. En al die kloppen kwamen op Dor zijn rug terecht. Na zijn loopbaan als schrijnwerker opende Lom het cafe "Bij Lom" waar nu het laatst "De Zuipschuit" was. Het enige wat je bij Lom niet mocht vragen was een soepje. Dan kreeg je steevast het pakje en zei Lom dat je dat thuis maar moest klaarmaken. Al bij al was Lom een joviale gast en veel mensen zullen aan hem mooie herinneringen bewaren.

Jean cacao en Dil vadder "Jean cacao" was eigenlijk postman van beroep. Samen met zijn echtgenote "Dil Vadder" baatte hij een kruidenierswinkel uit in de Kapelstraat. Daarbij deed Jean ook nog een melkronde. Jean was een levenslustige kerel, altijd goed geluimd en zijn gezicht op lachen. Dil was een ander paar mouwen. Zij was zeker een goede vrouw maar kon soms raar uit de hoek komen. Zij zegde ook altijd haar mening ronduit, of je dat nu goed vond of niet. Daarbij had ze ook een nogal luide stem wat haar woorden, indien nodig, nog kracht bijzette. Jean was ook actief bestuurslid van USG KUMTICH. Van toen men met een jeudploeg begon (toen waren wij kadet) was Jean onze ploegafgevaardigde. Ook toen we later bij de scholieren en nadien de junioren speelden bleef Jean onze afgevaardigde. Bekijk in de advertentie ook eens het telefoonnummer. Van een zonenummer was toen nog geen sprake en het nummer bestond uit vijf cijfers. (dit geldt trouwens voor alle nummers in de advertenties)

Bij Stefanie Stefanie was een weduwe en had een café in de Spoorwegstraat. Het huis is echter afgebroken. In die tijd gingen wij nog met de fiets "op de zwadder" en bij Stefanie was zowat de verzamelplaats om van daar naar een dancing of ergens naar de kermis te trekken. Na lang aandringen van ons kregen wij Stefanie toch zover dat zij een juke-box plaatste. Vanaf dan was het één van de populairste café's van KUMTICH. Er kwamen ook jonge meisjes op af en regelmatig was het er volle bak. Vaak is het gebeurd dat we gewoon nergens naartoe trokken en de avond bij Stefanie doorbrachten. Ondanks zij toen toch al niet meer zo jong was, kon ze toch nog met de jeugd mee.

Fik van Evarist Fik was een levensgenieter en behoorde in die tijd in Kumtich tot de top tien in de categorie "levensgenieters". Hij was een krak in zijn vak. Hij had in de Stationstraat een winkel van verven en behangpapier maar men kon er ook terecht voor bepaalde voedingswaren. (Momenteel is men dit pand aan het verbouwen) De winkel werd uitgebaat door zijn echtgenote Gaby. Fik was daarbij ook nog begrafenisondernemer. Zo een begrafenis kon al eens uit de hand lopen. Zo was Fik op een keer blijven "plakken" en had in het cafe "bij Louis van Mil" onze pa ( samen met Louis ook in de top tien van de levensgenieters) ontmoet. Een stuk in de nacht bracht Fik met "zijne corbejaar" onze pa naar huis. Op een bepaald moment moest ons moeder voor iets naar buiten gaan en daar stond die lijkwagen met bovenaan de zes lampen in werking. Ons moeder is daar toen zo van verschoten dat ze jaren nadien dit voorval nog steeds vertelde. Fik was zich natuurlijk van geen kwaad bewust. In jaren vijftig tot de vroege jaren zestig hadden wij café "op den andere hoek". (Hoek Tassinstraat-St-Barbarastraat) De week voor de kermis kwam Fik het plafond schilderen. Hij was 's avonds blijven plakken en ondertussen was ook onze pa thuis gekomen. Met nog enkele tooghangers werd een stevige pint gedronken en 's nachts hadden ze er niet beter op gevonden dan van een hoop oude kranten een kampvuur te maken. Resultaat: een mooie zwarte rookvlek op het plafond. Geen probleem voor Fik. 's Anderdaags was hij er terug om de vlek weg te werken en dit gratis voor niks. Zo ging dat in die tijd. Zijn zaak als begrafenisondernemer wordt momenteel verder gezet door zijn dochter Viviane en schoonzoon Louis.

Lowie van mil louis baatte, samen met zijn echtgenote Maria, een café uit op de hoek van de Kauterstraat met het dorp (waar nu de nieuwe appartementen zijn gebouwd). Daarbij was louis ook nog zelfstandig electricien. Stel u daar echter geen handelszaak bij voor. Louis verplaatste zich met een fiets en zijn gereedschaptas was aan de dwarsbuis van zijn fiets bevestigd. Hij werd in die tijd dan ook meestal gevraagd om in een kamer, bijplaats,stalletje enz... een lamp of een stopkontakt te plaatsen. Wanneer hij zo een "placement" ging uitvoeren was hij meestal wel een kleine dag onderweg. Niet dat dit werk zoveel uren in beslag nam doch op de terugweg waren er altijd wel een paar herbergen waar hij dan niet voorbij kon. Alhoewel hij een joviale tip was kon hij ook zo koppig als een ezel zijn. Zo weigerde hij een gasvuur te kopen zodat Maria winter en zomer het eten op de "leuvense stoof" diende klaar te maken. Stel je maar eens voor wat dat was op snikhete dagen. Dan stonden voor en achterdeur wagewijd open. In die tijd hadden wij in Kumtich ook een liefhebbers voetbalploeg "DE EKLAKILLERS" genaamd. Ons lokaal was bij Louis. De naam EKLAKILLERS kwam van het bier dat toen bij Louis geschonken werd, namelijk "EKLA". Killers kwam dan voort van het feit dat wij redelijk wat "ekla's" konden naar binnen werken. Zo werd het dan uiteindelijk de "EKLAKILLERS". "Mil de fakteur"(†) was erevoorzitter, KEMPENEERS Willy (Willy va Koerre) voorzitter en Roger FILLET (†) (Roger va Koerre) onze trainer. Merk op: " Lowie van Mil" en "Pirke de beuveurder" waren broers. In het reclameboekje noemt de ene HOLSBEEK en de andere HOLSBEEKS. Zou "Georges den drukker" dat boekje op een maandag gedrukt hebben?

Giljom Havet Giljom had een bakkerij in de Stationstraat. Buiten brood kon je in zijn winkel ook nog andere kruidenierswaren krijgen al was dit beperkt. Hij bakte nog "op stenen" en broden zoals "kaarwielen". Het was wel ontzettend lekker brood. Giljom was wel een rare vogel. Je moest al goede klant zijn om er aan een brood te geraken. Hij verscheen in de winkel ook altijd met zijn "kaspechér" (stofjas) aan. Wanneer hij je bediende zei hij steevast "astjamblieft". Een uitgaanstype was Giljom niet maar bij Stefanie heb ik hem wel regelmatig op zondag ontmoet. Toen hij met zijn bakkerij stopte waren er veel mensen die zijn lekker brood misten. Een verhaaltje dat ik onlangs vernam van Frans (?) afkomstig van Pamel. Frans was in Kumtich komen wonen en ging bij Giljom een brood kopen. Jij bent zeker nieuw hier vroeg Giljom. Ja zei Frans en hij vroeg meteen om het brood te snijden. Natuurlijk had Giljom geen snijmachien. Van waar ben je vroeg Giljom. Van Pamel zei Frans. En wat deden je ouders? Dat waren boeren zei Frans. En Hoe sneed jou moeder een brood? Met een groot broodmes. Awel zei Giljom, zo moet jij dat ook snijden. En Frans kon vertrekken. Eigenlijk had Frans geluk dat hij een brood kreeg want niet iedereen kon bij Giljom zo maar een brood kopen.

Georges den drukker Den drukker is de schoonzoon van wijlen "Pirke de beuveurder". Georges was,  afkomstig van Laar (lANDENà. Hij kreeg zijn bijnaam "den drukker" toen hij in zijn woning "op het kaaterke" een drukkerij installeerde. Hij leverde verzorgd werk en had dan ook tal van klanten. Hij is ook zo een type persoon waartegen je geen ruzie kan krijgen. Altijd goed geluimd, het ene woord niet hoger dan het andere, ziek als hij niet kan lachen. Georges was een trouwe supporter van USG KUMTICH. Hij volgede steevast alle thuiswedstrijden. Na de match ging hij dan bij zijn nonkel "Louis van Mil" een pint (meestal meerdere) drinken. Georges kon goed Waals spreken en mijne pa "Fons van lewis bed" kon ook redelijk met die taal om. Wanneer we dan na de match bij "Louis van Mil" zaten porde ik mijn vader een beetje aan om tegen Georges in het Waals te beginnen. Georges pikte daar onmiddellijk op in en binnen de kortste keren lagen we plat van het lachen, alhoewel we geen snars verstonden van wat die twee tegen mekaar vertelden. Momenteel is Georges drukker op rust doch om fit te blijven is hij een actief stapper bij "trip trap kumtich".

Sjarel van duim Sjarel was schoenmaker en had een schoenwinkel in de Kapelstraat. Het gebouw omvatte winkel met daarnaast het werkhuis. Je mocht er tijdens de dag om het even welk tijstip passeren, je zag Sjarel aan het werk. Het was er ook zo een beetje de zoete inval. Vooral 's avonds had Sjarel nogal wat bezoek. Onder de vaste klanten waren "Staikke Lemaing" en "Staaf van Andria" . Het was zo een beetje de plaats waar de krant gedrukt werd. Wanneer je er een paar schoenen ging kopen moest je wel oppassen. Sjarel had de gewoonte van je een hele resem schoenen voor te zetten. Na je keuze te hebben gemaakt kon het niet rap genoeg gaan om de andere schoenen terug in de dozen te plaatsen.En daar kon het al eens fout lopen. Zo kocht ik er eens een paar schoenen die op het eerste zicht hetzelfde waren. Na ze een paar maal gedragen te hebben bleek het om twee verschillende schoenen te gaan. Bij de linkse was het bovenvlak mooi egaal. Bij de rechtse begonnen "ribbetjes" zichtbaar te worden. Omdat ik ze al een paar keer gedragen had, durfde ik ze niet terug te brengen en ben ik er zo maar mee blijven lopen. Welke ongelukkige het andere paar gekocht heeft heb ik nooit geweten. Anders hadden wel elk een schoen kunnen verwisselen.

Theo van Fille van Mieke De ouders van Theo, Fille en Germaine, hadden een café en kapperszaak op de Vissenakenstraat. Theo leerde ook de stiel en werkte mee in de zaak als dameskapper. Later opende hij een kapsalon in de St-Barbarastraat (bruul). Theo was een joviale kerel. In zijn jeugd was hij, samen met Celis Valére, leider van de girojongens te KUMTICH. Helaas is hij te vroeg van ons heengegaan evenals zijn vriend Valére. Theo was ook aktief in de plaatselijke toneelkring. Hij was een zeer behoorlijk akteur. Over zijn vader Fille even dit. Bij de komst van de televisie had Fille in zijn café ook een tv geplaatst. Deze stond zodanig opgesteld dat Fille van in de spiegel waar hij haar knipte de tv kon zien. Wanneer je in de stoel zat en er was een programma dat Fille intresseerde dan kon je het resultaat wel aan je kop zien. De mensen waren toen echter veel verdraagzamer en namen dat er maar bij.In die tijd "stak het ook allemaal niet zo nauw".

.Pirke de beuveuder . .Pirke de beuveuder was een vriendelijk en zachtaardig man. Ik heb hem nooit anders weten doen dan bier uitvoeren. Eerst nog met paard en kar. Dat beest moet een engelengeduld gehad hebben. Hoeveel uren zou die knol niet aan een of ander cafe op zijn baas hebben staan wachten. Gelukkig voor Pirke kende dat paard zijn weg naar huis blindelings. Later kocht hij een VW camionette. Dat was ook nogal iets. Aan een duizeligwekkende snelheid van +/- 25 km/uur snorde hij door het dorp. Ik geloof niet dat hij ooit zijn vierde "vitesse" gebruikt heeft.Hij was ook nogal zuinig op "zijne naft". Wanneer hij vanuit de Kapelstraat aan de Grote Steenweg kwam, (toen stonden daar nog geen lichten) en er naderde verkeer vanuit TIENEN of LEUVEN dan zette hij de motor af. Pas wanneer hij geen wagens meer zag startte hij terug en reed de steenweg over. Gelukkig reden er in die tijd nog niet teveel voertuigen. Hoe die man zijn rondes rondkreeg is een raadsel. Want buiten KUMTICH had hij ook een "tourné" in HOKSEM en BREISEM. In die tijd werden er nog veel bals gehouden en het gebeurde meermaals dat men er dreigde zonder bier te vallen. Geen nood, Pirke was steeds op de bals aanwezig en binnen de kortste keren stond hij er met een paar vaten en waren de inrichters weer gerust. Wanneer hij zijn caferonde deed waren er altijd enkele slimmerikken die Pirke steeds vooraf waren. Zij wisten dat hij in ieder cafe een "tourné generale" gaf. Zo dronken zij de ganse namiddag omzeggens gratis. Pirke wist dat ook wel maar nooit heeft hij hier een opmerking over gemaakt. Zo was Pirke.Aan mijn broer Willy had Pirke een goede hulp. In zijn vrije tijd ging hij altijd met Pirke mee op ronde. Twee voordelen voor Pirke. Ten eerste werd zijn werk er aanzienlijk door verlicht en ten tweede kon mijn broer het stuur overnemen wanneer Pirke er eentje te veel op had. .Voortgaande op zijn aard woonde Pirke ook in de verkeerde straat. Zoals u kunt zien woonde hij in de Hoogmoedigestraat (nu St-Barbarastraat) Zijn persoon paste echter beter bij de Ootmoedigestraat (nu Tassinstraat)

Jomme . Naar ik steeds heb horen vertellen begon Jomme VANDEPUT een handel in landbouwmachines te KUMTICH. In welk jaar dit was weet ik niet doch het zal alleszins voor de oorlog zijn geweest. In die jaren nam hij ook deel aan de jaarlijkse landbouwtentoonstelling te TIENEN. Dan hing hij enkele mobiele machines aan zijn auto en bovenop die machines enkele kleinere. Zo tufte hij dan naar TIENEN. Tegen welke "vitesse" en hoelang hij er over deed is niet geweten. Later verhuisde de zaak naar TIENEN waar zij nu nog steeds gevestigd is in de Leuvensestraat. In 1968 werkte ik eveneens in de firma VANDEPUT. Er werkten toen verschillende mensen van KUMTICH bij Jomme. Zo herinner ik mij VANDENBROEK Albert (†)(Bare Broek) LUCKERMANS Achiel(†) (Chille van 't knijnekot)LUCKERMANS Achiel (Chilleke, zoon van) PEETERS Henri(†) (Rikske Snoesel) VANHOREBEEK Theo (de Witte) RESPEN Robert (de joenge raispen) - HUTS Roger (Den Huts van Brasem) en Annie DEKONINCK (Annie van 't klein Ingeland).In het reclameboekje staat de firma VANDEPUT maar liefst NEGEN maal met een advertentie van een volledig blad. Dit zal waarschijnlijk wel te maken gehad hebben met het feit dat zijn schoonzoon, Louis PANS, toen voorzitter was van USG KUMTICH.

Dit is het voorblad van het reclameboekje

Ik ben Alfred SCHEEPMANS,in 1949 geboren te KUMTICH en er opgegroeid. Aan de hand van een reclameboekje dat in 1968 uitgegeven werd door de voetbalclub USG KUMTICH, en dat ik al die tijd bewaard heb, beschik ik over enige dokumentatie aangaande de handelaars die in die tijd ons dorp rijk was. Uiteraard staan niet ALLE handelaars van KUMTICH in dit boekje. Mijn bedoeling is de handelaars uit die tijd in de kijker te zetten. Bij velen zal dit ongetwijfeld aangename herinneringen oproepen. Voor onze jeugd is het een enige gelegenheid om terug te gaan in een tijd die zij niet gekend hebben. Verder ga ik ook terug in de tijd van de voetablclub USG KUMTICH, te beginnen van in de jaren 40. Later volgen nog "vervlogen tijden" aan de hand van foto's "uit de oude doos". Ik hoop dat jullie er plezier zult aan beleven.