Archief

Mon de plaikker Zoals de reclame aangeeft was Mon plafoneerder en voeger. Een man die zijn stiel kende en nooit zonder werk zat. Mon was ook een nogal levenslustige kerel. Hij was ook hevig supporter van ROOSEN Willy die toen koers reed en familie van Mon was. Ik herinner mij dat wij in groep 's zondags met de fiets naar het dorp reden waar Willy koerste. Willy was een zeer degelijk renner en had maar één concurent wier naam ik mij echter niet meer herinner. Meestal kwamen die twee alleen binnen en werd onder hen gespurt voor de zege. In de spurt moest Willy het echter vaak afleggen. Van mijn schoonvader zaliger vernam ik volgend verhaal. Hij was met zijn schoonbroer Jef ROOSEN in Bierbeek naar de koers geweest en zij supporterden aldus voor Willy ROOSEN. De twee faforieten kwamen samen naar de meet en in een millimetersurt diende ROOSEN het af te leggen. Na de aankomst ontstond er een hevige diskutie tussen de clan ROOSEN en die van de andere renner. Mijn schoonvader mengde zich niet doch op een bapaald moment zei iemand dat de beste gewonnen had. Hierop pakte Mon uit met zijn vuist. Hij miste echter degene die het gezegd had en mijn schoonvader kreeg de vuist van Mon pal in zijn gezicht. Dan ga je al eens supporteren. Maar zo was dus Mon, hevig in de strijd en antwoorden met de vuist. Hoef ik nog te zeggen dat mijn schoonvader nooit nog voor ROOSEN gesupporterd heeft?

Jef Plas Het ontstaan van de firma VANDENPLAS gaat terug tot in de oorlogsjaren. Toen kocht François VANDENPLAS, vader van Jef, een dorsmolen. Misschien raar maar deze molen werkte op electriciteit. Wanneer men in de winter bij een boer het stro ging dorsen diende François de electriciteitsmaatschappij te verwittigen en deze kwam dan ter plaatse om de molen op het net aan te sluiten. Later werd de dorsmolen aangedreven door een traktor. Ik kan mij dit nog herinneren. Er waren er twee. Het waren kolossen van traktoren met aan één zijde een serieus wiel dat op de motor draaide en waarop de drijfriem gelegd werd. Op de dorsmolen stond ook zo een wiel en zo werd deze dan aangedreven. Het starten van zo een traktor 's morgens was ook nogal een ritueel. Het was dan koud en met een gasbrander werd de karter warm gemaakt om de olie iets of wat vloeibaar te maken. Het stuur werd uitgenomen en diende dan als "manivel" om zo de motor aan de praat te krijgen. Eénmaal gestart draaide hij de ganse dag door. In 1955 werd de eerste pikdorser aangekocht. Vergeleken met nu was dat ook maar een primitief machientje. In 1966 werd het huidige gebouw opgetrokken en werd een winkel geopend met artikelen omschreven in de advertentie. Daarbuiten verkocht Jef ook nog landbouwmachienen, traktoren John Deere en auto's Datsun (voorloper van Nissan)In februari 1989 nam dochter An de winkel over en werd omgebouwd tot voedingswinkel en in september 1990 werd gestart met de bakkerij zoals dit vandaag nog steeds is.

Moo van Paula Moo baatte, samen met zijn echtgenote Paula, herberg DE WELKOM uit, gelegen in de Stationstraat. Moo ging daarbij ook nog uit werken. Hij was een man die van alle zaken kon meepraten. Sprak je nu over een fiets of een vliegtuig, Moo was er van op de hoogte.Het laat zich zo al raden dat we er regelmatig dan ook eens "mee rammelden". Op een zondag na de middag gingen onze pa en Chille van 't konijnenkot naar de voetbal. Eerst gingen ze nog eens bij Moo binnen. Op een bepaald moment ging onze pa naar "de koer". Dat was daar nog zo een wc met een "half deur". Moo zijn schoenen stonden daar en onze pa nam er een paar en plaatste dit zodanig in het wc dat je onder de deur door juist de tippen kon zien. Na een tijdje ging onze pa nog eens naar "de koer", kwam terug en vroeg zich af wanneer die gast zou gedaan hebben. Moo reageerde onmiddellijk en moest weten wat onze pa bedoelde. Wel zei deze, daar zit iemand op het wc en die blijft daar maar zitten. Godverdomme zei Moo, dan moet die er al van voor de middag zitten en stoof naar achter. Onze pa en Chille dronken hun pint leeg en waren natuurlijk weg tegen dat Moo terug kwam. Mijn neef uit GENK was eens op bezoek en ik ging met hem bij Moo een pint drinken. Mijn neef, rasechte Limburger, sprak natuurlijk beschaafd Nederlands. Wij stonden aan de toog in gezelschap van "Marcel van Vaires" (Marcel VAN WIJZER) Het gesprek ging over het feit dat alles steeds maar duurder werd. Moo wist het ook weeral en zei tegen mijn neef (in beschaafd Nederlands): " Vroeger kostte een "boksharing" 2 frank en nu al 5 frank". Hij bedoelde natuurlijk bakharing maar in het Kumtichs dialect is dat "ne boeksring" en dus door Moo keurig in het beschaafd Nederlands omgezet.Marcel en ik bekeken mekaar maar durfden niet direkt te lachen. Nadien hebben we het dubbel en dik uitgeproetst.Jaren later werd dit voorval nog steeds verteld en nog niet zo lang geleden stonden we aan de toog in Het Toreken en is de "boksharing" nog eens ter sprake gekomen. In 1972 hielden Moo en Paula het voor bekeken en verhuisden naar de St-Barbarastraat waar zij een huis hadden gekocht. Mijn broer werd de schoonzoon van Moo. Florimond is helaas ook al ter ziele. Zijn echtgenote Paula verblijft momenteel te KUMTICH in het rusthuis.

Yvonneke van Renai de schrijnwareker Yvonne is geboren en getogen te Kumtich. Haar vader was schrijnwerker en woonde in de Lindeveldstraat (laatste huis) waar hij zijn werkhuis had. Yvonne leerde de stiel van kapster en opende bij haar thuis een kapsalon. Voor die tijd was het echter al een modern salon want men kon er ook terecht (zoals in de advertentie te zien is) voor "maquillage" (gelaatverzorging) "manicure" (nagelverzorging) en "postiche" (halve of gedeeltelijke pruiken). Tot welk jaar Yvonne er de stiel heeft uitgeoefend ben ik nog niet aan de weet gekomen. Yvonneke overleed op 8 januari 2009

reactie van haar zus Nicole: Yvonne was kapster tot 8 augustus 1993 toen zij om gezondheidsredenen diende te stoppen

Meriske de Vlandereir Maurice VERMOTE (zo noemt hij) is afkomstig ergens van uit de Vlaanders en was beroepsmilitair. Te Kumtich op de Leuvensesteenweg waar nu de suprette is, opende hij een garage en in het woonhuis ernaast had hij een winkel in electriciteitsartikkelen. De garage noemde VANHEE-VERMOTE en stond dus op naam van zijn echtgenote en hijzelf. Dit zal vermoedelijk te maken gehad hebben met het feit dat hij bij de start ervan nog beroepsmilitair was en dus geen tweede beroep mocht uitoefenen. Meriske had ook een depannagedienst. Zijn "depanneur" was een oude legercamion die hij tot takelwagen had omgebouwd. De toenmale Rijkswachtbrigade van BOUTERSEM deed regelmatig beroep op hem. Of dit te maken had met het feit dat Meriske steeds een fles jenever in zijn "depaneur" had liggen, laat ik in het midden. Feit is wel dat hij maar armzalig gesteld was. Hij was verdeler van het alomgekende merk LADA. Ooit heb ik mij laten verleiden om bij Meriske een LADA te kopen. Nu ga ik niet beweren dat het Meriske zijn fout was maar die auto heeft mij meer miserie dan "naft" gekost en dat wil al wat zeggen. Ik heb de wagen na zowat anderhalf jaar van de hand gedaan. Aan de straatstenen geraakte ik hem niet kwijt en dus heb ik hem moeten verkopen aan een Marokkaan. Deze voerde hem uit naar Afrika. Dat gaf me dan toch nog enige voldoening omdat ik er toen zeker van was dat ik die wagen nooit meer zou terug zien. Meriske was in die tijd goed bevriend met de Tiense Politiecommisaris en dat korps heeft hij ook zo een paar superwagens aangesmeerd. Die mannen konden daar echt niet over "stoeffen". Meriske woont nog steeds te KUMTICH op de hoek van de Leuvensesteenweg en de Breisemstraat.

garage louis loots

Het was Marcel UYTTEBROECK die te BREISEM een wasserij opstartte. In die tijd was dat niet zo evident in een klein dorp. De steden kenden al wel hun wasserettes. Marcel had dat eigenlijk goed bekeken. In geen enkel dorp in de omgeving was er een wasserij en dus had hij ook weinig concurentie. Het was een bloeiende zaak waar verscheidene mensen tewerk gesteld waren.

De parochiezaal was zoals het woord zelf zegt, een zaal van de parochie. In 1968 werd het café, dat aan de zaal verbonden was, uitgebaat door Armand VERSCHUEREN. Wanneer ik mij goed herinner was Armand een gepensioneerd beroepsmilitair van de Luchtmacht. De zaal zelf was gebouwd in funktie van het geven van voorstellingen zoals toneelstukken en het spelen van films. Later werd hij verbouwd en gingen er ook bals, restaurantdagen en tentoonstellingen door.Het cafe werd in die tijd door de jeugd druk bezocht. Vooral de zondagvoormiddag brachten wij er door. Ook de toenmalige pastoor MOENS was regelmatig in het café aan te treffen. Jaarlijks was er ook een kermis, dit ten voordele van de parochiewerken. In de kelderverdieping, gelegen onder het café, hebben wij nog een tijdje een soort clubhuis gehad. In de loop der jaren werd het cafe door verscheidene personen zowel van binnen de gemeente als daarbuiten uitgebaat. De zaal is nu eigendom van de duivenbond van TIENEN. Zoals gezegd bezocht pastoor MOENS regelmatig het café. Zo was hij er ook op een zondagavond en ook Louis MERCKX (Lewie van Door) was aanwezig. Degenen die Louis gekend hebben weten dat het niet de tactvolste en beleefdste mens was. Om de tien woorden waren er steevast een paar vloeken bij. Toen pastoor MOENS naar buiten kwam, was Louis bezig met zijn brommerke in gang te stampen. Dit scheen blijkbaar niet goed te lukken. MOENS vroeg: "Awel Louis, marcheert hij niet?" Waarop Louis antwoordde: " Wat em godverdoeme in zijn kloewete ait, ich wiejet het nie." De pastoor is hier niet verder op ingegaan en heeft zich naar huis begeven.

Jefke Boddel . Jefke was visboer en ijcreemboer. Deze produkten werden met dezelfde "camionette" uitgevoerd zodat hij deze steeds diende om te bouwen tot ijscreemkar en dan weerom tot viskar en omgekeerd. Niettegenstaande was zijn wagen steeds kraaknet. Jefke was een verstokt roker. Hij rookte groene St-Michel en ik heb hem nooit een sigaret zien aansteken. Dat deed hij steeds met het peukje van de vorige sigaret. Met andere woorden, hij stak de ene sigaret met de andere aan. Op de foto staat Jefke trouwens met een sigaret tussen de vingers. Bij aanvang van het voetbalseizoen was het meestal nog mooi weer en bij de thuismatchen van USG was Jefke rond de pauze op het terrein. Hij parkeerde zijn wagen steeds achter het doel (toen was daar nog plaats voor). Hoeveel ballen er tegen dat karreke gevlogen zijn is niet te tellen. Uit welk matreaal die ruiten bestonden weet ik niet doch ik heb er nooi één weten stuk trappen.

1937 was het jaar waarin de voetbalclub USG (Union Sint Gilis) KUMTICH werd gesticht. Initiatiefnemer was Eugéne DELVAUX. De medestichters waren BOTTELBERGHS Paul - VANHENTENRIJCK Albert - VAN HELLEMONT Jules - LALOUP Georges en VANDEPUT Edgard. De herberg die Eugéne toendertijd op het dorpsplein uitbaatte, en waar nog steeds café is, werd het lokaal. Dit bleef zo tot het einde van de voetbalclub. Op 30 september 1938 werd officieel aangesloten bij de K.B.V.B en was het bestuur samengesteld als volgt: Voorzitter : PEETERS Emile Ondervoorzitter: LALOUP Georges Seretaris : VANDEPUT Gérard Penningmeester : DELVAUX Eugéne Leden: BOTTELBERGHS Paul, MASUY Eugéne en MEUNIER Firmin . In feite was dit de tweede stichting want in 1911 werd onder impuls van onderpastoor GEUNS Theofiel reeds een voetbalploeg opgericht. In deze ploeg speelden ondermeer CAEBERGS René, LUCKERMANS René, MICHIELS René, MOTOUL Louis, TASSIN Fred, VANDENBERGH Georges en VERCAMMEN Frans en Jules . Zij speelden niet in competitie maar speelden tornooien. Een vast terrein was er niet en zij speelden op een beschikbare weide, vermoedelijk rijkelijk bezaaid met koevlaaien. Stokken deden dienst als doelpalen en de onderpastoor zorgde voor de ballen. Deze ploeg verdween echter volledig en men heeft dus moeten wachten tot 1937. Op de foto zien we Eugéne achter de tapkast in de zaal VANDEPUT.