Melrose

Een Amerikaanse appel die eventjes populair was eind der zeventiger - en begin der tachtiger jaren.

Hij werd gekweekt door Freeman S. Howlett  aan het  Agric. Exp. St. Wooster, Ohio.

Kruising Jonathan X Delicious. In de handel sinds 1944.

Bij het oogsten enkele dagen geleden, hingen de vruchten nog goed aan de boom. Gezien de rode kleur was er wat vogelschade.

Ik proefde een aangepikte vrucht en was getroffen door het vele sap en de verfrissende zoetzure smaak.

In de beginjaren (geplant najaar ’97) was er bij mij veel kankeraantasting op de stam en hoofdtakken.  De verzorging heeft, buiten mijn verwachting, goed geholpen en nu zie ik geen sporen meer.

De onderstam is een MM 111, die volgens mijn goesting een te grote boom geeft, maar ik had toen geen andere keuze.

Van nature groeien de takken nogal opgericht. De grote dracht van zware vruchten heeft dit jaar al gezorgd voor een natuurlijke snoei. Een drietal van de toptakken zijn onder de vracht bezweken.

De boom bloeit vroegmiddentijds en is een vruchtbaar ras. De vruchten bewaren tot februari. Het zou kunnen dat ik een iets meer roodkleurende mutatie heb. Ik heb herinneringsbeelden van groene vruchten met een rode blos.  Mijn appelen zijn meer rood gekleurd. Of is het door een verder rijpheidstadium van mijn vruchten?

Tydeman’s Late Orange

Nog een appel die ik pas nu geplukt heb: Tydeman’s Late Orange. Dit boompje op MM 106 heb ik al 25 jaar staan op een verwilderd stuk. De kleine vruchtjes waren mij wel al eens opgevallen vanwege een goede smaak.

Vorige winter had ik de omgewaaide boom weer rechtgezet en bijgesnoeid en wat wellicht het belanrijkste was: goed van compost voorzien. De netels errond groeiden nog eens zo fel.

Er was een behoorlijke vruchtzetting en ze behaalden nu een veel beter formaat. Het werd tijd dat ik plukte want de merels begonnen duchtig mee te eten. Net als de consumenten verkiezen vogels vruchten met een rode kleur!

Ik heb zo’n aangepikte vrucht geproefd en was echt verrast door de reeds uitstekende smaak.

De vrucht werd in 1930 gekweekt door H.M.Tydeman aan het East Malling Research Station en kwam in 1949 in de handel.

Het is een kruising van Laxton’s Superb X Cox’s Orange Pippin.

De smaak is intens rijk en aromatisch in december zegt Joan Morgan, scherper en sterker dan Cox. Wordt later zoeter en enkel nog licht aromatisch, maar nog een goede appel. Bewaart tot april.

Het is een triploïd ras en vraagt goede bestuivers, die middentijds bloeien. Bij sterke vruchtzetting dient er gedund te worden zoniet blijven de vruchten erg klein.

De vrucht is een heel stuk gestegen in mijn waardering. Ik zal die voortaan beter verzorgen!

Cabarette of President van Dievoet

Ik heb de Cabarette in oktober 1987 leren kennen in de Verger Conservatoire, Ferme du Héron te Villeneuve d’Asq (Lille). Bij het geleid bezoek aan de boomgaard hing deze boom nog vol vruchten. Een ander ras dat toen mintens even sterk opviel was de zeer geladen boom met donkerrode vruchten: de Collapuis.

In die tijd was ik vooral aan het uitkijken naar late winterappelen en ik vond de Cabarette appel een geschenk uit de hemel; bewaart tot april. Een paar maanden later schafte ik over de schreve (West-Vlaams voor grens), in Frans-Vlaanderen bij Alain Allender een boompje aan op een MM 106 onderstam. De boomkweker vertelde dat zijn vorige koper eveneens dezelfde familienaam droeg, nochtans een zeer zeldzame naam.

Een tijdje later vernamen we via Gembloux dat de Cabarette identiek was met de President Van Dievoet. Op het einde van de 19 de euw heeft een tuinier te Poperinge dit ras bekomen uit pitten van een Russische appel.

Dat het ras ook in Frans-Vlaanderen verspreid werd is vanzelfsprekend voor een grensstad. In 1894 wordt de vrucht gesignaleerd in het bulletin van de société d’horticulture van St –Omer.

Vroeger waren het allemaal hoogstammen, doch het ras voldoet ook op laagstam.

De vrucht dient zo laat mogelijk geplukt (eind oktober). Aan de zonkant zijn ze geler met een iets rozige glans. De vruchten hangen tamelijk vast aan de boom. In 2000 heb ik ze op krukken, na mijn heupbreuk, geplukt in januari. Ik herinner mij nog hoe ze als goudappels blonken in de zon, na het smelten van sneeuw en ijs. Wellicht was er toen nog minder sprake van de donkere vlekken van de regenvlekkenziekte. Trouwens dit ras heeft er minder last van dan sommige andere.

De vrucht heeft vast, knakkend, saprijk, zuur-zoet , opvallend wit vlees. Tegen maart is het een vrij zoete appel, en dan is hij helemaal geel.

Naast handappel ook geschikt voor appelmoes en taartbeleg, maar het is geen bakappel voor de oven.

Deze appel, in blokjes gesneden, geeft een frisse noot in de groentenschotel.

Het ras is licht schurft - en kankergevoelig.

Door het feit dat dit jaar bladeren en vruchten niet te lijden hadden van schurft groeiden de nochtans overtalrijke vruchten uit tot vrij grote appelen.

Het nadeel van dit ras is echter de sterke beurjaargevoeligheid.

Op een kleine boom zou je dit wat kunnen tegengaan door tijdig te dunnen.

Gris Baudet (ENR)

Gepropageerd door Villeneuve d’Ascq.

Redelijk grote, ruwschillige, grijsbruine bewaarappel. Is hoger dan de gelijkende Gris Braibant en mist ook diens blosje. Het vruchtvlees is vast, zuur, geschikt voor verse consumptie en stoven, matig gevoelig voor schurft en witziekte.

Gris Braibant (RGF) of Reinette de Mâcon

Door Gembloux om wille van de ziekteweerstand (schurft) terug verspreid.

Zeer oude Franse variëteit, middelmatig groot, ruwe, bruine schil met lichte, rode blos aan zonkant. Pluk eind oktober. Lange bewaring, minstens tot maart. De vrucht verschrompelt tijdens bewaring.

Typisch Reinette aroma, zeer zoet, enigszins zuur, alle boomvormen, vruchtbaar, weinig gevoelig voor schurft, matig gevoelig voor witziekte en kanker. Tamelijk vroegbloeiend, triploïd ras. Heeft bestuivers nodig.

Reinette de Flandre

Dit is een van de rassen die ik in Villeneuve d’Ascq heb leren kennen.

De Reinette de Flandre werd als hoogstam gevonden op een boerderij te Wierre-au-Bois  (Samer) in de streek van Boulogne.

Op de boerderij kende men de kunst van het enten.

Het ras is weinig ziektegevoelig. Kan evengoed op laagstam geteeld worden. Late bloeiperiode. Geldt als een regelmatige drager.

Ik heb er twee bomen van. Een is in 1996 geënt op de eerste scheut van de in 1992 tijdens een zomerstorm omgewaaide oude Bellefleur (hoogstam). Ik heb een deel van de takken ingekort. Het was een prima klimboom voor de kleinkinderen en vriendjes.  De opwaartse takken kregen een nieuwe jeugd en gaven weer volop vrucht rekening houdend met de beurtjaargevoeligheid. Zo waren er dit jaar minder vruchten. Deze Bellefleur is een van de allerbeste rassen voor appelmoes.

Het was al een oude boom in 1962, toen we hier kwamen. Ik heb de nieuwe scheut op het breukpunt aangeaard en de nieuwe wortelvorming is tot stand gekomen, zodat de nieuwe boom nu stevig staat.

De andere Reinette de Flandre heb ik geënt op een MM 106. De vruchtzetting op beide bomen was dit jaar een heel stuk beter dan vorig jaar, toen er overigens heel veel ander fruit was.

Het witte vruchtvlees smaakt vrij aangenaam en is iets zuurbetoond.
Het plukken gebeurt bij volle rijpheid eind oktober. Is op zijn best tijdens november en december. Dan is de vrucht ook zoeter. Bewaart tot februari.

Goed voor appelmoes: bruin, zuurbetoond en zeer geparfumeerd. Als taartbeleg behouden de stukjes hun vorm. Ook geschikt als stoofvrucht voor dessert, langzaam gebakken in de oven.

Noot: Reinette de Flandre heeft veel weg van het Duitse ras Zabergau. Dit willen we nu verder nagaan.