De Aleida Appel

Ik heb een zaailingappel die er mag zijn. Het uittesten verloopt nu al een 15 tal jaar. De groei valt mee, maar er was wel hulp van een onder stormwind bezweken acasia, die bij zijn val de toptak eruit maaide. De breedtegroei werd erdoor bevorderd.

Het is de laatste appel die ik een week terug geplukt heb.

Gisteren proefde ik de vrucht samen met Eva-Maria, de oudste dochter van Walter De Block, de eerste landbouwingenieur die hier voor VELT werkte. Ze was op stage in Sint Antonius.

Het zijn eerder grote vruchten met een rode blos. Volgens mij ligt de smaak iets boven de middelmaat. Als late appel draagt hij de sporen van de regenvlekkenschimmel, maar het zou erger kunnen. Bewaart wellicht tot maart.

Ik heb de vrucht Aleida genoemd naar mijn vrouw Aleide, die zich momenteel ter plaatse inzet voor Going, een dorp in het droge noorden van Kameroen, waar er de meeste jaren, als het niet genoeg regent, een hongerperiode heerst.

Kurkstip- Bitterpit (Engels)

Nooit een beter voorbeeld van kurkstip gezien! (Op de Fruittentoonstelling te Doesburg)

Over het algemeen heb ik niet veel last van kurkstip, maar komt zeker voor en meestal nog op de grotere appels.

Reinette Hernaut is er nogal gevoelig aan en Pomme Jeruzalem.

De Schone van Boskoop (dit jaar geen probleem) en Jacques Lebel kunnen er ook onder lijden.

De meest gehoorde verklaring zou een onevenwicht zijn tussen te veel kalium en te weinig opgenomen kalk.

Ik heb de indruk dat een goede composttoediening zorgt voor een meer evenwichtige groei met minder kurkstip.

VELT Zoersel en de Week van de Smaak

Vrijdag 16 nov. zette VELT(*) –Zoersel  de week van de smaak in naar aanleiding van zijn Algemene Vergadering.

Na het wegvallen van Linda, een formidabele kracht, zijn er gelukkig drie bestuursleden bijgekomen. Zij konden zich vandaag onderscheiden.

Na de vergadering was het proeven van 2 heerlijke pompoensoepen, pompoentaart, pompoenbeleg en pompoenchutney. Verrassend lekker.

Mijn fantastisch appelsap moest echter het onderspit delven voor de zeer pittige Gageleer, biobier, gebrouwd met gagel, zoals in de voor-hop-tijd, dat door Natuurpunt Zoersel -Malle gepropageerd wordt.

(*)

VELT Vereniging voor ecologische Leef- en Teeltwijze VZW met 12.000 leden.

Nieuw-Zeelandse Appel

De boom net voor de pluk op 14 november

Dit jaar zijn de vruchten opvallend groot. In normale jaren zijn ze sterk onderhevig aan schurft, blijven kleiner en vertonen veel zwarte schurftplekken. Door het hete weer in april en begin mei konden de schurftsporen niet ontkiemen. De bladeren konden hun volle werk doen. Vandaar ook dat de vruchten een heel stuk beter konden uitgroeien.

De vruchten zijn een stuk boven de middelmaat.

Dit jaar bleven ze gespaard van de vele schurftplekken.

De zwarte vegen zijn sporen van de regenvlekkenschimmel die sinds enkele jaren het aesthetisch uitzicht van meerdere winterrassen ontsiert. Gelukkig doet dit niets af van de smaak.

Appel met een formidabele Geur

De verrassing te Doesburg was een appel met een overweldigende geur.

Twee dames uit Zeist hadden een appeltje bij waarvan ze graag de naam hadden geweten.

De grote, ongeveer 60 jaar oude boom staat op grond van de buren, maar er kwam een andere eigenaar en die heeft binnenkort de toelating om de boom te rooien.

Toen ik aan het appeltje rook overwelmde mij een nooit eerder geroken, formidabele geur.

De dames vertelden dat na een tijdje de geur zich in de wagen verspreidde.

Ze hadden de vrucht in de koelkast bewaard met het oog op een mogelijke determinatie hier.

Het is een zomerappel die eind juli al begint te rijpen.

Op dat ogenblik zijn er nog niet zoveel rassen rijp.

Er werd gedacht aan Laxton’s Epicure, maar dan een weinig gekleurd exemplaar. Een Coxachtige smaak konden, we er niet in ontdekken. De smaak was gewoon, maar wat kan je verwachten na een lang verblijf in de koelkast. Hoe is zo’n sterke, aromatische geur tenslotte toch nog mogelijk?

Ook Ellison’s Orange werd geopperd en laatst

Kidd’s Orange Red, maar dit is een appel voor oktober.

We kebben aangeboden te enten, als men ons eenjarige takken als enthout kan bezorgen.

Zo’n fenomenale geur, daar zouden we wel graag het fijne willen van weten.

Kanker en Sterappel

Ik kreeg ooit een ent (ten minste dit was de bedoeling) van de Grenadier (R.Gembloux F.), een vroege keukenappel. Die wou men mij geven omdat die het zo schitterend deed in de Velttuin van Schoten.

De ent groeide voortreffelijk, maar wat bleek: de flinke nieuwe scheut torste na een groeijaar een lelijke kankerplek. Na de winter kon ik niet anders dan de tak doorknippen en de kanker verbranden. Er schoot gelukkig nog een gezond stukje van de geënte tak over en hieruit ontwikkelden zich nieuwe scheuten, waarbij er gelukkig geen nieuwe kankers ontstonden. Toevallig zag ik toen Marc Lateur van Gembloux en signaleerde mijn kankerprobleem. Hij repliceerde dat hij nog nooit kanker gezien had op Grenadier.    

Het duurde daarna nog zeker 5-7 jaar (onderstam MM 106) vooraleer er eindelijk vruchten kwamen en ze waren rood, helemaal anders dan de grote, groene vruchten die ik verwachtte! Ik begon voordien al iets te vermoeden omdat de nieuwe boom een sterke kopgroeier bleek. Het bleek een Sterappel! 

En wat zag ik gisteren bij het bomenaanbod: Sterappels met zware kankers.                                                                                             

Fruittentoonstelling ‘t Olde Ras, Museumtuin te Doesburg

Zaterdag 10 nov.

In 1994 waren wij de eerste Belgen op de 2 de tentoonstelling, toen nog in een plaatselijke zaal.

Sinds enkele jaren gebeurt dit op de eigen stek, de Museumtuin.

Het geheel maakt een bijzonder mooie, goed gestructureerde en gestoffeerde indruk. Wat wij bijzonder waardeerden was dat een heel aantal speciale rassen te proeven waren.