KERSTMARKT

Soldat Laboureur

Deze peer is een zaailing van majoor Esperen van Mechelen in dienst van het leger van het eerste keizerrijk (Napoleon). Hij zaaide deze peer tijdens een verlofperiode (1817-1820).

Sappige, vaste, kleine tot middelgrote peer. Typisch is de zoete, meloenachtige smaak.

De groeikracht is tamelijk goed, matig gevoelig voor schurft. De vruchtdracht treedt vroeg in en is goed.

Plukrijp eind september en bewaarbaar tot ongeveer midden november zegt Willy Mahieu.

Dat de seizoenen vervroegen zie je duidelijk uit de mededelingen van Andre Leroy, de befaamde Franse pomoloog. Hij zag de eerste in Frankrijk te Angers gekweekte vruchten, die geconsumeerd werden op 3 december 1842. Hij vermeldt er nog bij dat de vruchten van 1843 nog later gegeten werden. (Angers ligt in de Loirestreek een heel stuk zuidelijker dan wij.)

Beurse Mispels

Donderdag 29/11  in mailgroep tuinieren:

“Vergeten Groente

Mispel
De mispel is een bizarre vrucht die eruitziet als een verschrompelde rotte appel.Niemand weet wat ermee te doen en dat is begrijpelijk.
Gewoon rijp is hij niet te eten.Eigenlijk moet de mispel gegeten worden na de eerste vrieskou,zodat hij kan rotten aan de boom.
Dan pas is hij eetbaar.Raar maar waar,het vruchtvlees moet je er met een lepeltje uitscheppen en door een zeef jagen om de pitten eruit te halen.
Mispelpuree
Meng 100gr puree met 2 à 3 speculaas-koekjes en je hebt lekkere mispelpuree!!”

***

Mispels ken ik van jongs af: We hadden twee bomen in onze boomgaard.

Ik at ze van zodra ze een begin van bruinworden vertoonden.

In het Nederlands hebben we hiervoor het woord : BEURS.

De pel is mooi effen bruin.

Om ze te eten kan je de punt verwijderen en het vlees uitzuigen. Ik verwijder de punt en ook de bovenste pel met de restanten van de bloemblaadjes. Het geheel gaat in de mond. Enkel de afgekloven forse zaden blijven over.

Afhankelijk van de temperatuur blijven beurs wordende mispels nog een paar weken goed.

Ik kijk beurse mispels altijd na op aantasting , verrimpeling of vervorming. De rotting zet zich dikwijls in met een wit schimmelpuntje.

Pas als ze echt rot zijn krijgen ze het uitzicht van een “verschrompelde rotte appel”.

Beurse mispels zijn heerlijk, maar rotte hebben een afschuwelijke smaak.

Nestkast

Hier is de nieuwe nestkast, aangeschaft ter gelegenheid van 5 jaar Natuurpunt Malle-Zoersel. Knap gemaakt in masieve eik door het Opvangcentrum voor vogels en wilde dieren Brasschaat. Binnenin het makkelijk te openen voorpaneel zijn er zelfs trapjes gezaagd om het naar boven kruipen van de vliegvlugge jongen te vergemakkelijken.

De woning voor de rupsenpakkertjes is klaar. Nu is het een goed moment om nestkastjes uit te hangen. De vogels hebben alle tijd om de mogelijk nieuwe woning voor het volgende broedseizoen te taxeren en goed te keuren. Er komt een zot zinnetje in mijn hoofd: "En hedde gij meubelen, dan kunde gij trouwen met uw lief."

Ik heb de kast in de Mutsu gehangen voor observatie van uit huis.

Vanmorgen had ik al een prachtige bezoeker van de mezenbollen die ik pas gisteren ben beginnen uithangen. De Grote Bonte Specht is een prachtige vogel. Verrukkelijk deze kleurige vogel van zo nabij te kunnen bewonderen.

Even later kwam ook de charmante kuifmees op bezoek. Alvast een uitstekend begin.

Vangbanden

Vanaf oktober is het interessant vetbanden aan te brengen tegen de wintervlinder, die vanaf eind oktober en gedurende de winter actief wordt.

Terwijl ik dit zit in te tikken zie ik een mannetje, 1,5 cm tegen de verlichte ruit fladderen. Het is een grijsbruin vlindertje met fijne bruine bandjes over de vleugels.

De wijfjes van de Kleine Wintervlinder ( Operophtera brumata L.) zijn schadelijk om wille van de rupsjes die in het vroege voorjaar soms erg vreten aan de pas ontluikende bladeren en bloemen. In een later stadium vallen de vele bladeren met gaten op en later ook de vervormde vruchten.

Als natuurlijke vijanden zijn er vooral de meesjes die de rupsjes voeren aan hun jongen. Nestkasten zijn onontbeerlijk in een boomgaard.

Het wijfje kan niet vliegen en klimt nu tegen de stam en takken omhoog naar de uiteinden om daar 100-200 eitjes af te zetten.

Dit zeer talrijke insect tast zowel fruitbomen als andere loofbomen aan. Nu ik dit schrijf, bedenk ik dat ik nog nauwelijks naar de schade op andere bomen gekeken heb. Twee jaar terug was er echter een massale landing op de rij fruitbomen het dichst tegen de boskant. (Vorig jaar beschreven op de blog.) Zo goed als alle bladeren en bloembotten vielen ten prooi. Zoiets had ik nog nooit gezien. Deze bomen hebben dit jaar als compensatie  wel prachtig gedragen!

Naar ik vernam doet deze plaag zich af en toe voor. Elk jaar zijn er evenwel veel Kleine Wintervlinders. Misschien hebben ze een voorkeur voor sommige rassen. Ooit zag een Jerseymac, echter toen nog een kleinere boom te midden van andere hoogstammen, waar praktisch elke knop aangetast was door een of twee rupsjes. Of vond moedermot het gemakkelijker op het kleine boompje te klimmen?

De remedie is het aanbrengen van vangbanden, ingestreken met een speciaal soort vet, zeer plakkend en niet uitdrogend. Tegen de zomer worden die losgemaakt en opgebrand.

Ik heb mij beperkt tot de perenboompjes en de kwee’s, omdat ik in eerste instantie die vruchten zoveel mogelijk wil sparen.

De Aleida Appel

Ik heb een zaailingappel die er mag zijn. Het uittesten verloopt nu al een 15 tal jaar. De groei valt mee, maar er was wel hulp van een onder stormwind bezweken acasia, die bij zijn val de toptak eruit maaide. De breedtegroei werd erdoor bevorderd.

Het is de laatste appel die ik een week terug geplukt heb.

Gisteren proefde ik de vrucht samen met Eva-Maria, de oudste dochter van Walter De Block, de eerste landbouwingenieur die hier voor VELT werkte. Ze was op stage in Sint Antonius.

Het zijn eerder grote vruchten met een rode blos. Volgens mij ligt de smaak iets boven de middelmaat. Als late appel draagt hij de sporen van de regenvlekkenschimmel, maar het zou erger kunnen. Bewaart wellicht tot maart.

Ik heb de vrucht Aleida genoemd naar mijn vrouw Aleide, die zich momenteel ter plaatse inzet voor Going, een dorp in het droge noorden van Kameroen, waar er de meeste jaren, als het niet genoeg regent, een hongerperiode heerst.