VERVOLG

De grote Wandeling

De vorige dag hadden we al een bezoek gebracht aan het menhirveld van Suleczino. In een folder schreef men dat het van de 1 ste eeuw zou dateren? Ik dacht dat men de menhirvelden in het laat-neolithicum situeerde, zo’n 3000 tot 2 000 voor Chr. ?

Een wagen blijft staan aan de aankomst. De andere wagen brengt ons naar het vertrekpunt. Na de wandeling gaat de wagen bij de aankomst de wagen van het vertrekpunt ophalen.

De te volgen weg wordt aangeduid met een donkergroen teken. Meestal lopen we in bebost gebied, maar ook tussen grote, open velden. Een paar keren dwarsen we plaatsen met enkele woningen.

We doorkruisen een gebied met eerder schrale zandgronden: dennen en berkenbossen. Je zou heiderestanten verwachten, doch ik heb hiervan weinig gezien. Meerdere keren komen we bosbessen tegen met nog enkele vruchten. Enkele keren groeien er ook schrale, rode vossenbessen (Vaccinium vitis-idaea) en jeneverbes struiken. Ik zie een rijke flora, bekende en onbekende planten. Ook hier zijn de vlinders eerder schaars. Roofvogels zijn er nauwelijks te zien.

In open veld zijn het praktisch uitsluitend stoppels van grote graanvelden, soms een nog niet geoogst veld boekweit met de blauwe korenbloemen uit mijn jeugd. Een zeldzame keer zien we een koe op een wei bij een boerderij.

Op de terugweg, nadat we de wagen bij het vertrekpunt hebben opgehaald, zie ik een aanduiding van een reservaat met een uithangbord met kraanvogels en iets later zien we inderdaad 2 kraanvogels op een veld naast de weg!

En zeggen dat ik die wandeling van ongeveer 15 km zonder veel averij overleefd heb.

FOTO’S

We rijden met een wagen tot het vertrekpunt

Vlinder

Boekweit met korenbloemen (Peter)

Verzorgde tuin

Zwaluwen verzamelen hier nog vooraleer de terugtrek aan te vangen. Een beeld dat we al 40 jaar niet meer zien bij ons.

In het bos

In open Veld (P)

Vallei

Even uitblazen (P)

Vervolg

De wandelaars (P)

De velden hier beslaan vele hectaren (P)

Idem (P)

We komen aan het menhirveld, dicht tegen het eindpunt van de wandeling

Restanten van een begraafplaats?

Menhirs

Idem

Idem

We zijn de wagen gaan ophalen en zien 2 kraanvogels

Laatste Suikermaïs

Samen met dochter Mieke vandaag de laatste suikermaïs van dit jaar gesnoept.

Mieke kreeg in 1965 de borst van Aleide en ik bracht volop suikermaïs aan. Toen was het het zaadvaste ras Golden Bantam. Nog steeds interessant, doch het ras kan niet op tegen de super sweet hybride rassen.

Met de actie van Colruyt dronk ik er Cava Gran Baron bij. Een positieve verrassing. Jaren terug dronk ik deze cava. Toen ontgoochelde die mij.

Tijdens deze maand bij het genieten van de suikermaïs met heel wat verschillende cavas, was ik opgetogen met de cava Gran Baron, wat een vooruitgang!

Gdansk

We trekken een dag uit om het schitterende Gdansk te bezoeken. Zo'n 60km rijden. De stad had erg te lijden tijdens de tweede wereldoorlog. 90 % van de oude stad verwoest, maar is steen voor steen weer opgebouwd. Het is een kleurig schouwspel. Veel volk en overal kramen. Tijdens de Middeleeuwen was het een van de Hanzesteden.

Even moesten we schuilen voor een kort, doch hevig onweer. Tijd voor een stevige pint. Ze hebben er de Duitse Hefe Weisse. Vroeger heette de stad Dantzig, de hoofdstad van Pommeren. Duits gebied. Na de oorlog werden de Duitsers uit deze streek verdreven.( In juni 1945 telde men 8 000 Polen en 124 000 Duitsers. Die werden in 1946 uitgedreven).

FOTO’S

De eerste halte was de St-Catherinakerk met in de toren een museum van oude uurwerken en klokken en een panoramisch zicht op de stad.(foto Peter)

Dak van een oud Hanzehuis

Panoramisch zicht op de stad. Links de massieve Maria baseliek met torentjes; rechts dakenspel van de herbouwde oude stad.

De Hoge poort, het begin van de koninklijke route, met op het einde de Groene poort en daarachter de Kade.

Leen en Lucia (foto Peter)

Tom en Lucia (Peter)

Peter

Nico en Keda

Aminou en ik

VERVOLG

Nico, Keda, Kiron en Philippe

Dorst gelest (Peter)

Gouden poort

Gdansk 1945

Kleurrijke huizen

Idem (Peter)

Toren van het stadhuis

Stadhuis met ernaast de Neptunus fontein

Huizen

VERVOLG   2

De Groene Poort

De Lange Kade met rechts het hoge gebouw met de middeleeuwse kraan

Groepsfoto

Oude boot

Mariackistraat met op de achtergrond de basiliek

Ervoor de Koninklijke kapel

Maria Basiliek, massieve toren en zijtorentjes

Huizen

We passeren een zijkant van de basiliek

Opening Tentoonstelling Fred Bervoets

Nog te zien in De Bijl dorp 1, op de hoek tegenover de kerk van Zoersel van 06/09/14 tot 27/09/14 open zo van 11:00 tot 18:00, za van 13:30 tot 18:00

Johan Pas, prof kunstgeschiedenis in Antwerpen en auteur van een boek over Fred Bervoets verzorgde de inleiding. Fred Bervoets heeft nu een enige weg gevonden via etstechniek. Op deze manier worden grote doeken geassembleerd via deelstukken, die achteraf nog enkele toetsen verf krijgen.

FOTO'S

Kerk Zoersel

De schilder met Lionel Vandenberghe

Franky Michielsen, gemeentelijk ambtenaar Cultuur, Johan Pas en Lionel Vandenberghe, voorzitter Davidsfonds Halle-Kempen

Werk

Werk

Werk

Werk

Werk

Werk

Vervolg

Werk

Met bezoeker

Werk

Na de schepen van Cultuur Katrien Schrijvers belichte Johan Pas het werk van de schilder

Marc Frateur, medewerker van de Bijl

De schilder

Werk

Werk

Werk

VERVOLG 2

Johan Pas

Werk

Werk

Werk

Werk

Werk

Werk

Werk

Fred Bervoets signeert een boek

Natuurbehoud

Schoonzoon Rene Beyers, bioloog in Canada, zette dit op Facebook

The new challenge, as Wilson sees it, is to link up national parks and wilderness reserves and restored landscapes to “protect in perpetuity entire faunas and floras.” He has high praise for several such projects out West—especially the Yellowstone-to-Yukon initiative to join vast areas of the U.S. and Canada, and the even more extensive Western Wildway vision, a tri-national arc of land along the length of the Rockies from Mexico to Alaska sponsored by the Wildlands Network, a consortium of biologists and activists headquartered in Seattle.

In early sketches of some proposed “cores and corridors” systems, the connecting corridors look thin and spindly, like brain cells yoked together by the wiring of narrow, protruding axons. Even the word “corridor” sounds restrictive and unwelcoming, conjuring up images of school and hospital hallways, non-places for hurrying along or skulking through on the way to where you’re really going. Davis’ new longleaf corridor had to be more than just a pass-through place. In a hotspot where so many species are so densely crowded together, each rewilded acre had to be a stopping place, as well—a haven and a highway.

Wilson, 85, is the author of more than 25 books, many of which have changed scientific understanding of human nature and of how the living part of the planet is put together. Known as the father of sociobiology, he is also hailed as the pre-eminent champion of biodiversity: Wilson coined the word “biophilia” to suggest that people have an innate affinity for other species, and his now widely accepted “theory of island biogeography” explains why national parks and all confined landscapes inevitably lose species. He grew up in and around Mobile, Alabama, and has been at Harvard for over 60 years but still calls himself “a Southern boy who came north to earn a living.” He is courtly, twinkly, soft-spoken, has a shock of unruly white hair, and is slightly stooped from bending over to look at small things all his life—he’s the world’s leading authority on ants. Wilson has earned more than a hundred scientific awards and other honors, including two Pulitzer Prizes. And perhaps his most urgent project is a quest to refute conservation skeptics who think there isn’t enough left of the natural world to be worth saving.

Throughout the 544 million or so years since hard-shelled animals first appeared, there has been a slow increase in the number of plants and animals on the planet, despite five mass extinction events. The high point of biodiversity likely coincided with the moment modern humans left Africa and spread out across the globe 60,000 years ago. As people arrived, other species faltered and vanished, slowly at first and now with such acceleration that Wilson talks of a coming “biological holocaust,” the sixth mass extinction event, the only one caused not by some cataclysm but by a single species—us.

Wilson recently calculated that the only way humanity could stave off a mass extinction crisis, as devastating as the one that killed the dinosaurs 65 million years ago, would be to set aside half the planet as permanently protected areas for the ten million other species. “Half Earth,” in other words, as I began calling it—half for us, half for them. A version of this idea has been in circulation among conservationists for some time.

“It’s been in my mind for years,” Wilson told me, “that people haven’t been thinking big enough—even conservationists. Half Earth is the goal, but it’s how we get there, and whether we can come up with a system of wild landscapes we can hang onto. I see a chain of uninterrupted corridors forming, with twists and turns, some of them opening up to become wide enough to accommodate national biodiversity parks, a new kind of park that won’t let species vanish.”

Forest has been reduced by 97 percent, and there are about three million acres of it left. That’s more catastrophic than what has happened to coral reefs (10 percent to 20 percent destroyed) or the Amazon rainforest (more than 20 percent). The longleaf pine forest’s “Big Cut,” as it’s still known, began after the Civil War and left behind what commentators referred to as “a sea of stumps.” Much of the land has since been reforested, but de-longleafed, and is now planted with row after row of faster-growing pines raised for pulpwood.

De lekkere Suikermaïs

Het verwondert mij nog steeds dat zo weinig mensen dit heerlijk gewas kennen. Bij mijn familie in Detroit (VS.) was dat wel even anders. In augustus stonden de verkoopstandjes langs de straat.

Mijn kolven staan te stomen. Ik snij nu de korrels los. Vroeger at ik die gewoon van de kolf.

Insmeren met een tikje boter en een snuifje zout en daarbij een frisse, parelende cava. Meer moet het niet zijn!

Kornoeljebes-Cornus mas

Er is weer een struik met rijpe bessen. Gisteren zag ik dat de eerste vruchten begonnen te vallen. Ik heb er een gaas onder gelegd. Bij deze bessen moet je echt wachten tot ze rijp zijn en afvallen.

Mijn grootste en oudste boom (1974) draagt elk jaar overvloedig, doch deze bessen zijn rauw niet te genieten. Ze zijn ook kleiner. Dit jaar waren ze al rijp begin juli.

De andere struik met goede bessen begon te rijpen eind juli, maar dan ging ik op reis.

Deze struik rijpt een maand later. De vruchten op de foto’s werden vandaag geraapt.

Ter vergelijking leg ik er een paar, nog onrijpe vruchten van de Jolico , een cultuurvariëteit bij. Het zijn grote, mooie vruchten. De rijpe vruchten zijn echter wat te wrang om zo te eten. Een paar vruchten gaat nog.

De vruchten van de foto’s zijn echter best te genieten.

Canadese Fijnstraal

De Canadese fijnstraal (Conyza canadensis; synoniem: Erigeron canadensis) is een tot 1 m hoge, maar op voedselrijke grond tot 1,5 m hoge, eenjarige plant uit de composietenfamilie (Asteraceae). De soortaanduiding canadensis verwijst naar het gebied van herkomst.

Ik herinner mij nog dat een bezoeker op een van de eerste Open Tuinen mij waarschuwde tegen dit onkruid. “Zeker niet laten bloeien want dan komen er duizenden zaadjes”.

De plant die ik fotografeerde groeide op de composthoop, een als pluis aangewaaid zaadje. Wie weet van hoever dit kwam? Het was de hoogste tijd om de plant te verwijderen want ze begon te bloeien.

Elk jaar houd ik dit onkruid goed in het oog en tot nog toe moet ik er steeds maar enkele verwijderen. 

Werner op het Emmapaadje te Zoersel

-Geniet van het Natuurschoon-

Het Emmapaadje kreeg een tiental jaar geleden zijn naam van wandelaars. Al een tijd terug zorgde de gemeente voor verharding van de drassige grond met dolomiet. Toen we hier 50 jaar terug kwamen wonen heb ik er nog een van de allerlaatste gaspeldoorns van de streek weten groeien. Tegen het Schijn was er ook nog een restantbosje met o.a. Rode Kornoelje en ertegenover, aan de rechterkant (komende van de Lage Weg) stonden op de verhoogde linkeroever van Het Schijn een paar grote beukenbomen.

Het Emmapaadje loopt van de Lage Weg tot een bosweggetje dat uitgeeft op de Medelaar. Er is een bruggetje over het Schijn dat vroeger bij hoge waterstand wel eens overstroomde. Iets verder naast de beek heeft men een overstromingsbekken aangelegd. Er is ook een poel gegraven.

Foto’s: Werner op de heenrit, komende van de Lage Weg. (foto 1 & 2)

Op terugweg: naast de poel (3 & 4) en bijna terug aan de Lage Weg (5 & 6 )

De bedoeling van de foto’s is deze te gebruiken op zijn nieuwe webstek (voorzien voor oktober) ter bevordering van het fietsen.

Rode Mantet

(uit de Keizelboomgaard 24/08/2014)

Gezien dit zeer vroege jaar was deze appel al overrijp. In doorsnee raadt men aan deze appel te plukken in de 3^de week van augustus en is de vrucht te genieten tot in september.

Mantet is een lekkere, dessert zomerappel uit Canada (Manitoba). Het is een sappige, zoetzurige appel, zachtvlezig en toch voldoende krokant. Een van de lieveling appels van Erno.

Van dit ras heb ik enkel een tak op een MM106met een 4 tal rassen. Dit jaar waren er geen vruchten

Seleczyno

Hier in het huis naast het meer blijven we 8 dagen. Het is warm zomerweer van een 30 tal graden, schitterend voor een watervakantie. Zelf ben ik geen waterrat en heb me aan het bestuderen van de Voedselzandloper gezet.

FOTO'S van de eerste dag (2/8)

Met familie en Vrienden naar Polen 1-18 augustus

We vertrekken vroeg om 7 u voor de eerste etappe naar Berlijn. Er is gereserveerd in Wandlitz, een dorp een 40 tal km boven Berlijn waar destijds de DDR kopstukken Ullrich en Co hun omheind woongebied hadden.

Daar we vernamen dat er die dag in het centrum van Berlijn een betoging was van Facisten veranderden we onze plannen. Er was wel een oproep om tegen te betogen, doch daarvoor voelden we ons niet geroepen.

Na het avondmaal gingen we de omgeving verkennen. Tegenover het gasthof staat de kerk met aanpalend het kerkhof. Haast alle graven zijn getooid met verse bloemen of met bloemenaanplant. Er zijn nog mensen bezig met water geven. Acher de kerk een monument van een naar schatting minstens 200 jarige eik.

Iets verder in de straat zien we ooievaars hoog op hun nest.

Met Tom en Lucia die intussen ook aangekomen zijn met hun kinderen Kiron met lief Philippe en Urmilla– ze hebben al genoten van een zwempartij in het meer- heffen we een Hefe Weisse, het natuur-tarwebier. In Duitsland schenkt men halve literglazen.

Zij reizen morgen direct naar het merengebied in Noord Polen. We hebben er voor ons twaalf een huis gehuurd naast een meer te Suleczino, een 50 tal km voor Gdansk.

Wij, Leen en Aminou, Keda, Nico en Isis, Peter en ik willen Berlijn zien.

Het is zondagmorgen en we kunnen op de grote laan Unter den Linden, haast tegen de Brandenburger Tor parkeren.

We wandelen er onderdoor en naast het Reichtagsgebouw. Even overwegen om de koepel te bezoeken maar anderhalf uur aanschuiven lokt niet aan. Wandeling langs de Spree, de rivier.

Terug bij de wagen zien we dat er een opstapplaats is voor de seigthseeingtour, ideaal voor een eerste kennismaking met de stad. Na de 2 uur durende rondrit moeten we verder naar Polen.

Foto’s

Wij

Hefe Weisse

Kerk

Kerkhof (Peter)

Eik

Natuurdenkmal

Ooievaars (Peter)

Op Unter den Linden

Brandenburger Tor

VERVOLG

Reichstag (Peter)

Bonte Kraaien. Die zie je bij ons niet meer. Tijdens mijn kinderjaren maakten ze deel uit van de vele kladden kraaien die ’s avonds van aan de kust kwamen slapen in het Wijnendale bos.

Langs der Spree

Herdenkingsmonument voor de joden (Peter)

Postdammerplatz

De 300m hoge TV toren van de Alexander Platz

Konzerthaus

Kathedraal

Humboldt Universiteit