Het statige Vingerhoedskruid

2008 Fiasco voor Perziken

Na het uitstekende 2006, toen er flink moest gedund worden; het tamelijk goede 2007, maar met slecht weer tijdens het afrijpen,  is dit jaar een complete tegenvaller. Ik heb nog geen enkele vrucht aan mijn 4 bomen kunnen ontdekken.

De vorst vernielde niet alleen de bloemen, doch ook nogal wat takken bevroren. Veel droog hout dient nog weggeknipt te worden.

Wat de aantasting door krulziekte betreft valt het bij mij nog mee. Het ras Peregrine heeft er het meeste last van. Benedicte minder. Fertile de Septembre en Wassenberger zo goed als niet.

De krulziekte is een schimmel. Als er maar weinig slechte bladeren zijn kan je die plukken en vernietigen.  De besmetting wordt dan verkleind, net als wat je doet met de meeldauwuiteinden bij appeltakken.

De zieke bladeren vallen af. Zijn dat er veel, dan betekent dat een serieuze verzwakking voor de boom. Later komen er wel nieuwe bladeren.

Bij Charles in Pulderbos staat zijn zaailing er schitterend voor, maar we konden slechts één vrucht ontdekken. Aan de uitgeplante jonge zaailingen was nog de vorstschade te zien aan jonge takken.

Ook de perzikspecialist Fik Denissen te Wommelgem heeft zo goed als geen vruchten. De lemige grond is er nochtans minder vorstgevoelig dan het zand van De Kempen.

Er zijn nog mensen met problemen betreffende perzik. Een tiental dagen geleden kreeg ik volgende mail:

 "Wij hebben in de tuin een zieke perzikenboom. Symptomen: opkrullende bladeren, en sinds dit jaar ook dode twijgen heb ik gemerkt en vruchten met bruine, harde spikkels en vlekken."

FOTOMATERIAAL:

1.  Jonge Wassenberger met vorstschade aan de takken, echter geen krulziekte.

2.   Vorstschade aan takken van perzik.

3.  Geen krulziekte maar wel vorstschade bij Fertile de Septembre.

4.  Vorstschade aan takken.

5.  Peregrine met wat krulziekte. Let op de vele takken met vorstschade.

6.  De gezonde  zaailingperzik in Pulderbos

7.  Blad met  krulziekte van mijn Peregrine.

8.  Erge krulziekte.

9.  Te gevoelig ras voor krulziekte. Artistiek wel mooi, doch funest voor de vruchtontwikkeling. Dit zijn allemaal verloren bladeren, vitale organen die zorgen voor de fotosynthese, het eten voor de plant.
Een dergelijk ras liefst niet planten.

Naar Nederland (Land van Altena en de Betuwe)

met de Senioren van de Boerengilden van Broechem en omliggende.

Drie bussen is een aardig pak volk.

Net voorbij de eerste brede stroom, de Maas, slaan we rechts af van de snelweg in het Land van Altena. Aan de linkerkant van de autoweg ligt de veel bekendere Biesbosch.

Om het eerste doel, de klompenmakerij Den Dekker te Dussen te bereiken, reden we een eind hoog op de dijken met naast de veelal met stro gedekte huisjes en huizen, veel groen en aardige (moes)tuintjes.  De bodem ligt er 4 m onder de zeespiegel.

Terwijl de eerste helft door de klompenmaker een verhelderende en humoristische demonstratie kreeg, genoot de andere helft van een bakje koffie en kon rondsnuisteren in de winkel.

Daarna reden we nog een tijdje op dijken. Als bussen elkaar moeten kruisen (Ook Nederlandse senioren waren op stap!) is het wel wat smalletjes. We bereiken terug de autoweg en dwarsen de Waal (een van de Rijnarmen), de tweede, brede waterloop. Ernaast ligt Gorinchem en slaan we rechtsaf op de autoweg Tiel-Nijmegen, maar niet ver. Links naast ons loopt de nieuwe, beruchte Betuwe-lijn, HST spoorweg voor goederenverkeer.

De tweede afrit leidt links al naar Leerdam, befaamd als het glasblazersstadje van Nederland.

Daar loopt de rivier  Linge, die een stuk bevaarbaar is. We schepen in voor 2 uur varen. Benedendeks eten we eerst onze broodlunch en genieten daarna van het natuurschoon vanop het zonnige bovendek.

Terug aan wal kunnen we Leerdam verkennen.  Foto van ‘Het Poortje’,  overblijfsel van het jachtslot van Willem van Oranje, die ook graaf van Leerdam was. Let op de tekst: VRIHEYT EN IS OM GHEEN GHELT TE COOP.

Terug de bus op gaat het verder voor verkenning van de Neder Betuwe, de fruitstreek van Nederland, zoals bij ons Haspengouw. Zeer veel grote fruitpercelen. Mij vielen vooral de grote nieuwe perenaanplantingen op. We reden tot Geldermalsen met de grootste fruitveiling van Nederland. Maar die kregen we niet te zien.

Op het avondmaal te Ulvenhout had ik het genoegen Louis Mampay, boomkweker van Viersel te ontmoeten. We zijn trouwens even oud. Van hem heb ik mijn oudste fruitbomen. Hij kweekte op M7, een geschikte onderstam voor de streek. Het worden wel flinke kleppers.

Louis gaf voor onze Veltgroep meerdere, ook dank zij zijn volkse humor, zeer gesmaakte snoeilessen.

Daarna had je geen  schroom meer om zelf de snoeischaar ter hand te nemen.

Onze Grauwe Vliegenvanger is nog niet terug. Ik heb alvast het oude nest weggehaald, zodat de vogel, als hij komt, met een nieuwe lei kan beginnen. Merk hoe hij/zij het nest met mos drapeert.

Dode Hoornaars

Gisteren kwam dochter Tinneke. In de Veranda op het noorden ontdekte zij 3 hoornaars : 2 dode en een derde op stervens na dood. Ze lagen dicht bij elkaar op de vloer. Een veronderstelling was dat ze gevochten hadden voor een territorium? Een insect mankeerde een stuk van de vleugel. De halfdode heb ik buiten gezet.

Of hadden ze alle vliegen reeds opgepeuzeld en stierven ze de hongerdood?

Waarom dan zo dicht tegen elkaar?

Waren het koninginnen die ontwaakt waren uit de winterslaap?

De deur is praktisch steeds dicht omdat daar de diepvriezer staat.

Nadien ontdekte ik nog een dood exemplaar en was een ander met veel geronk aan het rondvliegen. Veiligheidshalve heb ik het beest gevangen en buiten gezet. Zo’n lawaai bij het vliegen zou veel mensen doen schrikken.

Hoornaars hebben het dubbele formaat van een wesp. Zeer kenmerkend is de roodachtige rand van het borststuk. Hoornaars zien er gevaarlijk uit, maar zijn dit totaal niet. Ze zijn helemaal niet agressief, behalve om hun nest te verdedigen.  Als kleine jongen heb ik eenmaal een nest gezien in de houtblokkenwand  van de schietstand van de Duitsers in het Wijnendalebos.

Hoornaars komen niet af op zoetigheid zoals wespen. In het najaar zie ik ze weleens op rottend fruit. Ik heb de indruk dat zij de laatste jaren talrijker zijn geworden. Vroeger zag ik ze hier haast nooit.

Hun voedsel bestaat uit insecten, voor 90 % vliegen. Het zijn dus heel nuttige wezens. Spijtig van de dode.

BOMEN IN BLOEI

1.  Ashmead’s Kernel  Een zeer lekker, oud, Engels ras.

2.  Ecolette. De volle bloei is voorbij.  De eerste resistente van Wageningen. Mooi rode, lekkere appel, beurtjaargevoelig.

3.  Edward VII  Late bloeier.

4.  Reinette Hernaut  Mooie, roze bloei. Uitstekende reinette.

5.       “           “        Bloem

6.  Reinette de Flandre  Volle bloei.

7.  Suntan   Van de Coxfamilie.

8.  Winter Gem Engelse appel.

9.  Resistente druif Perlette, pitloos, vroege witte bes. Toont al trosvorming (in plastiek serre).

Met Fruitvrienden in Hoeselt

1.  Op wandel in Hoeselt, behorend tot het nattere gedeelte van Haspengouw. Er is veel fruitteelt, maar we wandelden ook door een open gedeelte met wijde landerijen. Op een pas bewerkte akker zagen we een kievitkuiken wegrennen. Ook hier sinds een paar jaar geen jubelende leeuweriken meer, wist Jean-Pierre te vertellen.

2.  We komen aan de boomgaard van Jean-Pierre. Vooraan Johan en Linda Baecke; achteraan Paul en Tony Janssen.

3.   De glunderende Jean-Pierre Billen. Hij is de organisator van de reizen van de Nationale Boomgaardenstichting. Momenteel broedt hij op de reis naar Midden-Engeland volgend jaar.

4.  Johan Baecke legt het uit. Hij is de leifruitspecialist van de NBS.

5.  De hoogstamboomgaard. Wie goed kijkt ziet op de tweede rij de meer rozige bloei van 2 Reinette Hernaut’s, een allerbeste Reinetteras.

6.   Laagstamgedeelte van Jean-Pierre (vooraan). Aan de horizon de kerktoren van Werm, een kleine deelgemeente van Hoeselt.

7.  De laag- en hoogstamboomgaard van Jean-Pierre met Paul Janssen, professionele onderstammenkweker te Nederweert (De Peel, Ned.)

   Met genoegen vernam ik dat hij nu ook volop de Russische onderstam Budagovski, de B9 kweekt. Twee jaar terug had hij deze nog niet.

   Ik leerde deze onderstam kennen door Willy Mahieu. In zijn voor de fruitliefhebber onmisbare Appels & Peren, laagstammige fruitbomen van A tot Z breekt hij een lans voor deze onderstam   

met ongeveer de groeikracht van de M 9. “Het grootste voordeel is dat hij zich veel beter aanpast aan de lichtere gronden van de liefhebber. Deze roodbladige onderstam is ook zeer winterhard en niet zo droogtegevoelig als de M 9. Wegens zijn winterhardheid is hij ook uiterst geschikt voor appelboompjes in potten.”

8.  Jean-Pierre en Johan.

9.  Op de terugweg springen we binnen bij de ouders van Jean-Pierre.

Zijn vader, Louis heeft een eigen wijngaard en is een excellente wijnmaker, te oordelen naar de proeverij.