Vervolg 2

Landscaping with Fruit

Dit is het pas verschenen boek van de Amerikaanse tuinauteur Lee Reich. Van Canada meegebracht.

Al decennia vind ik dat fruit een vergeten onderwerp is als het tuinaanleg betreft. De proef op de som was voor mij dat in de recente Velt-uitgave ‘Stappen naar een ecologische Tuin’ fruit volledig vergeten werd.

In de inleiding schetst de auteur deze situatie als volgt: planten deelt men traditioneel in in twee categoriën: nuttige voor de voeding of als sierplanten voor de schoonheid.

Deze houding heeft gemaakt dat groenten en fruit buiten het zicht werden geplant, in de verste hoeken van het perceel.

Maar deze keuze moet niet worden gemaakt: je kan beiden hebben: het nuttige en het schone.

De laatste jaren dringt het door dat er zeer mooie groentes zijn en fruit. Iemand als Peter Bauwens van de Nieuwe Tuin in de Klinge heeft daar zeker toe bijgedragen.

Lee Reich  A Homeowner’s Guide Landscaping with Fruit                                              Strawberry ground covers, blueberry hedges, grape arbors (prieel), and 39 other luscious fruits to make your yard an edible paradise.

ISBN 978-1-60342-091-4

Storey Publishing , 210 MASS MoCA , North Adams  MA 01247 U.S.A.   2009

In de shop van Wisley had ik in februari van dezelfde auteur  Uncommon Fruits for Every Garden aangeschaft.

Ik zou zeggen verplichte lectuur voor de liefhebber, een dergelijke documentatie is nergens anders te vinden.

ISBN-13:978-0-88192-944-7

Paperback ed. 2008 Timber Press Portland . London

288 blz  £9.95

Bij Paul Bekaert kwam er iemand in de winkel te Borgerhout en ze hadden het over deze peer. Paul herinnerde zich een stukje dat hij schreef in het Tussenseizoentje van VELT Antwerpen-Voorkempen,, 25 jaar terug, ten tijde van onze werkgroep fruit.

Ik heb het ingescand en vind het interessant om het ook op de blog te zetten.

Joséphine de Malines in het Belgisch Staatsblad en bij de Royal Horticultural Society

(of hoe een van onze oude perensoorten nog steeds belangrijk is, maar toch nog steeds bijna onbekend)

De lezing van het Belgisch Staatsblad is niet altijd oervervelend. Elk jaar ver­schijnt de lijst van de rassen van de fruitgewassen en aardbeien, die aan de keuring van de Nationale Dienst voor de afzet van land- en tuinbouwproduk­ten kunnen onderworpen worden. Het betreffend ministerieel  besluit van 28 juni 1983 werd afgedrukt in het B.S. van 13 december 1983.

Zo leren we dat de Golden Delicious slechts in '1952 werd ingeschreven, ter­wiji we weten uit andere literatuur dat deze First Lady van de appels (deze bij­naam zegt niets over de kwalltelt of de smaak) in 1890 als toevalszaailing werd gevonden en in 1914 in de handel kwam.

Minder verwondering wekt het te weten dat we bij de oudste aangenomen ras­sen (in 1943) terugvinden Cox's Orange Pippin, James Grieve, Jona­than, Reinette de France, Schone van Boskoop, Transparente Jaune (Oogst­appel) en Winter Banana.

Het appelwereldje is nog erg in bewe­ging en bij de laatste aangenomen ras­sen van 1983 vinden we Clochard, Gor­sen Cox's 3155, Prof. Lecrenier. Bij de rassen in observatie : Bright'n Early, Charden, Elan, Firmgold, Mailing Greensleeves, Nico, Supergolden en Vista Bella.

Als verrassing hebben we de Ster Rei­nette die pas in 1982 bij de aangeno­men rassen werd opgenomen.

Wat in de perenlijst opvalt zijn vooral de aristokratische namen en het felt dat er niet veel gebeurd is de laatste jaren. De helft van de soorten is reeds sinds 1943 ingeschreven. o.a. Beurré Hardy, Clapp's Favourite, Comtesse de Paris, Conference, Doyenne de Comice....

Sinds 1963 zijn er slechts 4 bijgeschre­ven: Williams Bon Chrétien M.207 (aan­groeiend) (1967), Joséphine de Malines (1978), Général Leclercq (1979) en Moonglow (1983).

Bij de rassen in observatie slechts 1 : Highland.

Toch even onze Joséphine de Malines apart behandelen.

In Truitteelt' door F. Dufour (1949?) lezen we:

“December tot Februari. Middelmatig of klein, zeer goed fruit. Slap groeiend op kwee gegriffeld; matig op zaailing. Leiboom in 't Oosten en 't Zuiden.

Struik en zelfs hoogstam in goede gronden. Lange snoei der dunne vruchttwijgen, of ze ongesnoeid laten, want het is op hun uiteinden dat de botten zich vormen. Wel bestand tegen schurft; zeer gevoelig voor Bordeauxse en Californische pappen”.

Sinds 1936 werd Joséphine de Malines niet meer opgenomen in de Neder­landse rassenlijst. Veel belangrijker is het feit dat de Royal Horticultural Society deze peer uitkoos als de best smakende van de december en januariperen en ze ook de beste vindt wat het cultiveren betreft.

Samen met het feit van de schurftonge­voeligheid durven we dan ook José­phine de Malines als uw Beste Koop voor dit jaar aanbevelen.

Paul Bekaert

Bron:  Tussenseizoentje Antwerpen  1/’84  Febr. 1984

ROUNDTRIP   (Slot)

De hotelbaas heeft een zijweg naar de Hare Krishna nederzetting aanbevolen. De kronkelende grintweg is sneeuwvrij en goed bereidbaar. Pas na een hele tijd zien we hier en daar zeer verspeide woningen. Het is een schraal landschap met kort, dor gras dat extensief beweid wordt en verder dennen waarvan er veel dood of met dorre naalden staan, opgevreten door een kever: de Mountain Pine Beetle, die minder afgedood wordt door de ook hier zichtbare klimaatopwarming. We strekken de benen en de kinderen ravotten in de restanten sneeuw en zien de kans door het ijs te zakken en zich nat te trappen in de grachten. Verder is het er muisstil.

We volgen een eind de snelweg die naar Alaska voert en verlaten die weer na Cache Creek, voor de weg naar Lillooet, naast de indrukwekkende Frasercanyon. We overnachten in een hotel te Pemberton, maar dit was een minder goede keuze gezien de bonkende muziek in de pub in hetzelfde complex gelegen. Het is zaterdagavond en uitgangstijd. Gelukkig stopt men om 2 u.

Van Pemberton is het maar een goede dertig km naar Wistler waar volgend jaar een belangrijk deel van de Olympische Winterspelen doorgaat.

Robin en Pieter besluiten om 's morgens al om 7 u de Greyhoundbus te nemen om te gaan snowboarden.

Wij geraken er pas een heel stuk later. Als senior koop ik een seightseeing ticket voor minder dan 35 Can. dollar. Daarmee kan ik de teleferiek op naar de top boven de 2 000 m en  bovendien de Peak to Peak nemen, de pas sinds december functionerende 4,4 km lange en daarmee de langste kabelbaan ter wereld  tussen de Wistler en de Blackomb, tweelingbergen waarop geskied wordt.

Met de stralende zon heb je een magnifiek zicht over de witte bergwereld. Het voelt niet koud aan in de zon en het is windstil. Naar alle kanten vertrekken skipistes. Veerle helpt mij om de sneeuwstappers aan te binden. Ik loop er wat mee rond, maar de meeste tijd het ik genot van deNoorse rugzak- met -zitjkrukje, heerlijk in de zon zittend en rondschouwend in de bergwereld en kijkend naar skiers en snowboarders.

Ik moet niet lang aanschuiven voor de peak to peak. Met 7,5 m per seconde schuif je naar de andere top, 4,4 km verder. De grootste overspanning tussen 2 torens bedraagt 3,6 km. Op het diepste punt hang je een kleine halve km boven de grond. Bij de terugkeer later krijgen we zelfs een klein kwartier meer de tijd om rondomrond de bergwereld te bewonderen, de teleferiek is stilgevallen.

Op de weg terug naar Vancouver, zo'n 130 km, zijn er veel wegwerkzaamheden met het oog op de Olympische winterspelen van 2010. Telkens aanschuiven. Men zal zich moeten haasten om klaar te geraken. Je rijdt een stuk langs de zee met prachtige uitzichten op de horizon en de silhouetten van de verspreide eilanden voor de kust.

Heel voldaan komen we terug thuis en kraken er een wijntje op. In ben in de wolken over de fantastische roundtrip.

FOTO'S

- De bergschapen bij Spences Bridge

- Idem

- Fraser Canyon

- Fraser Canuon

- Afdalen. Ik waag er mij niet aan

- Sagebuschstruik op zijn grootst.

- In de bergwereld op weg naar Wistler

- Idem

- Hoge muren van sneeuw

- Hoge muren van sneeuw

ROUNDTRIP  (2)

Als we verder rijden zijn er grote, schrale graslanden met vrij talrijke koeien, die blijkbaar winter en zomer buiten blijven. Telkens zie je een langgerekte bevloeiingsinstallatie voor de droge zomermaanden, die op wielen verder rolt. Dan weer zie je allemaal recente wijngaarden, sommigen op vroegere moeraslanden. Langs de weg zijn er protestplakkaten tegen een gepland Nationaal park. We houden picknick aan een klein natuurreservaat. We rijden een eind langs het meer dan 100 km lange de Okanaganmeer, dat we dan verlaten voor een meer dan 100 km lange rit door de bergwereld. We rijden soms door wolken en nattigheid en zelfs  verse sneeuw. In Merritt zijn we de nattigheid voorbij en genieten in een Chinees restaurant van een heerlijk avondmaal in buffetformule. Daarna is het nog een stuk rijden naar de Inn van Spences Bridge, een afspanning die al dateert van de goudzoekerstijd, halverwege de jaren 1850. In een publikatie  over de Goudstreek noemen ze het de oudste, steeds in functie gebleven herberg van British Columbia. Het is er zeer verzorgd en stijlvol. 100 Can. dollar voor een kamer met 2 grote bedden, uitstekende prijs/kwaliteit. De hotelbaas, afkomstig uit Toronto aan de oostkant van Canada. vertelt hoe hij er terechtkwam op zoek naar een vaste telefoon, daar er geen GSM-netwerk is. ( Er is echter wel internet!). De telefoon bevindt zich tegen de gevel van de Inn. Ze besloten er te overnachten. De uitbaters toen waren Hare krishna mensen. Er werd gebabbeld en ze hoorden  van een mogelijke verkoop. Lachend deden zij een bod, hij was immers aan het uitkijken naar een nieuwe job. Zijn bod werd aangenomen  en hij werd de nieuwe eigenaar. Spencer Bridge is verder maar een klein nest.

Vanuit de eetkamer hebben we 's morgens  een mooi zicht op de Thompson rivier, met dichtbij op een elektriciteitspaal het nest van de visarend, die in Europa zeldzaam geworden is. Het ziet er precies een ooievaarsnest uit. Terwijl we zitten te eten merken de jongens de bergschapen op, die naar beneden afdalen. Daarna hebben we de troep van 23 dieren van nabij kunnen bekijken.

Aan de overzijde van de rivier snelt de Pacific Canadian voorbij die er 5 dagen over doet om van Vancouver Toronto te bereiken.