Vervolg

Op terugweg

Op de terugweg reden we door de mooie stadjes Kassel en Bailleul, met zijn groot, psychiatrisch ziekenhuis met iets oudere gebouwen. Bethanieën, in de deelgemeente St- Antonius bij ons, is daartegenover een hypermodern complex.

1.  Door Cassel

2.  idem

3.  de markt van Cassel

4.  door Cassel

5.  Toekomstig museum

6.  Door Cassel

7.  Idem

8.  Idem

Vervolg

1.  Dorpskerk

2.  De zeemeermin op het belfort van Bailleul

3.  Stadhuis

4.  Het heuvelland

5.  De Monteberg (bekend van de nieuwe wijngaarden)     en de Kemmelberg

6.  Idem

7.  Naar Loker

8.  We rijden terug Vlaanderen binnen

9.  De 4 torentjes van de kerk van Loker, dikwijls te zien op toeristische folders over de streek.

Voor en over de  Schreve (29/07)

Toen ik ’s morgens het talrijk opgekomen Okra-publiek begroette met “Vandaag gaan we over de schreve” werd ik maar speciaal aangekeken. De schreve is gewoon het West-Vlaams voor grens.

We werden eerst verwacht te Moorslede bij een Fuchsiakweker die van zijn hobby zijn beroep maakte. Eerst passeer je Dadizele waar we tijdens mijn collegetijd in Torhout enkele keren gingen ravotten in de grote speeltuin.

Op het bedrijf worden we ontvangen met koffie en gebak en geeft de bedrijfsleider een inleiding. Daarna neemt hij ons mee in de tentoonstellingstuin en de kwekerijserres. Op dat moment begon het te regenen en kon de nattigheid ons niet deren. Voor de rest van de dag was het steeds droog als we buiten waren.

Enig minpuntje: met het overtrokken weer kwamen de kleuren minder tot uiting, maar niettemin was het een lust voor het oog.

Geniet van de foto’s van Aleide

1.  De Fuchsia kwekerij

2.  Bij de koffie

3.  Rechtstaande: Fons , de voorzitter

4.  Bij de algemene inleiding

5.  Verschillende bloemen van de passiebloem. De kweker vertelde er een gans Christusverhaal bij.

6.  We beginnen de rondgang

7.  De showtuin

8.  Fuchsia’s

9.  Idem

Een verhakkelde gehakkelde Aurelia

Op het raamkozijn zag ik een eigenaardig vlindersilhouet. Zo’n ingesneden profiel kon ik niet direct thuisbrengen.

Even later opende de vlinder zijn vleugels en kon je zien dat een vogelbek gezorgd had voor het nieuwe profiel.

De Gehakkelde Aurelia had, alhoewel verhakkeld, toch kunnen ontsnappen.

NOOT  Volgende zondag 1 aug. doen we mee aan VLINDERTUINEN van Natuurpunt Voorkempen

Zie www.natuurpuntvoorkempen.be

Een enige reis naar Engeland

Zowel voor de bloemen en/als fruitliefhebbers

In het jaar van de biodiversiteit is er de mogelijkheid om uw kennis te verruimen. Velen kennen Brogdale (Faversham) nog niet, met zijn fenomenale fruitcollectie (de grootste van de wereld): 2200 appels, 500 peren 350 pruimen enz.; een levend fruitmuseum in zijn herfstweelde! En we kunnen proeven.

Op zaterdag bezoeken we de 100 Ha grote tuin te Wisley van de Royal Horticultural Society met meer dan 300.000 leden. We komen er op hun Flower Show, met vorig jaar 27.000 bezoekers. Ze hebben er ook een zeer grote fruitverzameling. Avondmaal en overnachting op de Universiteit van Kent. Wie niet te moe is kan mee voor een stevige (vooral de klim terug) wandeling naar het avondlijke Canterbury.

Op zondag staat Yalding organic Gardens op het programma met middagmaal. Daarna rijden we naar Brogdale.

Geen probleem als u onvoldoende Engels verstaat. Voor deze groep is er vertaling.

Ik was menigmaal gids op deze reizen. Als 75 jarige is dit mijn laatste. Wil u er bij zijn?

Zat. en Zo 11 -12  sept ‘10 : Wisley Gardens, Canterbury, Yalding en Brogdale  (org. VELT Zoersel / NBS   met Reizen Lauwers)  Met de bus op de Shuttle.

Opstapplaatsen: Grote Parkeerplaats Rond punt van Wommelgem vertrek om 6u 00 stipt;  Wees enkele minuten vooraf aanwezig. 

Opstapmogelijkheid in Gent, links van het U.Z. over de ring, aan hotel Campanile, naast Holliday Inn om 6u50 (Parkeren in nabijgelegen straten) en  Loppem (rond punt afrit) om 7 u 25. Terug rond 23:30

Prijs: €  174:  alles inbegrepen: bus, drinkgeld chauffeur, overzet, alle inkomgelden, gidsen (vertaling voorzien)  avondmaal , overnachting en stevige breakfast, lunch te Yalding. Afternoon Cream-Tea te Brogdale.

Inschrijven op rek. 000 -0875684 – 65  van  D. Willaeys  2980  Zoersel. (IBAN BE18 0000 8756 8465   BIC BPOTBEB1) Stuur een E-mail met namen en adres. Identiteitskaart bijhebben noodzakelijk!

Info:  daniel@willaeys.be  Tel 32 (0)3 383 12 37 https://blog.seniorennet.be/fruit  (Typ op de startblz. van de  blog bij zoeken, boven links, Wisley in en je vindt veel gegevens over vroegere bezoeken. Idem met Brogdale).

3. Op het eerste bedrijf

Frambozentunnels

Groot veld zwarte bessen

Bij de frambozentunnels

Een deel van de groep

Met de bedrijfsleider ,Kim, Wendy en Sven

Met Eddy Bal van de veiling Borgloon

Zieke frambozen van het late ras Octavia

Bij de bramen

Frigoplanten Glen Ample

Vervolg 4

Frigoplanten Glen Ample

Idem

Een deel van de accommodatie voor de plukkers

De vlugge koelingtunnel voor het geplukte fruit. Van veldtemperatuur naar ongeveer 3° op 20 minuten.

Samen met bedrijfsleider

We komen aan bij ons tweede hotel

Zaterdag: bezoek aan de East Seaton farm

Bij de aardbeien. Let op de stellages met betonijzer en plastiek draagstrips voor de hangende vruchten.

Jos Van Dessel en Kim Stevens. Jos is de 87 jarige nonkel van kleinfruitplantenkweker Wim.

Vervolg 5

De 2 veilingmannen: Rik van St. Truiden  & Eddy van Borgloon

Bij de blauwe bessen: zij kweken de latere rassen om na de concurentie te komen. Hun rassen ; Ozark Bleu, Bluecrop, Brigitta Blue, Liberty en het nieuwe zeer late ras Aurora.

Bij de bramen Loch Ness, het standaard ras.

Tunnels en nog tunnels. Wij verplaatsen ons met de wagen.

Het smakelijke Nieuw Zeelands ras Karaka Black

Idem

Aardbeien van het nieuwe ras Sonata

De verkleedpartij voor de verpakkingseenheid.

Rik en Peter

Slot

Jos Van Dessel in nieuwe outfit

Good Natured  Pesticide residue free. Ze hebben aldus een contract en leveren direct aan de grootwarenhuisketens.

Aantrekkelijk gekleurde frambozen

Rik van de veiling kijkt toe met kennersblik

Leen Jolling en de bazin van de verpakking

Kim en Sven

Het verpakken

Een deel van het bedrijf gezien vanop het secretariaat

Afscheid met een cadeau.

Reis naar het Scottish Crop Research Instituut

De kleinfruitgroep van de Boerenbond richtte o.l.v. consulente Leen Jolling een driedaagse reis in naar Schotland.

Met Ryanair werd er ’s avonds vertrokken van Charleroi naar Edinburgh. De twee auto’s voor telkens 5 man werden opgehaald. Leen had haar GPS bij om in het donker naar het hotel te rijden. GPS, een fantastische uitvinding voor een dergelijke gelegenheid.

Een bezoek aan het S.C.R. I. stond reeds lang op mijn verlanglijstje. Wellicht is dit het voornaamste opzoekingstation voor kleinfruit van Europa. Naast kleinfruit ontwikkelt men ook nieuwe, tegen de plaag zo resistent mogelijke aardappelrassen (o.a. Lady Balfour, genoemd naar de eerste vrouwelijke bioingenieur in Engeland. Zij schreef al in 1943 ‘Living Soil’ en creëerde het Haughley Farm experiment : een dertigjarige vergelijking van enerzijds klassieke teelt naast biologische   -organic in het Engels- teelt). Men doet ook onderzoek naar granen enz.

Nieuwe frambozenrassen krijgen als eerste woord Glen. Glen in het Schots betekent: nauw dal. Zwarte bessen herkent men aan Ben : berg. Bramen aan Loch : meer. De bramen die jullie eten zijn hoogst waarschijnlijk

Loch Ness bramen, het algemeen geteelde standaardras.

Glen Clova en Glen Moy waren lange tijd de standaardrassen onder de Frambozen. Momenteel wordt er in Groot Brittannië voornamelijk gekweekt met Glen Ample.

Het nieuwe topras bij de zwarte bessen is Big Ben.

We werden ontvangen door Rex Brennan, het afdelingshoofd kleinfruit. Onderzoekster Alison Dolan vertelde over de diverse testen waaraan de nieuwe rassen gedurende verschillende jaren onderworpen worden. Als ze uiteindelijk waardevol blijken krijgen ze een naam en een paspoort.

We troffen het niet bepaald met het weer. Bij de eerste maal  gaan kijken naar de veldproeven begon het stilletjes te regenen. Eerst had ik nog menen een veldleeuwerik te horen. Men heeft er veel ruimte: bedrijf 1: 120 Ha; bedrijf 2: 250 Ha.

Frambozen moeten stekelvrij zijn en resistent tegen de wortelziekte van de frambozen, daarbij stevig, mooi rood en van goede smaak.

Bij zwarte bessen is het smaakaspect belangrijk gezien er afzet is bij de grootwarenhuizen. De prijs is beter dan bij verwerking. Ik proefde verschillende proefrassen en de goede smaak verraste mij. Paters, zwarte bessen in ’t West-Vlaams, waren voor mij als kind een lievelingsfruit.

Deze bezoeken gebeurden onder leiding van mevrouw Niki Jennings, die instaat voor de ontwikkeling der rassen. Zij is enkel naamgenote, geen verwante van Derek Jennings, die hier vele jaren werkte en tal van rassen kweekte waaronder Glen Clova en Glen Moy. Ook de Taybes, in de handel gebracht in 1978 staat op zijn naam. Ik heb hem in 1992 leren kennen na zijn pensionering. Hij was verhuisd naar Otham, een buitendorp van Maidstone,  de hoofdplaats van Kent. Hij verkocht toen bramen Waldo, Loch Ness en Silvan en de purperen framboos Glen Coe. In 1996 had ik met enkele fuitvrienden weer een afspraak. Toen vertelde hij dat hij pas vernomen had dat in een tuin in het graafschap Buckinghamshire een stekelloze mutatie ontstaan was van de Taybes: de Buckingham Taybes.

In de latere namiddag volgden bedrijfsbezoeken. Met het regenweer konden we minder genieten van het golvende landschap.

Het bedrijf dat we bezochten werkt met een aantal andere bedrijven samen in de groep Angus, dezelfde naam als het graafschap hier.

We zien een landschap met vele tunnels van honderden meter lang.

Het bedrijf is 400 Ha groot, waarvan 140 Ha kleinfruit. We bezochten de tunnels met frambozen en bramen. De zwarte bessen staan in openlucht.

Voor het plukken heeft men maar eventjes 450 plukkers nodig, mensen uit de vroegere Oostbloklanden.

Op een andere locatie zagen we de frambozenplanten van het ras Glen Ample, die onlangs uit de frigo kwamen. Men had ze per 3 geplant in containers, gemaakt met zwart plastiekfolie. De blaadjes begonnen pas te ontluiken. Straks zou men deze onder tunnels brengen.

Na inchecken in het hotel reden we naar Dundee voor het avondmaal. De stroom  Tay is er een brede zeeinham geworden. Eerst werd een bezoek gebracht aan de fruitstanden van de grootwarenhuisketen Tesco.

’s Anderendaags reden we naar het hoofdbedrijf van Angus.

Weer ontelbare tunnels. We bezochten de tunnels met diverse aardbeien op stellingen in betonijzer.  We konden ook proeven in een tunnel met rijpe vruchten van het recente, lekkere ras Sonata. We verplaatsten ons per auto naar de diverse tunnelcompexen: frambozen, blauwe bessen en bramen. We konden het vroege bramenras Karaka Black proeven. Een Nieuw-Zeelands ras, met opvallend smakelijke, zeer langwerpige vruchten, gecreëerd met erfelijk materiaal van bramen uit het westen van Amerika. De dracht bedraagt echter slechts een vierde van deze van het huidige, overal geteelde topras Loch Ness van het SCRS, dat we gisteren bezochten. Maar wat een heerlijke smaak!

Daarna mochten we een kijkje nemen in de verpakkingseenheid. Eerst trokken we een stofjas aan en kregen een netje op het hoofd. Aan verschillende lijnen was men bezig met het inpakken van aardbeien en frambozen voor de verschillende grootwarenhuisketens. Voor elke keten zijn er eigen labels die tot zeven maal gecontroleerd worden om zeker een vroegere, zeer kostelijke vergissing te vermijden.

Na de lunch in een badplaats aan de kust was het tijd voor de terugrit naar het vliegveld van Edinburgh. Op ’t einde moesten we nog terugrijden naar het enige benzinestation op de autoweg dat we in de andere rijrichting hadden gezien. De auto moet immers met een volle tank terug afgeleverd worden. We zagen de collega’s links afslaan naar een andere autoweg. Wij konden gelukkig nog net rechts aanhouden naar het rond punt om terug te rijden.

In Charleroi was het opgehouden met regenen. Het onweer was al naar Antwerpen en Limburg getrokken. Ik was zeer tevreden in de regen terug te rijden.

De lange droogteperiode en hittegolf zijn voorbij.

FOTO’S

Het Scottish Crop Research Institut te Invergowrie (Dundee). Let op de URL. Op hun website is heel veel te vinden.

Afdelingshoofd Rex Brennan

Uiteindelijk krijgt elk nieuw ras zijn paspoort

Viruszieke planten in een serre

Onderzoekster Alison Dolan  en Kim Stevens van het ministerie

Eerste veldbezoek en ‘t begint te regenen

Sven Clemens, de opvolger van Patrick Meesters als directeur van de proeftuin Tongeren en onderzoekster Wendy Odeurs

Met Brennan aan de koffietafel

VERVOLG SCRI

Naar de frambozen en bramen

Met Niki Jennings bij de frambozen

De groep

Sven Clemens, de nieuwe directeur van Tongeren en Eddy Bal van de veiling Borgloon

Een toekomstvrucht?

Nog een voetbad bij de terugkeer

Bij de zwarte bessen

Een nieuw ziektebeeld bij zwarte bes

Bij het afscheid een presentje uit Vlaanderen.

Insecten verlekkerd op sap van Sterappel

Ik kreeg volgende mail.

Vorige week heeft mijn echtgenoot Lode, je opgebeld met een vraag ivm een barst in de schors van een sterappel.

Ik ben de volgende dag op zoek gegaan naar wondafdekmiddel. Bij Verlinden in Oelegem heb ik dan een product op basis van latex gekocht, Subopast verdeeld door Edialux.

Er staat ook Eco op het etiket.

De boom is hiermee behandeld en de volgende dag zaten er al terug een aantal wespen gaten te maken in die laag afdekmiddel (mogelijk hardde die niet genoeg uit door de hitte).

De boom begon ook weer direct sap te verliezen door die gaten. Lode heeft die gaatjes terug afgedekt en dan hebben we, omdat die insecten er altijd opnieuw naar toe kwamen, golfkarton over die latex gebonden.

Ook op andere plaatsen op de stam proberen wespen, met succes, gaatjes in de schors te maken.

Dit hebben we nog nooit meegemaakt.

Moeten we schrik hebben dat die boom met ziektekiemen besmet wordt door die wespen en vliegen?

Heb jij dit al ooit gezien?

Hilde

Ik heb dit inderdaad nog nooit gezien en ben gaan kijken. Een gewone wesp en een andere deden zich tegoed. Hilde had 2 vangplaten gehangen die na 1 dag al vol hingen met vliegen. Geen wespen of vlinders.

Boven de afdekking hadden insecten al een nieuwe wonde gemaakt. Ze hadden o.a. een hoornaar bezig gezien. Als ik er kwam zag ik o.a. 2 verschillende wespen: een gewone en de middelste wesp.

Heeft het sap van een sterappel een bijzondere aantrekkingskracht? Is er verband tussen de droogte met tropische temperaturen en de sapuitbraak?

Dit fenomeen heb ikzelf nog nooit opgemerkt.

Is er iemand van de lezers die hier wel mee bekend is?

Lode is een straffe natuurfotograaf:

natuur fotografie http://lode.piru.be/splash.html

Papavers – Maanzaad

Dit jaar belooft er een rijke oogst aan maanzaad, tenzij een koolmezenfamilie weer ontdekt waar ‘Adam zijn mosterd haalt’.

Dit was 5 jaar terug het geval. Alle rijpe papaverbollen werden toen aangepikt en de zaadjes werden opgesnoept.

Deze Russische papavers zijn nazaten van het zaad dat Mevrouw De  Meutter,  Russische, 35 jaar terug meebracht van haar familie uit Oekraïne.

Onze tuin lag 2 jaar braak wegens de aanleg van een gasleiding. De resterende papavers konden zich naar hartenlust ontwikkelen en opmerkelijk: enkel de papavers op de buitenkanten werden geplunderd. Waagden de mezen niet verder in de brousse?

Toen de tuin weer in gebruik werd genomen, verschenen ondanks het omwoelen toch weer enkele papavers. Deze bleven onaangetast. Blijkbaar was de slimme koolmezenfamilie verdwenen en was het familiegeheim niet doorgegeven aan andere soortgenoten, want ik heb nog steeds koolmezen in de nestkasten.

1000 Zonnen

Gisteren kwamen hier Kristine Matthijssens en fotografe in verband met het negende Afrikaans Tuinfeest van morgen zaterdag. Aleide demonstreerde de zonneoven en ’s namiddags kwamen zij terug om het resultaat te proeven. Vandaag verscheen hun artikel in ‘De Gazet van Antwerpen’.

Vanmorgen maakten 1000 Zonnen van VRT 1 een afspraak en kwamen hier even later filmen.

Vanavond, vrijdagavond om 19u40 te zien op TV1.

KEULEN  20/6

Elk jaar richt het Davidsfonds Halle in-de-Kempen een interessante reis in. Dit jaar ging het naar Keulen. (Tussen haakjes: Ik heb bijzonder goede herinneringen aan de uitstap van vorig jaar Antwerpen Noord, blog van 22/06/2009).

Jules en Miel hadden de reis weer grondig voorbereid en een parcours uitgestippeld. Miel had gezorgd voor een informatief brochuurtje.

We stapten uit ter hoogte van de vroegere haven en trokken via kleine straten de stad in. Op een gebouw stond een merkteken van een grote overstroming in de jaren 1700. Het eerste huis waar halt werd gehouden was het “Overstolzenhuis”, een van de oudste van Keulen, dat als woon – en stapelhuis dateert van 1230. Romaanse stijl: let op de rondbogen. Het deed van 1840 tot 1930 dienst als beursgebouw. Nu is het Museum voor toegepaste Kunst.

Over de Heumarkt (hooi-) met standbeeld van een koning wandelden we tot aan de achterkant van Gross St-Martin, een romaanse kerk van de 10 de eeuw, met massieve toren met vier hoektorens.

Op onze weg ligt menige Kneipe, café met eigen Keuls biermerk. Er zijn knusse pleintjes met speciale fonteinen met beeldhouwerk. Er werd stilgestaan bij een fontein ter gedachtenis van een Keulse volkszangeres. Iemand van de medereizigers, die een tijd in Keulen gewoond had, kon nog een strofe zingen. 

Terug op de Rijnkaai toonde Miel ons de in de grond gewerkte waterkering, bedoeld om een waterpeil tot 11 m tegen te houden. Het normale peil bedraagt 2,80m. In december 1993 was er een hoogste waterstand van 10,63 m.

We scheepten in voor een vaart op Rijn met smakelijk middagmaal. Eerst vaarden we stroomopwaarts, tegen de felle stroming in.

Pas dan realiseerde ik mij dat Keulen op de linkeroever van de Rijn gebouwd is. Ik had een tegenover gesteld beeld in mijn hoofd (cfr Antwerpen)

Terug uitgestapt ging de wandeling verder langs de Rijn tot en op de Hohenzollern brug, eigenlijk een zeer drukke treinbrug met een voetgangers/fietsers gedeelte Je ziet de treinen uit het hauptbahnhof vertrekken.

We wandelen naast het Ludwig Museum en het Römisch-Germanische Museum. Door een buitenraam heb je een kijk op het Dionysosmosaiek (2^de eeuw na Christus). Keulen was voor de Romeinen een bolwerk tegen de Germanen van over de Rijn.

We staan voor de imposante, gotische Dom. Eerste steen in 1248. Pas in 1880 geraakten de 2 torens ( hoogte 166 m ) voltooid.

De Dom is grotendeels gespaard gebleven tijdens de laatste oorlog. Rondom rond lag alles plat.

In de dwarsbeuk kwam in 2007 een nieuw brandglas van de beroemde, keulse, Gerhard Richter. Het nieuwe raam is bijna 19 m hoog en ruim 9m breed. Dit moderne werk past wonderwel in deze belangrijkste kerk van Duitsland.

Op de Alter Markt (oude markt), met zicht op de toren van het stadhuis, was het tijd voor een Pinkelpauze (plaspauze).

Bij het raadhuis waren er belangrijke opgravingen naar de resten van een in 1183 door de Keulse bisschop aan de Keulse joden toegewezen eigen gebied dat met poorten kon afgesloten worden, het eerste Joodse getto.

De fundamenten liggen zo’n 10 m lager dan het huidige grondniveau. In de loop der tijden werd de stad een heel stuk opgehoogd.

We passeren in de oude parochie het Wallraf-Richarts-Museum. In deze wijk woonden op het einde van de Middeleeuwen de belangrijkste patriciërs van de stad.

Naast het massieve, blanke volume van het museum staat de ruïne van de romaanse Sankt-Albanskirche. In de fond van de kerk heeft men een kopie van het beroemde treurende ouderpaar van Käthe Kollwitz geplaatst. Het origineel staat op het Duitse oorlogskerkhof van Vladslo, een 7 tal km van “De Reiger” te Ichtegem waar ik in mijn jeugd woonde.

Even verder komen we aan het huis Farina. Het is 300 jaar geleden dat Johan Maria Farina het reukwater uitvond dat Keulen wereldberoemd maakte. Nu is het een klein museum. Maar het is vooral concurrent 4711 die met de pluimen is gaan lopen. Ten tijde van de bezetting door de Fransen van Napoleon kregen de huizen een eigen nummer en in huis nr. 4711 werd eveneens “Keuls water, eau de Cologne “ gefabriceerd. Verder op de wandeling komen we er voorbij.

We wandelen door enkele, verkeersvrije winkelstraten.

In de St-Antonieter kerk zien we een monumentaal, hangend beeld van Ernst Barlach uit de Jugendstil periode van een eeuw terug.

Nog een merkwaardig, groot gebouw is de enorme, ruim 5000 vierkante meter grote stolp Peek & Cloppenburg, grootwarenhuis van Renzo Piano, de in Parijs gevestigde Italiaan die ooit samen met Richard Rogers het Centre Pompidou bouwde.

Onze laatste bestemming was het in 1985 opgerichte Käthe Kolwitz Museum Keulen.

Miel schrijft: “ Een zwaartepunt vormen de tekeningen uit alle scheppingsperiodes, o.a. vroege pastellen en kooltekeningen voor het satirisch tijdschrift “Simplicissmus”, studies over drukgrafische werken, die het scheppingsproces begrijpelijk maken, alsook enige van de mooiste en meest expressieve bladen uit de late tijd, toen Käthe Kollwitz (1867-1945) zich vooral met het thema dood bezighield.”

FOTOMATERIAAL    MET ALEIDE ALS FOTOGRAAF

Het Overstolzenhuis

Deel van de medereizigers

Koningsstandbeeld op de Heumarkt

Kneip (café)

Monument voor volkszangeres

Iemand van de groep, die lang in Keulen gewoond had kon nog een strofe zingen!

Beelden op een pleintje.

Achterkant Gross St-Martin

Gross Saint gezien van de Rijnkaai

We schepen in op Köln-Düsseldorfer voor een Rijnvaart met lunch

Inscheping

Bij de Severin Brücke, een tuigbrug, zoals Miel die ons 2 jaar geleden toonde in Luik.

Er passeren geregeld boten. Mooie oevergebouwen

Restant van de vroegere vestingmuur.

Op de boot

Oevergebouwen en weer een passerende boot.

Gross St Martin en Dom

We passeren een rivier cruise boot.

VERVOLG  2

Jules telt of er geen achterblijvers zijn

Ze zijn er allemaal

Gross St.- Martin van de Rijnkant

We bezoeken deze oude romaanse kerk

Middeleeuwse beeldengroep

Hogenzoller  brug

Idem met treinen. Aanstaande trouwers komen er een slot hangen, ten teken van hun engagement.

Hauptbahnhof

Aan de Dom.