DE DRIE KONINGEN
De Drie Koningen
Buiten doolt de vriezeman over de aarde. De sterretjes zitten aan de hemel. Een klaar maantje lacht over de wereld.
’t Is stil in de keuken. De trage slinger van de horloge tikt de seconden.
Onder de stoof ligt een luie poes te soezen.
Rond de tafel zitten drie jongens. Ze lezen. Plots legt de oudste zijn boek neer. “Luister eens”, zegt hij stil. “Wat is er nu weer?” bromt Miel.
Maar Karel maakt zich nu niet boos. Hij vertelt. De anderen hebben algauw hun boek vergeten…
“Ja! Dat doen we!” kraait de jongste; wat zal nonkel pater blij zijn.”
***
’t Is weer avond geworden. Geen pinkelende en twinkelende sterretjes. Geen lachend maantje. Een kale donkerte hangt over de wereld geplakt.
Daarboven varen zwarte wolkenmantels…
Een deur kraakt open. Een bundel licht schittert naar buiten.
Drie schaduwen lopen de zwarte donkerte in.
Wat schitterde daar zo in ’t licht toen ze buiten kwamen? Ha! ’t Is een ster.
De schaduwen schuiven de duisternis in.
Een moeder staat in de deur. Zij hoort nog de stappen die langzaam wegdeinen. Ze blijft nog een tijdje staan en gaat dan terug binnen.
De huppelende stap van de jonge kerels trommelt over de straat.
Jantje voelt wel eens een huivering door zijn ruggegraat zinderen als hij naar de grachten kijkt… twee zwarte slangen…
Zijn vuistje steekt in de kloeke hand van zijn oudste broer. “Waarom moet ik nu bang zijn”, denkt Jantje. “Er zitten geen bandieten in die gracht en grote broer is er ook nog.”
In de dikke duisternis doemt de vage vorm van een hofstede op.
Een waakhond slaat aan. Luid galmen de klanken door de stille, zwarte nacht.
De boer komt eventjes in het deurgat kijken. Hij ziet de drie bengels.
“Kom maar binnen”, klinkt zijn zware stem.
Door de deur waait een warme lucht hen tegen. Ze gaan binnen.
Jantje zingt. Zijn zilveren stemmetje vult de kamer. Grote broer doet de ster draaien. ’t Licht gloeit in de ster en spettert open in gouden en zilveren gefonkel.
Als ’t liedje uit is, zegt de boerin; “ ’t Is lijk een engeltje dat zingt.”
En ze meent wat ze zegt.
Miel doet de ronde met vaders pet, die ze voor deze avond geleend hebben. “’t Is voor nonkel pater”, piept zijn schuchter stemmetje.
De boerin gaat eventjes in de aangrenzende kamer. Ze komt terug met een briefke. “Voor nonkel pater”, zegt ze. Ze zegt die woorden stil. Ze is ontroerd.
Weer stappen ze over de weg. In de verte horen ze nog de hond blaffen…
Enkele sneeuwvlokjes geraken los uit de dreigende wolken en tuimelen omlaag. Die kleine, koude sneeuwvlokjes waaien in ’t gezicht van de jongens.
“Daar is nog een hoeve “, wijst Jantje. Ze trekken binnen. Als ze weer buiten komen treuzelen dikke vlokken neer.
Op de grond ligt een teer lakentje sneeuw.
’t Schemert witachtig over de weg. Nog vele hoeven reizen ze af.
Jantje zingt. Karel draait zijn ster en Miel haalt de centen op.
Nu zijn ze op weg naar huis.
Sneeuwvlokken dwarrelen en reuzelen grondewaarts. De sneeuw kraakt onder hun schoenen. Geen enkel gerucht vaart door de zwarte nacht.
De jongens zijn gelukkig. Ze zwijgen. Elk is bezig met zijn gedachten.
Diep zijn ze in hun jassen gedoken.
Daar doezelt hun huis op.
Het hek kreunt open, rammelt weer toe. De deur gaat open. Het licht gulpt naar buiten.
Sneeuwvlokjes dansen in de klaarte.
Drie lachende gezichten komen naar binnen gekeken.
***
De aarde slaapt. Door de pikdonkere nacht reuzelen sneeuwvlokjes neer… De wereld krijgt een dikke, witte muts op zijn zwart haar…
Diep onder de warme, witdonzen dekens dromen drie jongens.
Daantje, januari 1951