(Klein)fruitliefhebber

Zaterdag 4 februari 2012

VERVOLG 1

VERVOLG 1

10.    Peren
11.    Kersenboomgaard
12.    Knotwilgen met meidoornhaag tegen de straat
13.    Schapen inde hoogstamboomgaard
14.    Vijg
15.    De druiven in bakken geven weinig voldoening
16.    Kolen
17.    Spruiten
18.    Oude knotwilg en moerbei

Geschreven door Daantje om 00:12 Reageer op dit bericht

Vrijdag 3 februari 2012

VERVOLG 2

VERVOLG 2

19.    Wintersla van Villeneuve d’Ascq zou de winter doorstaan. Om de houtduiven weg te houden heeft het technisch vernuft van Gerard er iets op gevonden. Draadwerk dat men gebruikt bij betonbekisting in twee plooien!
20.    De wortelen kunnen ter plaatse blijven staan. Bij vrieskou wel afdekken. Ik heb dit vele jaren geleden ook eens geprobeerd. Na ontdekken alle wortelen volledig uitgegeten, enkel nog het buitenste karkas. Hier ontbreken de woelmuizen gelukkig.
21.    Stellage waar opnieuw frambozen komen
22.    Serre
23.    Gerard is fier op de na jaren bemesting en compostgift bekomen kruimelige grond.
24.    Prachtige veldsla
25.    Detail
26.    Bloemkolen en broccoli
27.    Sappige perziken zoals elk jaar in ‘t verschiet

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 30 januari 2012

Meer info over de Teelt van Issaï

Meer info over de Teelt van Issaï

Met dank aan prof Filip Debersaques van de Hogeschool Gent

Ik vrees dat de mindere groei van de 'Issai' (bericht Sylvain) vooral te maken heeft met de standplaats. Wij weten dat de 'Issai', die eigenlijk een kruising is tussen kiwibes en een andere kiwi-achtige (Actinidia rufa), heel wat meer warmte/beschutting nodig heeft dan 'andere' kiwibessen zoals de cultivaers 'Weiki', 'Geneva'... Daardoor blijft hij ook veelal achter op deze andere rassen. Dat verklaart dan ook waarom hij aan een zuidenmuur het meestal goed doet zoals ook te zien is op je Blog bij je fruitvriend Louis. Let op : In de meeste gevallen is een zuidenmuur in veel gevallen te warm voor de doorsnee eenhuizige kiwibes! Plant dan beter een 'gewone' Kiwi
De 'Issai' is ook een buitenbeentje wat de vruchtproductie betreft, je krijgt al snel vruchten op de jonge planten en deze vruchten staan dicht op de stam wat ook totaal verschillend is met de andere cv's. Daarom is het veel beter om de 'Issai' op te kweken in een zogenaamde waaiervorm (zie foto) ipv de
T    structuur.                                                                                                       Ook onze professionele telers (in ons project zitten al ca. 45 telers) doen dit op die manier voor de 'Issai'. Vanwege de grotere warmtebehoefte telen we de 'Issai' trouwens vooral (en met zeer goed resultaat) in beschutte teelt (serre, tunnel,..). Wil je toch met de T-balk structuur werken dan zal de richting die je de toppen meegeeft niet zo'n grote invloed hebben, wij adviseren om deze in de richting van de overheersende windrichting aan te binden. Na verloop van tijd is de plant trouwens naar beide richtingen uitgegroeid.
Graag geeft ik je nog mee dat er een zeer groot verschil is in de herkomst van Issai. Er bestaan heel goede klonen, maar er zijn er ook waarvan de bessen heel klein blijven ! Dus beter bij een specialist kopen zoals bij Christian De Kezel.

Zware leemgrond kan zeker een probleem zijn! Maar één van de aandachtspunten bij serreteelt is "spint"   Zie Spint (mijt) - Wikipedia
Het is bijna een "zekerheid" bij teelt in serre en zeer belastend voor de plant. Zeer tijdig ingrijpen (liefst biologisch, maar kan natuurlijk ook chemisch ) en klimaat regelen vocht/temperatuur. In open teelt heeft kiwibes weinig of geen plagen, het is dus anders voor beschutte teelt!

FOTO: Speciale opkweek van Issaï in beschutte teelt. Men heeft de plant net gesnoeid.
De vruchten staan dicht op de stam, wat ook totaal verschillend is met de andere cultivars. Daarom is het veel beter om de 'Issai' op te kweken in een zogenaamde waaiervorm (zie foto) ipv de T structuur voor de andere rassen kiwibessen .

Geschreven door Daantje om 22:58 Reageer op dit bericht

Zondag 29 januari 2012

Op Bezoek bij Pierre Demeulenaere te Wevelgem

Op Bezoek bij Pierre Demeulenaere te Wevelgem

Pierre is nog een oud-leerling van Jan Heyman. Ik heb het hem niet uitdrukkelijk gevraagd, maar wellicht heeft hij van Jan Heyman te Roeselare de liefde voor fruit opgedaan. Pierre is de Vlaamse vertegenwoordiger van de Croqueures de Pommes Nord et Pas de Calais. Hij geeft entlessen bv. op 14 maart in de fantastische tuin van de Fraternités ouvrières 58, rue Charles Quint 7700 Moucron (zie blog van 2/10/2005) en staat op heel wat tentoonstellingen. Getrouwd met een tante van Yves Leterme, spreekt hij evengoed Frans als Nederlands. Zijn Waalse vrouw vertelde hoe zij als Waalse in de praktijk Nederlands leerde in hun bloemenzaak te Wevelgem, die nu door de zonen wordt verder gezet. Pierre komt geregeld in Frans-Vlaanderen en komt nog mensen tegen die “Vlaams” praten.
Pierre heeft de tuin achter het huis herschapen tot een waar arboretum met tal van fruitbomen en struiken, maar ook andere loof- en naaldbomen kregen er een plaats. De tuin wordt voortdurend vernieuwd en de bomen en struiken worden gesnoeid door een meesterhand.
We zijn beiden van 1935, het jaar met het minst aantal geboorten in de vorige eeuw, midden de grote depressie. Pierre had wel een avontuurlijker leven dan ik. Als paracommando werd hij in 1960 ingezet in Congo.

FOTO’S van Aleide
1.    Met zijn echtgenote
2.    Ik met Pierre
3.    Sierpotten
4.    In de tuin
5.    Fruitbomen
6.    Deskundig gesnoeid
7.    De mooi onderhouden tuin
8.    Reinette d’Armorique, een oud ras, vooral in Bretagne, late bloei (eind mei), tot mei bewaarbaar, goed van smaak. Gebruik: vers, sap, gebakken. Lang snoeien.
9.    Reinette d’Armorique
( Pierre had via Pierre Coustenoble, de president van de afdeling van de Croqueurs Nord et Pas de Calais voor enthout gezorgd)

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 29 januari 2012

VERVOLG 1

VERVOLG 1

10.    Met was ingestreken steeltjes tegen uitdrogen, voor betere bewaring
11.    Calville Rouge d’Hiver
12.    Franse Bellefleur
13.    Pierre
14.    Querina Florina Een tegen schurft resistent ras. Mijn exemplaar bezweek echter aan kanker.
15.    Jonathan, de populaire appel begin der zestiger jaren. Werd verdrongen door de Jonagold
16.    Fruit, gecombineerd met siertuin
17.    Fruitbomen
18.    Idem

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 29 januari 2012

VERVOLG 2

VERVOLG 2
19.    Bessenstruiken
20.    Vijvertje
21.    Sierappel
22.    Aantrekkelijke appeltjes, straks voor de vogels
23.    Zicht op de constructie
24.    Het geheel
25.    Sierplanten tussen de fruitbomen
26.    Api Noir appeltjes
27.    Winterbloeiende plant

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 29 januari 2012

VERVOLG 3

VERVOLG   3

28.    Een Helleborus al in bloei
29.    Zeldzaam: de nabloei van Altesse Simple zorgde nog voor vruchtjes
30.    Altesse Simple
31.    Altesse Simple met Pierre
32.    Mooie haan (Wase Kriel?)
33.    Marans Frans ras dat grote, chocoladekleurige eieren legt .
34.    Lampionplant, met eetbare bes
35.    Door mrvrouw gegelatineerde, gedroogde kweepeersnoep; zeer aromatische, fijne smaak
36.    Pierre Demeulenaere

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 26 januari 2012

Feedback Issaï

Feedback Issaï

(Deze kiwibes is eenhuizig, is zowel vrouwelijk als mannelijk)

Ik heb hier verschillende kiwibessen staan buiten tegen een muur.
In 2011 zeer slechte groei van de Issaï.
De Ken's Red (vr) en Weiki (mn) doen het wel goed.
De vruchten van de Issai zijn echt teleurstellend, te klein en het afrijpen is moeilijk te zien omdat ze groen blijven zelfs bij rijpheid, resultaat: overrijpe vruchten die afvallen.

Besluit : geef mij maar de eenslachtige (dus tweehuizige) kiwibessen, je moet weliswaar een mannelijke plant zetten, maar je hebt toch een treffelijke opbrengst.
Silvain uit Knesselare

Aanvulling:
Bij fruitvriend Louis te Vorselaar doet de Issaï het uitstekend (Zie foto’s) . Staat tegen de zuidenmuur van het huis op opgehoogde grond en droeg al meerdere vruchten in zijn tweede jaar, en de hoogte al meer dan 2 m. Bij mij is de groei maar matig.
Een kenner zei mij dat de grond niet te nat, maar ook niet te droog mocht zijn.

FOTO’S ISSAï te Vorselaar
Foto 1 25/05/2010 (2de jaar). De hoogte is ongeveer 2,70 m en op deze hoogte houdt Louis de plant.
Foto 2 28/05/2011(3 de jaar) Wie goed kijkt ziet de vele bloemen.

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 januari 2012

INVASIEVE PLANTEN

Op de pagina 16 in Seizoenen 6/2011 over invasieve planten worden enkel sierplanten vermeld. Het was dan ook geschreven door iemand van de siertuinrichting. En spijtig was “Exotische Liefde”, het Redactioneel van hoofdredacteur Bart Coenen aan mijn aandacht ontsnapt. Hij had het maar terloops over de aardpeer, maar verwees wel naar www.vriendenvandeaardpeer.nl
Die lijken nog niets van een zwarte lijst te hebben gehoord.
In Seizoenen 1/2012 wordt door lezers gereageerd op de aardpeer (Helianthus tuberosus), die inderdaad op de zwarte lijst van de invasieve planten staat.
De uitleg waarom aardperen nog in het kweekaanbod van Velt stonden, maakte mij weinig wijzer.
Waarom, in gods naam aardperen op de zwarte lijst? Ik kon het niet geloven.
Daarom gaan kijken naar: www.alterias.be
Je klikt op de lijst invasieve en alternatieve planten en als eerste kom je op de zwarte lijst de aardpeer (Helianthus tuberosus) tegen. Uiterst rechts staat een teken voor meer uitleg en dan wordt alles duidelijk. Het gevaar is dat aardperen in rivieroevers terechtkomen en daar echt problemen veroorzaken. Die problemen hebben ze al in Duitsland en Frankrijk. In Seizoenen had ik die uitleg willen lezen.
Maar wij in onze tuinen en tuintjes, ver van waterlopen?
Al veertig jaar teel ik aardperen en bij mij kunnen ze niet ontsnappen. Toen de grond hier omgewoeld werd voor de aanleg van de aardgasleiding was ik ze zelfs even totaal kwijt. Dit had ik helemaal niet verwacht. Normaal zou er wel ergens één terug opgeschoten zijn! Niet dus.
Maar geen nood, via tuinvrienden bekwam ik meer soorten dan voorheen: eerst een ras dat elk jaar bloeit met gele bloemen. Vanzelfsprekend schiet er dan minder energie over voor het vormen van knollen. De niet- of uiterst zeldzaam bloeiende geven mooiere knollen. Af en toe komt iemand met suikerziekte naar knollen vragen.
Wat andere exoten betreft kan ik er beter inkomen. Toen we met Velt Antwerpen-Voorkempen in Schildehof, achter de orangerie, de plek voor de Velttuintjes en de Dodoenskruidentuin klaar kapten, de opslag van struiken en bomen, maar vooral van Japanse knoop verwijderden, moest er nog jaren opgetreden worden tegen opslag van Fallopia japonica. Ik had thuis een wortel aangeplant, gelukkig in een enclave tussen twee gebouwen, en die leverde geitenvoeder. Eens de geiten weg, duurde het jaren om de plant kwijt te geraken.
Wat met Nectarplanten als de Reuzenberenklauw (Heracleum montegazzianum)en de Reuzenbalsemien (Impatiens glandulifera) die in de imkerij sterk geapprecieerd worden?
Ik heb erge brandwonden gezien, veroorzaakt door de Reuzenberenklauw en ik herinner mij een discussie met een natuurgidse die de planten tot op straat liet groeien. Totaal onverantwoord.
In Seizoenen 1/ 2012 verwijst men naar de website www.alterias.be voor alternatieven.
Voor een gewone tuinier is in deze lijsten weinig of niets te vinden, enkel voor siertuiners omwille van de bloemen. Men kent de veredelde rassen van soorten als Cornus mas, Duindoorn enz.beslist niet. Er zijn nochtans zeer interessante rassen bij voor wie van vruchten houdt, maar die staan niet op de lijst.
Onze tuinarchitecten en tuinaanleggers hebben nog een ontdekking te doen: Landscaping with Fruit!

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 19 januari 2012

Gesprek met Jan Heyman

Gesprek met Jan Heyman

Johan D’hulster

Ik had nog een tekst liggen van Johan D’hulster, van het voorbeeld Bio-dynamisch bedrijf De Akelei, die hij samen met zijn vrouw Greet runt te Schriek. Johan gaf mij toelating om die te publiceren. Hij schreef die drie jaar geleden.
Hierin beschrijft hij zijn eigen roeping en hoe Jan Heyman daar een beslissende rol heeft in gespeeld.
Jan Heyman zelf heeft een hele evolutie doorgemaakt en Johan geeft er ons een indringende kijk op.
Bekijk ook de blog van 21/07/2009 ‘Excursie van de Werkgroep zaadteelt’ waarvoor zij gastheren waren.

“Begrijp je, Vladimir, toen de mensen hun perceeltjes hadden gekregen, beseften ze…niets kan de verbinding van de Mens met de Aarde verbreken ! En miljoenen paren mensenhanden beroerden liefdevol de Aarde. Juist met hun handen, en niet met machines of apparaten, raakten de mensen de Aarde teder aan. En de Aarde voelde dit. Ze voelde de aanraking van elke afzonderlijke hand, en vond de krachten in zichzelf om het nog even vol te houden.”
“Wat betekent dat ? Moet er nu voor elke volkstuinder een standbeeld worden opgericht, als redder van de planeet ?”
“Ja, Vladimir, zij zijn inderdaad de redders.”
(uit de Zoemende ceders van Rusland – Vladimir Megre)

Toen ik een jaar of tien was, en opgegroeid in een fabrieksmilieu, mijn vader was machineconstructeur, zag ik voor het eerst iemand, op zijn knieën gezeten op de vers gespitte aarde, bezig met het planten van prei en selder. Het moment staat me nu, meer dan veertig jaar later, nog steeds helder voor de geest, het was in het schemeren van de avond, waarop de aarde terug in zichzelf keert. Er ging een heldere flits door me heen van diepe herkenning en roeping, een zien van hoe mijn leven zijn invulling zou krijgen. Ik zou groenteteler worden.
Die zelfde avond kreeg ik mijn eerste les, wat prei en selderplantjes, een zak roze korrels als de onontbeerlijke meststof en een fles E605 om de planten preventief in te dopen tegen het venijn.
Naast de nieuwgebouwde fabriek van vader was nog een schuine spie grond overgebleven, goed voor wat loslopende kippen, en een klein afgespannen driehoekje aarde, wat voortaan mijn bedrijfsterrein zou worden. De zadengids van Gonthier, die volstond met praktische adviezen, hoe je als volkstuinder aan de slag moest, werd mijn dagdagelijkse bijbeltje.
Mijn inzet was grenzeloos, en uiteraard waren er ook zichtbare resultaten, de radijsjes, de witte ajuintjes van Barletta om op te leggen in azijn, kropsla Meikoningin, en zo veel meer. Toch haalde ik niet het glanzende formaat zoals op de prentjes van de zaadzakjes afgebeeld stond.
De dosissen roze korrel en E605 werden verhoogd, gelijk met de toename van het venijn. Na 10 jaar overviel me meer en meer het gevoel dat het me niet echt meer wilde lukken, en ik zag mijn tuintje tot een zekere schrale vlakte verworden.

Toen ik een jaar of twintig was, kwam ik, na wat academische omzwervingen, ten huize van Jan en Simonne Heyman te Roeselare. Het was in het schemeren van de avond, en ook dat moment staat helder ingegrift in de weerspiegelende ether van mijn geheugen. Langs het koertje achter het huis in de Stationsdreef, kwamen we in de moestuin van Jan en Simonne.
Mijn verbazing was ingrijpend. Hier was alles anders, het groen, de energie, vitaliteit, de planten, de zorg, aandacht en liefde hier besteed. Ik had er nog geen begrippen voor, maar het drong daarom niet minder in mijn gewaarwording binnen.
Er was me wel iets wezenlijks opgevallen, namelijk hoe de aarde in deze tuin overal bedekt was door een bruine substantie. Later zou ik leren hoe daar de vaktermen humus, kompost en organisch materiaal voor gebruikt worden, maar het was me wel al duidelijk dat daar iets heel levends van uitging. In tegenstelling tot het schrale, doodse stukje grond waar mijn tuintje thuis tot verworden was.
Dat was de pioniersperiode van het biologisch tuinieren. Jan Heyman had zijn inzichten in de loop van vele jaren onderzoek en lectuur verzameld en trad er nu mee naar buiten. De keukentafel lag vol gestencilde bladeren, gebundeld en voorzien van een titel als: “het ABC van het biologisch tuinieren”. Vele boeken en artikels volgden. De eerste VELT afdelingen waren pas opgericht, en er kwam bruis in de beweging.
Jan Heyman’s boeken ademden een sfeer van eenvoudige waarheid uit. Ze waren opgevat als een verzameling korte stukjes, meestal niet langer dan een bladzijde, waarin je de ware schoolmeesterskunst van de goede uitleg in proefde. Je voelde je onder het lezen geraakt hoe goddelijk wijs onze natuur haar wetten laat zien, als je daar maar dicht bij in de buurt blijft en die respecteert.
Het was mijn allereerste kennismaking met de principes en techniek van het opzetten van een composthoop, de waarde van organische bemesting, de kringloopgedachte en zo veel meer.
Nu, meer dan dertig jaar later, kan ik me nog levendig de sfeer en de inhoud van die bladzijden aan essentiële inzichten voor de geest halen. Ze zijn altijd een bron van motivatie gebleven in het dagelijkse werk als beroeps groenteteler.
Wat het pionierswerk van Jan Heyman betekent heeft voor een generatie gedreven Vlaamse bio volkstuinders, en een sociaal culturele vereniging als de VELT, is nog maar weinig belicht. Hij wakkerde bij vele mensen de passie van het tuinieren aan, en deed daardoor velen van ons aarden. Reden genoeg om hem thuis op te zoeken, voor wat een boeiend gesprek zal blijken.

‘Simonne is in den hof bezig’, zegt Jan vergoelijkend op mijn bezorgde vraag of ze nog allebei in goeden doen zijn. Ze zijn beiden 80, en een twee-eenheid, inzicht en verwerkelijking. Simonne is de werkster, staat om drie uur ’s morgens op, en gaat de gehele dag door zonder middagdutje. Haar lichaam is helemaal naar de aarde toegegroeid, en dat voelt hier aan als een symbolische kwaliteit. Jan heeft nog de fiere rechte rug, ook niet zonder betekenis, zoals zich laat uitschijnen in ons verdere gesprek.
Ietwat aarzelend gaat hij in op mijn nieuwsgierige vraag hoe hij destijds zijn inzichten verzameld heeft, dat kan toch niet vanzelfsprekend geweest zijn om als eenling te roeien tegen de stroom in ?
Jan: ‘Het gaat niet om ik, ik, ik, we worden allemaal geleid, er is geen verdienste, omdat we in ons leven alleen maar ons programma afwerken. Net zo goed zit jij om die reden hier voor me. Daarenboven heb ik niet de VELT opgericht, de eerste voorzitter was Omer Vandeurschen met een afdeling te Pittem. Dat is ooit beschreven in een niet uitgegeven boekje. Wat zou ik daar nog aan toevoegen ?’
Maar ik geef niet op, en peuter naar de drijfveer en achtergrond, de processen hoe en waarom.
Jan komt op dreef met: ‘Mijn moeder was een bijzondere vrouw. Wellicht zijn alle moeders dat, maar toch, ik draag haar gelijkenis en inspiratie het meest met me mee. Vader was bepaald door de armoede, hoe hij ook werkte en probeerde, het was altijd scharrelen om te overleven. Van de 12 kinderen bleven er 6 over. Klein en alleen, was vaders motto. Zie niet op naar de hoge heren, maar doe het zelf. Dat was misschien wijs, maar had ook zijn beperkingen.
De liefde voor de natuur, de bomen, blaadjes en bloemen, dreef me als twaalfjarige jongen naar de tuinbouwschool te Roeselare. De tweede wereldoorlog was begonnen, en de situatie op school was erbarmelijk. Leraars werden onder de wapens geroepen, en vervangen door anderen die hun vak niet kenden. Les krijgen was hoe dan ook een ontgoocheling, naar vorm en inhoud die niet beantwoordden aan mijn liefde voor de natuur.
Na 3 jaar kreeg ik de kans om me op de tuinbouwschool van Melle verder te bekwamen. De treinreis daar naar toe, was niet zonder gevaar vanwege de regelmatige luchtaanvallen. Er bood zich in die tijd het perspectief aan om naar het toenmalige Kongo te trekken, omdat hier bij ons nergens plaats was. Dat is toen enigszins als een koloniale droom blijven werken, tot na een jaar specialisatie fruitteelt in Melle, er op de tuinbouwschool te Roeselare een vacature vrijkwam als fruitteeltleraar. In feite was er voordien geen praktische fruitkennis voorhanden op school. Men wist alleen iets te vertellen over de maten van de kist waar het fruit diende in verpakt te worden.
Een nieuwe taak wachtte me, en dat ben ik de verdere 42 jaar blijven waarnemen.
In feite was mijn liefde voor de levende natuur, iets wat zich in de generatie van mijn ouders niet had kunnen ontplooien. In het besef van de voortdurende armoede is daar geen plaats voor.’
‘Hoe ben je eigenlijk voor het eerst op het spoor gekomen van een alternatieve visie op tuinieren, want ik veronderstel dat je toch midden in de tijdsgeest van de stikstof, fosfor, kali theorie van Justus von Liebig vertoefde ?’ vraag ik.
‘Ik ben altijd een lezer geweest, want kijk, toen je aanbelde daarnet, zat ik op mijn studeerkamer. Geabonneerd op vele buitenlandse culturele tijdschriften, vond ik af en toe een aanwijzing, een voetnoot, die me aansprak en aanzette tot verder zoeken en vinden. In de plaatselijke boekhandel liet ik moeilijk verkrijgbare boeken bestellen, wat soms een weinig winstgevende bezigheid was voor de uitbater, zoiets zouden ze nu niet meer doen. Maar ook bij Marcel Neyrinck, die uitzonderlijke man in Kortrijk, met zijn bibliotheek vol wijsheid, bestelde ik de boeken waar ik op uit was. Probleem daar was dat je er lang moest op wachten, omdat Marcel ze eerst allemaal zelf las, vooraleer hij ze doorgaf. Zo kwam ik langzamerhand op het spoor van Lady Balfour, Ruth Stout, Rudolf Steiner, Alfred Howard, Alwin Seifert en zo vele andere pioniers, de bezielers en vorsers van de geheimen der natuur.
Op de tuinbouwschool begon ik in de lessen andere accenten te leggen, ik vertelde over biologisch tuinieren. Bij de jongens kwam dat vrij goed over, maar niet altijd bij de vaders, die thuis een bedrijf hadden. Sommigen legden wel eens klacht neer bij de directeur, onder de dreiging hun zonen naar een betere school te sturen, zodat ik dan op het matje geroepen werd. Of ik moest me wel eens bij de beheerraad verantwoorden. Je moet weten dat in die tijd, en nu nog wellicht, de tuinbouwschool, boerenbond en veiling het baken waren van chemie, uiterlijke glans en hoge productie. Macht en aanzien waren van toonaangevend belang.
Maar in tegenstelling wat velen denken, was ik zelf nooit een dwarsligger. Het laatste waar ik aan dacht was om olie op het vuur te gieten. Ik knikte ja bij de hoge heren, en ging daarna rustig door met lesgeven zoals ik voordien altijd gedaan had. Ik vertelde verder over de biologische principes en vulde mijn agenda in onder de algemene noemer teeltwijzen.
Natuurlijk was ik niet de bevoorrechte leraar op school. Ik kreeg het slechtste stuk grond, een onbekweekbaar stuk, zoals ze het zelf noemden, om mijn fruitteeltcollectie op te bouwen. De zuurtegraad was 5, en het was slechts bereikbaar via een stortplaats waar al het vuil op verbrand werd. Met bentoniet en bodemverbeteraars hebben we er uitstekende grond van gemaakt, en we hadden er een collectie van 400 appelrassen, verkregen uit enthout van overal opgestuurd en verzameld, geënt op onderstammen van de school.
Het moet gezegd, de belangstelling voor fruitteelt was minimaal. West Vlaanderen is nu eenmaal geen fruitteeltgebied. Slechts één keer is iemand van Vilvoorde op bezoek geweest.
Op een gegeven moment was er de vraag vanuit de televisie om een jaar lang de evolutie in een biologische tuin te volgen en filmen. Eerder vanuit de media aandacht, dan vanuit de aanleg van een bio-perceel op school, gaf de directeur toe. Op voorwaarde dat aanleg en onderhoud door leraar Jan Heyman, geen verdere kosten met zich zouden meebrengen. Alle bemesting en natuurlijke grondverbeteringsmiddelen werden dus van thuis en op eigen kosten meegebracht. Treffend was dan te zien hoe alle andere leraars van de school met hun leerlingen hier overhaast ofwel in een wijde boog om het bio perceel heenliepen. Alsof het besmet gebied was.
Nee, ik was niet populair, maar mijn sterke kant is mijn verdoken kant.’
Inmiddels is het vier uur geworden, en ook Simonne heeft haar tuinwerk afgerond. Jan nodigt me uit voor een boterham, vooraleer de thuisverpleegster voor een check up langskomt. Aan de eenvoudige keukentafel worden enkele sneden volkorenbrood, een homp kaas, en een goed glas wijn klaargezet. Wat is de werkelijke innerlijke waarde van voeding ? Wel, ik zal je vertellen, dat besef je pas als je in verstilling en vrede bij deze twee bezielde mensen hebt gegeten.
Aan de muur hangen schilderijtjes, gesigneerd Jan Heyman. Mijn oog valt op een paar kleine werkjes met veldbloemen. Subtiel gevoel en warme kleuren.
Uitdrukking van zijn zeggen: “wat je bent is belangrijk, niet de vrachtwagen vol woorden die daarover uitgestort wordt “

Geschreven door Daantje om 22:41 Reageer op dit bericht

Archief

VERVOLG 1

VERVOLG 2

Meer info over de Teelt van Issaï

Op Bezoek bij Pierre Demeulenaere te Wevelgem

VERVOLG 1

VERVOLG 2

VERVOLG 3

Feedback Issaï

INVASIEVE PLANTEN

Gesprek met Jan Heyman

Meer van (Klein)fruitliefhebber