Archief

Heksembezem of Dwergziekte

Ik was mijn braambozen aan ‘t verzorgen en kwam tot een onaangename ontdekking. De Obsidian is verloren. Een bos korte, dicht bijeen opschietende takjes. De enkele lange ranken tonen misvormde bladeren. De oorzaak van deze ziekte is een mycoplasma dat door twee soorten cicaden (spuwbeestjes) Macropsis facula enTyphocyba species verspreid wordt. De eitjes van de cycaden overwinteren onder de schoers. Naast bramen en braambozen worden ook frambozen aangetast. Bij frambozen heb ik het maar een keer gezien. Aangetaste planten verbranden.

Deze zomer konden we nog volop genieten van de grote, lekkere vruchten. Tidens de drie daarop voorafgaande, serieuze winters bevroren telkens de ranken. Een goede -10° wordt hen fataal.

In de rij ernaast en op dezelfde hoogte viel vorig jaar de Kotata uit wegens heksenbezemziekte. Het was de eerste maal dat Kotata, eveneens een braamboos (half braam, half framboos) in de loop van 25 jaar aangetast werd.

Deze ziekte komt gelukkig niet veel voor. Ik heb ze leren kennen bij dij de braam Thornles Evergreen, het ras met de peterselie bladeren. Dit is intussen 30 jaar geleden. Toen zag ik ook op een ander aangetaste planten.

De foto’s zullen veel verduidelijken.

Jardin Majorelle Marrakech

Een schoonheidservaring

We logeren in Dar Zemrane niet ver van de Doukala moskee. We wandelen de Medina (oude stad) uit door een van de vele poorten in de muur die de ganse Medina omsluit. De Majorelle tuin ligt niet zover in de nieuwe stad. Jacques Majorelle, een Franse schilder begon met deze tuin in 1924. Yves Saint Laurent, Parijse modekoming en Pierre Bergé kochten de tuin in 1980. Na het overlijden werd de asse van Saint Laurent hier uitgestrooid. Er is een herdenkingsmomument.

We gaan er de dag na aankomst (13/3) in de voormiddag naar toe, want deze plaats wordt erg bezocht. Het was nog niet zeer druk. We betaalden eveneens voor het zeer fijne Berbermuseum. Je mag er wel niet fotograferen. Schilders waren bezig om de muren van de gebouwen van een nieuwe laag diepblauwe verf te voorzien.

De tuin doet in onze ogen exotisch aan met de vele castussen en aanverwante, de bamboes en de palmen, mooi vormgegeven, o.a. met waterkanaaltjes. Overal heeft men de planten water gegeven. Alles is tot in de puntjes verzorgd en opgeharkt.

We gaan wat uitrusten in de cafetaria. Bij een Venetiaanse koffie krijgen we er elk een flesje water bij.                                   Naast ons bloeit een oranjeappel met eenoverweldigende geur!

FOTO’S

VERVOLG

VERVOLG  2

Volkskundemuseum Augustijns Wuustwezel

Met Landelijke Gilde Halle-St. Antonius  (21/3)

Dankzij deze vereniging maakte ik de vorige keer kennis met het enige museum elektriciteit te Pulderbos (op de vorige blog https://blog.seniorennet.be/fruit  klik in de rechter marge op 8/12-14/12 of vul bij zoeken links Pulderbos in)

Ik kende voordien geen van beide.

De Augustijns waren vroeger wagenmakers. Jan (°1931) besefte dat de stiel achterhaald werd door de technische vooruitgang. Daarom schakelde hij in 1954 over op schrijnwerkerij en werd de stichter van de keukens en aanverwante Augustijns, een bloeiend bedrijf met 70 werknmers met zijn zoon Jef aan het hoofd.

Hijzelf ligt aan de basis van het volkskundemuseum en is onze enthoesiaste gids. De basis vormde het eigen materiaal van vroeger.

Dit sprak mij aan want mijn grootvader was de smid van het gehucht De Reiger te Ichtegem. Naast hem woonde zijn broer en deze was de wagenmaker. Beiden stierven met 3 weken verschil in 1898. Mijn vader als oudste van 4 was toen pas 9 jaar oud. De weduwe van mijn grootnonkel trok met haar 8 kinderen (7 dochters en 1 zoon) naar Ontario in Canada. Alle contact ging verloren tot mijn dochter Veerle in Vancouver een mailtje kreeg van Chhristine Willaeys uit London, Ontario: ‘Zijn wij familie’ ?        Jan toonde ons hoe vroeger de wielen gemaakt werden: in de dom waardoor de as stak kwamen de spaken van het wiel. Rond dit wiel kwam de ijzeren band. We zien de toestellen waarmee deze bewerkt en geplooid werd.

Voordien had hij al de aandacht gevestigd op een autentieke vrachtwagen met vervoerstoelating.

De machtige woonwagen, precies pikslinternieuw, was ooit de wagen waarin Jean-Marie Pfaff tijdens zijn kinderjaren woonde!

Er is heel veel te zien.

FOTO’S

1. Volkskundemuseum

2. Augustijns

3. Jan Augustijns

4. Wij luisteren

5. Hoek met volksdevotie

6. Wagen

7. Keuringsplaat voor de wagen

8. Melkkar naar en van de melkerij

9. Hoek met zitruimte. Let op de ronde tafels met plaat in het midden. Die zag Jan in China. Daar komen veel schotels op de plaat die men draait om zich te bedienen.

VERVOLG

10. Nog een hoekje

11. Kruidenierswinkel van vroeger

12. Bakkerstriporteur

13. Wanmolen om het kaf van het graan te scheiden

14. Groentekar

15. De groep

16. Bij de vroegere, fijn gerestaureerde woonwagen van Jean-Marie Pfaff.

17. Oude brandweerwagen

18. Fiets van pompier

VERVOLG  2

19. Legermateriaal

20. Klompenmakersalaam

21. De dom met een paar spaken

22. Plooimachine

23. Het wiel is beslagen

24. Wagen voor het vervoer van boomstammen

25. Groep

26. Wagens

27. Pikmachine. De er op volgende pikbinder ontbreekt nog in de

VERVOLG  3

28. Werkbank hoefsmid

29. Scharensliep

30. Luxe Leuvense stoof

31. Verstelbare kinderwagen. Men kon de zitjes draaien zodat de kinderen naar elkaar keken of achter elkaar zaten.

32. lijkenwagen (corbiliard)

33. Karn om boter te karnen

34. Fruitmolens

35. Nababbelen

36. Jan met voorzitter Marcel Cools, de enige professionele boer van Halle

Een interessante verwijzing:

http://www.nieuwsblad.be/cnt/9p3kvotb

VERVOLG  2

19. Slinger van Foucault

20. Gouden koets

21. Glasraam

22. Basreliëf van Jacques Du Broeucq (1510-1584)

23. Koor

24. Beeld van Du Broeucq

25. Idem  St Bartholomëus

26. Jacques Du Broeucq (de Mons)

27. Terug

Mons

Na de middag bezoeken we Mons, dit jaar samen met Pilsen in Tsjechië, culturele hoofstad van Europa.

We krijgen een 2 u durende, gegidste wandeling door het historische Mons, beginnende met het Middeleeuwse ijzeren aapje in de voorgevel van het gotische stadhuis, begonnen in 1458, maar nooit helemaal afgewerkt naar het concept. Een tweede verdieping kwam er niet. We bezoeken het fraaie interieur. Achter het stadhuis ligt het parkje, de burgemeesterstuin (Jardin du Mayeur) met fontein en de kwajongen (Roqier). In een hoek staat de stijlvolle, vroegere ‘Berg van Barmhartigheid’, pandjeshuis van 1625 met tralies voor elk raam. Vervolgens wordt het klimmen naar het Belfort. Onderweg wijst de gids op een huis in Doornikse stijl, gedeeltelijk baksteen (goedkoper). Een huis volledig bekleed in arduin zullen we bij de terugkeer op de grote markt zien.  Het belfort van Mons is geen echt belfort zoals in de andere middeleeuwse steden als bewaarplaats van de stadsrechten. Het werd in 1662 in barokstijl opgetrokken op het hoogste punt van Mons ter vervanging van een vroegere toren. De toren zelf is 87 meter hoog en is erkend als Unesco werelderfgoed. De beiaard telt 49 klokken. Hier een wijds, panoramisch uitzicht, o.a. op een steenkoolterril. Vervolgens zakken we af naar de St. Walburgiskerk (Ste. Waudru), begonnen in 1450 in prachtige, gotische stijl, met luchtig, stijlvol interieur. Het beeldhouwwerk van de Bergense beeldhouwer Jacques Du Broeucq (1510-1584) maakte op mij indruk, evenals de oude glasramen. Een zeer mooie kerk.

Bij de gouden koets in de kerk vertelde de gids over de jaarlijkse ommegang met de koets waarop het schrijn met de relieken en daarop het folkloristisch gebeuren met het doden van de draak. Sinds de middeleeuwen gebeurt dit nog steeds op Drievuldigheidszondag (de zondag na pinksteren; dit jaar op 31 mei).

Om 9u30 zet de stoet met de koets, getrokken door paarden en vergezeld van figuranten zich in beweging. De processie bestaat uit ongeveer 60 groepen en 1500 figuranten. De meeste groepen verbeelden middeleeuwse gildes uit de regio van Bergen. De terugkomst is voorzien tegen 12u, maar dan moet de wagen op een kasseiweg bij Ste. Waudru, met een stijgingsgraad van 20%, mee geduwd worden door Bergenaren. Hierbij wordt veel misbaar gemaakt.

Dan wordt de draak naar de grote markt gebracht.

Dit spel is een wedersamenstelling van het gevecht van de heilige Joris, het symbool van het goede, tegen de draak, het symbool van het kwade. Dit gevecht wordt "Lumeçon" genoemd en vormt het hoogtepunt van de Ducasse (feest) van Bergen. De naam Lumeçon komt van het Franse woord limaçon: een voorstelling van ruiterswaarbij ze cirkelbewegingen maken.

Het gevecht vindt plaats op de Grote Markt van Bergen. De start is precies om 12u30 en het gevecht stopt om precies 13u00. Sint-Joris heeft als taak om de draak buiten strijd te stellen. De draak heeft een lengte van ongeveer 10 meter en bestaat uit een rieten structuur waarbij het einde van zijn staart bedekt is met paardenmanen.

Heel het gevecht wordt uitgevoerd volgens een nauwkeurig bepaalde choreografie. Terwijl de heilige Joris in wijzerzin in de arena ronddraait, doet de draak dit in tegenwijzerzin. Hierin vindt men de tegenstelling tussen goed en kwaad en orde-wanorde.

Sint-Joris probeert de draak te doden met behulp van lansen maar deze breken telkens af op de huid van de draak. Hij lost twee pistoolschoten die het dier echter niet kunnen doden. Het derde pistoolschot is wel raak. Op dat moment is het precies 13h00.

Na het gevecht rent het publiek de arena in om de laatste stukken paardenhaar te bemachtigen.

Het lied, in het Bergense dialect Doudou, wordt gedurende het volledige gevecht onafgebroken gezongen door zo'n 65 personen.

FOTO’S

1. Stadhuis Mons, begonnen in 1458, gotische stijl

2. Aapje, Singe du Grand Garde. Dateert uit de middeleeuwen; oorsprog onbekend. Er met de linkerhand over strelen (en een wens doen) brengt geluk.

3. Idem

4. Idem

5. Modern wandtapijt in het stadhuis met St Joris en de draak

6. Gemetseld plafond

7. In de burgemeesterstuin bij de kwajongen (roqier).

8. Historisch pand: de Berg van Barmhartigheid, pandjeshuis van 1625 (Albrecht en Isabella).

9. Doornikse stijl: baksteen met arduin