met een ultieme capriool

keilt de vermoeide vorst

zijn ijsheilige aureool

door ’t frêle bloesemveld

halsstarrig hield ‘t wintergeweld

het halve land bevroren

bijtend in muizenoren

van driftig bottend bast

maar Celsius stuurt nu gepast

zijn rechtvaardige rechters

voortaan hoeden zij ’t jonge fruit

voor die glaciale vechters

 er was eens een familie Smith

woonachtig te Gelinden

hun zoon Granny, gezond en fit,

wil ’t met Jona wel vinden

schroomvallig tracht hij haar het hof

met veel égards te maken

maar voor Kanzi bijt hij in ’t stof :

die blijkt haar méér te smaken

misschien oogt Granny nog wat groen

kort na ’t lente-ontwaken

maar waarom zou hij onderdoen

voor ’n macho met rooi’ kaken ?

en dus wil hij met al zijn kracht

zich over haar ontfermen

en wil verwoed bij storm of nacht

zijn oogappel beschermen

maar ziet, daar valt plots uit de lucht

een vlucht gretige spreeuwen

Granny gooit zich met onbaatzucht

vòòr Jona ... en de leeuwen

hier staan we nu onder het kruis

rouwend om Granny Smith

van hem rest nog slechts het klokhuis

maar met een blanke pit !

 in de weekend-file richting Mars

bij een planetoïde

haak ik mijn spaceship even vast

aan de shop van een druïde

terwijl hij met zijn laser-staf

mijn foton-motor tankt

bied ik de man uit mijn karaf

wat koele appeldrank

“ach, Haspengouw, die tuin van Eden”

zucht hij, genietend van het vocht,

“lichtjaren is het al geleden

dat ik die streek nog heb bezocht”

“gelukkig dat mijn fruitenier

hier af en toe eens stopt

met potten stroop en appelprut

en Truiense fruittob”

een meester-kok uit Orion

zweeft nu het station binnen

op zoek naar vruchten uit Kerkom

voor al zijn VIP-Godinnen

“alleen het allerbeste telt !”

bluft hij heel stoer en prat

“want anders wacht mij ginds gescheld

en een reis naar ‘t Zwarte Gat !”

 tijdens het interbellum kwam

een landbouwschool tot kiemen

op zijn akkers trok broeder Jan

geestdriftig aan de riemen

dra kreeg hij bijstand voor zijn werk

van zijn compaan Louis

hij bracht laagstam in ‘t vruchtenperk

van Cox tot Saint-Remy

zijn lessen Teelt in avondklas

brachten de gouw vooruit

op glooiingen verscheen alras

een overvloed aan fruit

Broeder Louis werd een begrip

in kweek en onderzoek

zijn instituut groeide met stip

in ‘t Guvelings’ Schabroek

nog heden wordt de naam gehoord

van deze noeste frater

want ook vandaag leeft hij nog voort

in blond en bruin geklater …

 mijn taaie takken torsen

‘t voldragen rijpe ooft

voor hen heb ik mij maandenlang

godvruchtig uitgesloofd

tijdens de wintergesel

chambreerde ik het sap

en in mijn bast bereidde ik

mijn nakend moederschap

zodra mijn kroost zou botten

spon ik hun warmend vlies

zodat de gure noorderwind

hen niet verkouden blies

ik tooide hen met bloesem

met een zachtpaars pigment

gelukkig was de fruitenier

bij nachtvorst steeds attent

door Servatius en Sophia

tot ijsheilig verklaard

kwamen fruitvlieg en distelvink

naar hen op bedevaart

voortdurend moest ik vechten

tegen virus en plaag

en kanonniers verwittigen

voor weer een hagelvlaag

maar zie, daar zijn de plukkers

mij rijst nu goede hoop

dat al mijn koters eindigen

als frisdrank, spijs of stroop

in de snerpe, snijdende winterkou

die door de kale plantages schuurt

en egels verkleumd naar hun legers stuurt

vang jij mij met die glimlach van jou

jij troont me over bevroren paden

langs iele rotten van laagstamhout

zo doods, zo vruchtenloos en zo koud

met rijm en winterdons beladen

klauwieren cirkelen hoog boven

jouw landschap dat de ziel aangrijpt

waarin ‘t straks wemelt in de bomen

van pitfruit en seizoenarbeid

ach Eva, laat ons hier weer komen,

zodra jouw zomerappel rijpt …

waar Limburg zuidwaarts

zachtgolvend glooit

en zijn akkers en gaarden

naar d’einders ontplooit

waar de Melsterbeek hel

door weilanden vloeit

en in ’t voorjaar welig

de bloesempracht bloeit

waar menige knaap

zich naar Trudo heet

die hier eeuwen terug

zijn godsvrucht beleed

waar fruit overvloedig

op laagstam gedijt

en de liefde zich lustig

doorheen ’t landschap snijdt

daar wandel ik gaarne

van winning naar kasteel

door diepholle paden

langs ‘t bronsgroen struweel

 doorheen de holle wegen

langs winning en kasteel

trekt een stoet onverlegen

met groot ceremonieel

op kop loopt Fabiola

een appel in de hand

erachter rijdt een jona

te paard op een fazant

dan volgen stewardessen

met manden légumaise

Miss Fruit en haar prinsessen

dansen een polonaise

een rattenvanger leidt

een peloton aardbeien

en Frank De Winne spreidt

noten over de keien

een blinde op de tast

vindt er Turks fruit en eet het

een peer in stolp zwaait enthousiast

wanneer hij schudt dan sneeuwt het

twee bomen komen aangesloft

met blanke bloesemkroon

op weg naar hun lesbo-bruiloft

verward door ferromoon

daar schrijdt onder een boerka-kleed

iets lijvig, dik van bil

een drenkeling erachter sleept

zich aan haar staart van appelschil

aan ‘t einde volgt een cruiseschip

drijvend in kersensap

twee bigarreaus ruilen hun pit

met stevig handjeklap

zo trekt de stoet de wereld rond

in een waas van honingdauw

en doet van sappige verhalen kond

uit het land van Haspengouw ...

de zon schuift schuchter zenithwaarts

bevrijd van woele winterzorgen

boven de lenterige morgen

vanachter buien, kil en maarts

ze warmt de Haspengouwse löss

van de ontvroren landerijen

waarin de aardbei mag gedijen

en ’t fruit straks rijpt, rond en pompeus

nu deze winter is verteerd

en sappen stilaan kruinwaarts stijgen

vullen bloesems spoedig de twijgen

waarlangs de eerste zwaluw scheert