Egidius (Middelnederlands)

Vertaling naar het hedendaags Nederlands

Egidius , waar ben je?

Ik verlang naar je , mijn vriend

Jij verkoos de dood en liet mij leven .

Jou gezelschap was goed en fijn .

Toen moest er één van ons sterven .

Nu zit je in de hemel

En ben je helderder dan de zon

Alle vreugde is jou gegeven.

Egidius , waar ben je ?

Ik verlang naar jou mijn vriend

Jij verkoos de dood en liet mij leven .

Bid nu voor mij , ik moet nog moeizaam leven

In de wereld en pijn lijden

Bewaar mijn plaats naast jou

Ik moet mijn liedje nog uitzingen

Nochtans moet iedereen sterven

Egidius , waar ben je ?

Ik verlang naar je , mijn vriend

Jij verkoos de dood en liet mij ’t leven .

Van al de levende wezens kan alleen de mens glimlachen.

Een glimlach  kost niets en toch is hij waardevol.

Hij is het beste en natuurlijke tegengif tegen droefheid.

Wie hem krijgt wordt rijker, wie hem geeft wordt niet armer.

Niemand is zo arm, dat een glimlach hem niet kan verrijken

Een glimlach wekt spontaan sympathie op,ook in zaken.

Hij versterkt de vriendschap en houdt vrede in de gezinnen

Daarbij komt dat hij niet kan worden gekocht,

afgebedeld,ontleend of gestolen,want hij heeft geen waarde

zolang hij niet werd geschonken.

Er zijn mensen ,die te moe zijn om U een glimlach te schenken.

Geef hen de uwe,want niemand heeft meer glimlach nodig

dan diegenen die er geen meer kunnen geven.

Ik bemin je niet als was je een roos van zout, topaas,
of een pijl van anjers die het vuur voortstuwen.
Ik bemin je zoals men houdt van zekere donkere zaken,
heimelijk, tussen de schaduw en de ziel.

Ik bemin je als de plant die niet bloesemt maar
het licht van de bloemen leidt, verborgen, in zich,
en dankzij jouw liefde leeft de krappe geur die
uit de aarde stijgt duister in mijn lijf.

Ik bemin je zonder te weten hoe, of wanneer, of waarvan.
Ik bemin je onmiddellijk zonder problemen of trots.
Ik bemin je zo omdat ik het op geen andere manier kan

Behalve op deze wijze die ik niet ben, noch jij,
zo dicht dat je hand op mijn borst de mijne is,
zo dicht dat jouw ogen zich sluiten met mijn droom.

Pablo Neruda

De eenzaamheid is een stille storm die al onze dode takken afbreekt.

Luisteren

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen,
waarom ik iets niet zo moet voelen
als ik het voel
dan neem jij mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij denkt dat jij iets moet doen
om mijn problemen op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd dat ook mag lijken.

Misschien is dat de reden
waarom voor sommige mensen bidden werkt;
omdat God niets terugzegt
en hij geen adviezen geeft,
of probeert de dingen voor je te regelen.
Hij luistert alleen en vertrouwt erop
dat je er zelf wel uitkomt.

Dus alsjeblieft, luister alleen maar naar me
en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten,
wacht dan even en ik beloof je
dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.

Uit: 'Loving each other' van Leo Buscaglia

Ik houd van ogen door weemoed gewijd
Ik houd van ogen die hebben geschreid
Die hunkerend uitzien van groot gemis
Of starlings staren van droevenis.

Ik houd van ogen die prachtig spontaan
Van grote smart naar geluk willen gaan
Die moe van gemijmer in avondlijk land
Weer blikkeren uit ruiten waar zonlicht in brandt.

Maar Godlijk de kijkers die schreiens gereed
Schitteren en zingen hoog boven hun leed
t Zijn zij die der zielen ellende bevroêên
die lachen om andren geen zeer te doen

Alice Nahon                                                            

Het Huwelijk

Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.

Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.

Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.

uit: Verzen van Willem Elsschot (1882-1960)