Vrijdag 13 mei 2011
aandacht
Het is aandacht die
kleur geeft aan bloemen,
geur aan vers gemaaid gras,
smaak aan wijn,
en gezang aan vogels.
David Dewulf
Geschreven door Lucy om 11:48
Woensdag 27 april 2011
Oogopslag
Toen jij me vroeg waarom ik van je hou
Heb ik het antwoord veertig jaar verzwegen.
Veertig jaar ben ik bij jou gebleven
Om geen antwoord op je vraag te geven.
Het staat in kringen om ons heen geweven.
Neergeschreven.Vrienden en vreemden weten
Wat ik veertig jaar niet heb begrepen,
Wat ik veertig jaar probeer te lezen
In een oogopslag en zijn vragende blauw.
Leonard Nolens
Heb ik het antwoord veertig jaar verzwegen.
Veertig jaar ben ik bij jou gebleven
Om geen antwoord op je vraag te geven.
Het staat in kringen om ons heen geweven.
Neergeschreven.Vrienden en vreemden weten
Wat ik veertig jaar niet heb begrepen,
Wat ik veertig jaar probeer te lezen
In een oogopslag en zijn vragende blauw.
Leonard Nolens
Geschreven door Lucy om 20:51
Zaterdag 12 februari 2011
Voor een dag van morgen .
Voor een dag van morgen
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield .
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Hans Andreus
Geschreven door Lucy om 20:53
Woensdag 19 januari 2011
Leed
foto:Pascal Vyncke seniorenNet.be
Op deze heerlijke middag in september
zou ik langs het verre strand willen lopen ,
zodat het gouden zand , de groene golven
en de zuivere , heldere hemel me voorbij zagen komen .
Lang , trots en volmaakt zou ik willen zijn
Als een Romeinse vrouw , en meedeinen
op het ritme van grote golven ,dode rotsen
en brede stranden , gordels van de zee .
Met trage stappen en koude ogen
me laten meevoeren met stomme mond ,
zien hoe de blauwe golven breken op
de zandkorrels , en niet met mijn ogen knipperen ,
zien hoe de roofvogels kleine visjes
eten , en geen kreet slaken ,
bedenken dat de breekbare schepen in de golven
kunnen verdwijnen , en niet wakker schrikken ,
zien hoe de mooiste man , met open hemd
komt aanlopen , en niet willen liefhebben…..
Onverschillig mijn blik laten dwalen
en dwalen , en hem nooit meer terugvinden ,
en mezelf , fiere gestalte tussen hemel en strand ,
eeuwig vergeten te weten door de zee .
Alfonsina Stormi
Argentinië ,1892-1938
Geschreven door Lucy om 20:51
Zondag 16 januari 2011
Uitgesproken
Uitgesproken
praat met mij en doe dat
honderduit,vertel me zwijgend
waarover een leven gaat
hoeveel tederheid er nodig is
en adem gulzig tot het eind
spreek dit lichaam zonder
een spoor van schroom,spreek
het,spel het volledig uit
laat me duizelen breng me
in totale ademnood geef je
eindelijk helemaal bloot
Marc Tritsmans
Bij aquarellen van Caren van Herwaarden
Geschreven door Lucy om 11:14
Zaterdag 15 januari 2011
Klooster San Jeronimo,Belém
Klooster San Jeronimo,Belem
Kijk naar het vluchtige:
het lui zoemende vliegtuig in
de smetteloze dag glijdt met
zwaluwen en meeuwen
over het dak.
Een kind roept je naar deze uren,
denk aan druppelend water,
aan eeuwen zonder mens.
Word stil als oud gesteente.
Het is nu.
Stefaan Hertmans
Geschreven door Lucy om 00:00
Zaterdag 13 november 2010
De weegschaal
de weegschaal
ik zocht geluk.
als ik het vond
viel het weer stuk.
en vond ik pijn,
dan wilde ik
gelukkig zijn.
toen leerde mij
de weegschaal
dit verhaal:
twee schalen is het leven,
wat je kiest is om het even.
geluk of pijn,
duister of licht-
aan het eind is er slechts
evenwicht.
hein stufkens
Geschreven door Lucy om 18:18
Dinsdag 20 juli 2010
Marc groet 's morgens de dingen
Dag ventje met de fiets op de vaas met bloem ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis dag lieve vis
dag klein visselijn mijn
Paul van Ostaijen
Geschreven door Lucy om 19:36
Woensdag 14 juli 2010
verdriet
Soms , een enkele keer ,
met heel veel moeite en voornamelijk toevallig ,
lukt het iemand
om met beide armen zijn verdriet te omvatten .
Hij tilt het op .
Laat de deur niet op slot zijn , nu.....
Hij duwt hem open met zijn knie
en loopt met grote breedsporige passen naar buiten .
Kijk uit ! roept hij
want het verdriet is zo groot dat hij er niet overheen kan kijken .
en doorzichtig is het nooit .
Ver weg , in een sloot of op een drassige plek
onder populieren
of achter een scheve schutting tussen oude autobanden ,
speelgoed , resten van vuur ,
gooit hij het neer
en fluitend loopt hij terug naar huis .
Toon Tellegen
Geschreven door Lucy om 12:29
Dinsdag 13 juli 2010
Toon Tellegen
Toon TellegenGeboren in Den Briel 1941
Nederland
Geschreven door Lucy om 00:00
Dinsdag 29 juni 2010
Egidius (Middelnederlands)
Egidius , waer bestu bleven ,
mi lanct na di , gheselle mijn .
Du coors die doot ,du liets mi leven .
Dat was gheselscap goet ende fijn ,
het sceen teen moeste ghestorven sijn .
Nu bestu in den troon verheven
claerre dan den zonnen scijn ,
alle vrucht es di ghegeven .
Egidius , waer bestu bleven ?
Mi lanct na di , gheselle mijn .
Du coors de doot , du liets mi tleven .
Nu bidt vor mi :ic moet noch sneven ,
ende in de werelt liden pijn .
Verware mijn stede di beneven :
ic moet noch zinghen een liedekijn ,
nochtan moet emmer ghestorven sijn .
Egidius , waer bestu bleven ?
Mi lanct na di , gheselle mijn .
Du coors die doot , du liets mi tleven .
Jan Moritoen eind 14 de eeuw
Geschreven door Lucy om 00:00
Maandag 28 juni 2010
Egidius (vertaling naar het hedendaags Nederlands)
Vertaling naar het hedendaags Nederlands
Egidius , waar ben je?
Ik verlang naar je , mijn vriend
Jij verkoos de dood en liet mij leven .
Jou gezelschap was goed en fijn .
Toen moest er één van ons sterven .
Nu zit je in de hemel
En ben je helderder dan de zon
Alle vreugde is jou gegeven.
Egidius , waar ben je ?
Ik verlang naar jou mijn vriend
Jij verkoos de dood en liet mij leven .
Bid nu voor mij , ik moet nog moeizaam leven
In de wereld en pijn lijden
Bewaar mijn plaats naast jou
Ik moet mijn liedje nog uitzingen
Nochtans moet iedereen sterven
Egidius , waar ben je ?
Ik verlang naar je , mijn vriend
Jij verkoos de dood en liet mij ’t leven .
Geschreven door Lucy om 00:00
Zondag 20 juni 2010
vrede
Ik mocht kiezen .
Ik wist het niet .
Ik koos de vrede .
De waarheid en de schoonheid ,
ik liet ze gaan ,
en ook de wijsheid en de weemoed -
zelfs de liefde
die zo verwonderd naar mij keek ,
zwarte wolken dreven met haar mee .
Vrede , het was vrede .
En in de verste hoeken van mijn ziel
dansten wezens
waarvan ik zelfs nooit had gehoord !
En in de hemel hing een andere zon .
Toon Tellegen
Geschreven door Lucy om 11:40
Zondag 20 juni 2010
ik was te moe
Ik was te moe
Om te slapen.
En toen…..?
Vloeide opnieuw en opnieuw
De melodie die tot mij kwam.
Ik wist niet goed
hoe het zou klinken
Maar in de glans
van het avondrood,
groeide melodie op melodie
tot een heerlijk avondlied.
En toen…….?
Was het mooi om te slapen.
Rabindranath Tagore
Geschreven door Lucy om 11:32
Zaterdag 19 juni 2010
wat een man dacht
Weet je wat , dacht een man ,ik ga medelijden hebben met mezelf ,
een medelijden zo groot als een steen ,
als een rots , als een wolkenkrabber !
En als ik eenmaal zoveel medelijden heb met mezelf
dan ga ik mijzelf troosten .
Hij vreef zich in zijn handen ,
floot een liedje ,
liep door de kamer heen en weer .
De zon scheen door de ramen .
Dat ga ik doen , dacht hij ,
en hij ging zitten
en boog zijn hoofd .
Toon Tellegen
Geschreven door Lucy om 16:45
Zondag 30 mei 2010
Glimlachen
Van al de levende wezens kan alleen de mens glimlachen.
Een glimlach kost niets en toch is hij waardevol.
Hij is het beste en natuurlijke tegengif tegen droefheid.
Wie hem krijgt wordt rijker, wie hem geeft wordt niet armer.
Niemand is zo arm, dat een glimlach hem niet kan verrijken
Een glimlach wekt spontaan sympathie op,ook in zaken.
Hij versterkt de vriendschap en houdt vrede in de gezinnen
Daarbij komt dat hij niet kan worden gekocht,
afgebedeld,ontleend of gestolen,want hij heeft geen waarde
zolang hij niet werd geschonken.
Er zijn mensen ,die te moe zijn om U een glimlach te schenken.
Geef hen de uwe,want niemand heeft meer glimlach nodig
dan diegenen die er geen meer kunnen geven.
Geschreven door Lucy om 00:00
Zondag 9 mei 2010
Mijn nachtegaal .
Eens was mijn moeder een hinde
haar goudbruine ogen
haar gratie
hield ze uit haar hindetijd
Hier was ze
half engel half mens -
het midden was moeder
Toen ik haar vroeg wat ze het liefst was geworden
zei ze : een nachtegaal
Nu is ze een nachtegaal
elke nacht hoor ik haar
in de tuin van mijn slapeloze droom
Ze zingt het sion der voorvaders
ze zingt het oude Oostenrijk
ze zingt de bergen en beukenbossen
van de Boekovina
wiegeliederen
zingt mijn nachtegaal
elke nacht voor mij
in de tuin van mijn slapeloze droom .
Rose Ausländer
1907 - 1978
Roemenie -Duitsland
Geschreven door Lucy om 09:38
Vrijdag 5 maart 2010
Wanneer je verdrietig bentkijk dan in je hart
en je zult zien dat je huilt
om wat je vreugde schonk.
Kahlil Gibran
Geschreven door Lucy om 21:34
Maandag 1 maart 2010
sonnet XVII
Ik bemin je niet als was je een roos van zout, topaas,
of een pijl van anjers die het vuur voortstuwen.
Ik bemin je zoals men houdt van zekere donkere zaken,
heimelijk, tussen de schaduw en de ziel.
Ik bemin je als de plant die niet bloesemt maar
het licht van de bloemen leidt, verborgen, in zich,
en dankzij jouw liefde leeft de krappe geur die
uit de aarde stijgt duister in mijn lijf.
Ik bemin je zonder te weten hoe, of wanneer, of waarvan.
Ik bemin je onmiddellijk zonder problemen of trots.
Ik bemin je zo omdat ik het op geen andere manier kan
Behalve op deze wijze die ik niet ben, noch jij,
zo dicht dat je hand op mijn borst de mijne is,
zo dicht dat jouw ogen zich sluiten met mijn droom.
Pablo Neruda
Geschreven door Lucy om 14:20
Vrijdag 19 februari 2010
eenzaamheid
De eenzaamheid is een stille storm die al onze dode takken afbreekt.
Geschreven door Lucy om 12:05