Archief

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Rutger Kopland
uit: Onder het vee,

reeën

ik vroeg of je nog van me hield
en je zweeg lange tijd
tot je 'kijk', zei, 'beneden'

daar stonden in langzaam
en laaghangend licht
twee reeën een ogenblik stil,
toen vluchtten zij snel en gewichtloos
het struikgewas in

hier en daar werden bladeren geel
dat was wat je daarna zou zeggen
'september, de herfst komt er aan'

Miriam Van hee (1952)

Uit: De bramenpluk
Uitgever: De Bezige Bij, Amsterdam 2002

Middenin de vlakte van juli
kwam ik je tegen. Ik woon hier, zei je.
Ik keek naar de bloemen. Ja, dat zie ik,
zei ik, en waar leerde je de kunst
om niet lang te duren? Ook hier, zei je.

Je was lenig; en je woorden waren zo
doorschijnend, ik kon je er helemaal
door zien.
En daar lag ik al in het gras
en wat hield ik in mijn hand?
Een oortje, waarin het lange woord
'lieveling' uitgoot, zonder morsen.

~Herman de Coninck

We zijn groene bladeren waarin vogels
slapen van schaduw en eenzaamheid.
We zijn slechts bladeren en hun geruis.
Onzeker, niet in staat om bloem te zijn,
tot de bries ons beroert en doet trillen.
Waardoor bij elk van onze bewegingen
iedere vogel een ander wezen wordt.

Eugénio de Andrade
uit: Het zout van de taal,
Point editions, 2006
vertaling Toon Cappuyns en Germain Droogenbroodt

langzaam, als een zachte steen, 
rol ik aan de flarden van je naam. 
sprakeloos wil je me overnachten. 
ik stapel bed en ogen vol met wachten 
op je grillig haar, je stem, het branden 
aan de bakens om me heen. 
ik denk: er is geen onschuld langer 
dan de kamer, mijn mond, je hart 
dat beeft, het ruilen van gedachten. 
dan rol ik langzaam als een zachte steen. 

Marleen de Crée 
uit: Passage, uitgeverij Hadewijch nv, 
Schoten, 1987 

Het was een schone zomer,
de mooie meisjes waren mooier,
de jonge meisjes waren jonger
en elke bloem droeg een bloem in het haar.

Het was een schone zomer,
weinig wolken bewolkten de hemel,
de zon was goed en aanzienlijk
en het was fijn bij de mensen te zijn.

Het wordt voorwaar een schone winter.
Een winter die nauwkeurig en drinkbaar
en zacht als de zachtheid
het water wit zal bewaren.

Wie weet, voor weer een schone zomer.
Als het nog zomer wordt.

Paul Snoeck

Het is begonnen.Het traag

opdrogen van mijn lach,

mijn frons, de vorm

waarin ik jaren mijn lippen

heb geplooid om te doen

alsof ze voller waren.

  Er is nog wat vet om in te 

schuilen, restjes elastiek

en jeugd, vel van niemand 

in het byzonder,

maar de rest is

onherroepelijk mezelf.

  Mijn pruilen, mijn knipoog, onvrede

rond mijn mond, alles

wordt met gevoel voor detail

verhaald op de bleke lap

die tot voor kort van iedereen

had kunnen zijn.

  Mijn ware aard ligt nu

onbeschermd op mijn gezicht,

uniek vertakt, ik ben steeds

minder

met een ander te verwarren.

                                 Marjolijn Van Heemstra

Heb mij nodig. Kun mij niet missen.

Heb verdriet. Ik heb daar van alles tegen.

levensbeschouwing, aforismen, groter verdriet:

het is familie. Van geluk weet ik dat niet.

..............

Er is geluk waarmee je alleen

moet zijn. Het te grote.

Zo heb ik, toen jij geboren was , een dag

door bossen gelopen. En toen pas besloten

dat jij er misschien mee te maken had,

en je moeder , die ik kende van vroeger.

.................

Er is keihard geluk,waarvoor je moet

achterlaten en hebben en twintig zijn

zoals in het Frans: twintig jaar hebben

Heb mij niet nodig. Kun mij missen.

................'

Pas later ben je ooit weer twaalf geweest.

Dan kun je ook rustig veertig worden.

Dan is geluk verdriet. Een naald die Schubert leest.

Kun mij dan missen maar, doe het niet.

................

Herman De Koninck

Ik vraag U niet :
behoed mijn leven
tegen elk gevaar .
Ik vraag U wel :
geef mij Uw rust
wanneer het plots verschijnt .
        Bij verdriet - aanvaarding .
        Bij zwakte - geduld .
        Bij tegenstand - berusting .

Ik vraag U niet :
draagt U mijn leven
vol gevaren .
Ik vraag U wel :
geef mij de weelde
van Uw kracht .
       Bij verdriet - sterkte .
       Bij zwakte - kracht .
       Bij tegenstand - weerbaarheid . 

In voorspoed ,
laat mij U nederig
erkennen en gedenken
als bron van mijn vreugde .

In tegenspoed ,
laat mij geloven
dat U , ook dan ,
mijn enige toevlucht blijft .

Rabindranath Tagore