Collageen

Heb mij nodig. Kun mij niet missen.

Heb verdriet. Ik heb daar van alles tegen.

levensbeschouwing, aforismen, groter verdriet:

het is familie. Van geluk weet ik dat niet.

..............

Er is geluk waarmee je alleen

moet zijn. Het te grote.

Zo heb ik, toen jij geboren was , een dag

door bossen gelopen. En toen pas besloten

dat jij er misschien mee te maken had,

en je moeder , die ik kende van vroeger.

.................

Er is keihard geluk,waarvoor je moet

achterlaten en hebben en twintig zijn

zoals in het Frans: twintig jaar hebben

Heb mij niet nodig. Kun mij missen.

................'

Pas later ben je ooit weer twaalf geweest.

Dan kun je ook rustig veertig worden.

Dan is geluk verdriet. Een naald die Schubert leest.

Kun mij dan missen maar, doe het niet.

................

Herman De Koninck

Ik vraag U niet :
behoed mijn leven
tegen elk gevaar .
Ik vraag U wel :
geef mij Uw rust
wanneer het plots verschijnt .
        Bij verdriet - aanvaarding .
        Bij zwakte - geduld .
        Bij tegenstand - berusting .

Ik vraag U niet :
draagt U mijn leven
vol gevaren .
Ik vraag U wel :
geef mij de weelde
van Uw kracht .
       Bij verdriet - sterkte .
       Bij zwakte - kracht .
       Bij tegenstand - weerbaarheid . 

In voorspoed ,
laat mij U nederig
erkennen en gedenken
als bron van mijn vreugde .

In tegenspoed ,
laat mij geloven
dat U , ook dan ,
mijn enige toevlucht blijft .

Rabindranath Tagore
                       

Wat ons onderscheidt van beesten

is dat wij zo snel opgeven.

Eén tik en we vragen smekend

om een onderbreking.

Of we geven forfait.

Het is dat wij altijd weten

van een weg terug, rood

aangelopen en verongelijkt.

Dan liever om het even welk dier.

Een vogel die stopte met vliegen,

zelfs in een kooi, ik heb daar

nooit van gehoord.

Uit de bundel 'Bijna een Amerika', Vrijdag

Max Temmerman

Voor ik het busstation verliet

en lang naar links keek, bedenk ik

in mijn herinnering, was er niet zoveel dat

ik had kunnen vasthouden, laat staan

meenemen.

De namen van rivieren, van dode straten,

jou handen, wat ik hun zei noch gaf

toen je blik verdween en de mijne viel

op het patroon van vloertegels, niet opgewassen

tegen de slepende gang van jarenlang vertrek.

Uit de bundel 'Liefde en aarde', Poëziecentrum

Tom Van de Voorde

Ik heb de hele winter niet geweten
dat er diep in 't dode woud
ergens wat goud bedolven lag.
Met lege hand en hart
trad ik in 't bos en vond
de eerste krokus in de zon.
Hij stond zo schitterend
op het donkergroene mos;
zo licht
tussen het koude, naakte hout.
En iets
wat ik de ganse winter was vergeten,
ging weer aan 't smeulen
met een tere gloed.
Zo stond ik lang
gelukkig en vereend
met die kleine krokus in de zon
en wist opeens
hoe diep
de kleine dingen leven.

Annemie Bonneux

Het was een goed, een slecht jaar.
Dan nog één alsof het niet telt.

We vieren ons de afgrond in, hemel tegemoet,
voornemens slanker te zijn dan nu, rijker
dan de rijkste geest. Voordat de teller
ons nogmaals verspringt.

Het jaar is een ansicht. De diepe zee van winter,
branding van herfst en lente, in het midden
het tropische eiland zomer. Op de witte stranden zullen we liggen, onder palmen, mooi op kleur,
goed op gewicht, afgepast. Dit keer wel.

Dit keer wordt alles anders, beter. Niet langer
zijn we gestapeld, in betonnen letterbakken
tentoongesteld aan niemand die ertoe doet,

nu liggen we uitgestald, naast elkaar,
alsof er plek genoeg is. Bekijk ons! Zie ons!
Zoete cocktails, zilte lippen: we leven.


Mark Boog (1970)
http://boogblog.wordpress.com/

Dat haar besmeurde blauwe laarsjes het bed vol vuil
stampen, dat ze zich dan met een elegante boog
opdrukt in een handstand tegen de muur, deert mij
niet. Dat ze daarbij enigszins rood aanloopt, puft,
hijgt, maakt haar opwindender dan ooit tevoren.

Wennen is het wanneer ze ondertussen kreunend
uitroept, dat ze haar lenigheid, de kopstand, oefent
voor later, wanneer na haar dood de as in een houten
zandloper moet, testamentair vastgelegd. Zodat ze
dan eeuwig op mijn salontafel beweegt.

Maarten Inghals

het geheim van het lied

is de vibratie in de stem

van de zanger

en de trilling

in het hart

van de luisteraar

kahlil gibran

geluidloos als in
                        de stilste dromen,
zo heb ik je zien komen,
zoekend naar mijn wakende hand.

Je was als een ster
uit duizend en een verhalen,
een eenzame vlinder

heel stil fluisterend
een woordloos verhaal

klein, eenvoudig
en toch ...
heb ik je begrepen.

Gerard de Nerval

uit het niets kwam u op me af, boog u zich

naar mij toe: ik wil u wel gezelschap houden.

u gaf niet meer details. u zei niet: even. u zei

niet: een leven lang. u zei niets over een hand

vasthouden, u zweeg over mij verblinden

met uw lijf. ik had nooit in uw ogen mogen

zinken, mijn hoofd had ik moeten afwenden

zodat u het niet gek had weten maken. u

zou goed gezelschap zijn. en ik geloofde dat.

Uit de bundel ‘buiten westen’, Poëziecentrum

David Troch

Een jonger vrouw

In mij is een jonger vrouw dan ik
met lichter ogen en smaller handen.
Zij staat op kleine gespitste voeten
door mijn ogen naar buiten te zien,
zij kijkt naar de dagen, naar licht en naar kleuren,
ziet alles verwonderd, ziet alles heel schoon.
Beiden verlangen we, dat zij kon spreken,
dat zij kon bewegen en leven en breken
de donkere, die om haar woont.



Ankie Peypers (1928-2008)